ένα θεατρικό για την ηχώ

ένα θεατρικό για την ηχώ - atlaswiki

Τα ηχομπερδέματα του Λάκη

Δραματοποίηση
Τιτλος : ΄ τα ηχομπερδέματα του Λάκη ΄

Οδηγίες για τον/την εκπαιδευτικό

Το εν λόγω θεατρικό έργο ξεκίνησε με αφόρμηση από το παραμύθι: Little beaver and the Echo (Ο μικρός κάστορας και η ηχώ) της Amy McDonaid. Το πρωτότυπο παραμύθι είναι γραμμένο για πολύ μικρά παιδιά. Κρίναμε πως το εν λόγω παραμύθι έχει πολύ καλά στοιχεία αλλα είναι κατάλληλο για παιδιά μικρότερης ηλικίας. Έτσι κρατήσαμε την γενικότερη ιδέα όμως την επεκτείναμε σε όλο το φάσμα της ενότητας του ήχου που συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο της Ε δημοτικού και αντικαταστάθηκαν οι μη επιστημονικές απαντήσεις που αφορούσαν την ηχώ. Διατηρήθηκε η μαγεία του παραμυθιού και ενισχύθηκε το χιούμορ. Στην συνέχεια μετατράπηκε το νέο παραμύθι σε θεατρικό έργο , ώστε να είναι πιο διαδραστικό και να συμμετέχουν όλα τα παιδιά.
Το θεατρικό χρειάζεται αρχικά 6 παιδιά. Όμως είναι ευέλικτο, ώστε ο/η εκπαιδευτικός να το προσαρμόζει ανάλογα μα το μαθητικό πληθυσμό της τάξης. Μπορεί να παροσθέσει ή να αφαιρέσει ρόλους ζώων, όπως και στοιχεία που αφορούν την ανάκλαση του ήχου. Τέλος το θεατρικό έργο μπορεί να λάβει χώρα ως μία απλήδραματοποίηση στην τάξη είτε να αποτελέσει ολόκληρο project οργάνωσης μιας δραματοποίησης ( με κοστούμια, κοινό κτλ).

Στην απλή έκδοση αυτής της δραστηριότητας ο/η εκπαιδευτικός μοιράζειεκτυπωμένο το σενάριο σε όσα παιδιά συμμετέχουν. Στην συνέχεια, τους δίνει λίγο χρόνο να διαβάσουν το σενάριο, να οργανωθούν και έπειτε να ξεκινήσει η δραματοποίηση.


Ρόλοι:
o Αφηγητής
o Βάτραχος - Λάκης
o Πάπια - Φιφή
o Καρακάξα - Καίτη
o Κουκουβάγια - Αθηνά
o Ηχώ

Σκηνή Α’
Αφηγητής: Μια φορά και έναν καιρό, ζούσε στην όχθη μιας μεγάλης λίμνης ένας μικρός βάτραχος, ο Λάκης. Ο καημενούλης, όμως, ήταν ολομόναχος. Δυστυχώς, στο μέρος αυτό δεν υπήρχε κανένα άλλο ζωάκι για να κάνουνε παρέα (με θλιμμένη χροιά). Η μοναδική του συντροφιά ήταν ο Αγαμέμνονας, μια κούκλα που είχε φτιάξει από φύλλα δέντρων. Δεν τον αποχωριζόταν ποτέ και πάντα οργάνωνε διαγωνισμούς για αυτόν και τον «φίλο» του. Παραδείγματος χάρη, ποιος θα κάνει το πιο μεγάλο άλμα, ποιος θα κάνει την πιο εντυπωσιακή βουτιά, και ποιος θα πιάσει τα πιο πολλά κουνούπια. Φυσικά, κέρδιζε πάντα ο Λάκης! Σήμερα, λοιπόν, είναι μέρα Champions League... Ο Λάκης και ο Αγαμέμνονας, αγωνίζονται για το κύπελλο. Ποδοσφαιριστές; Ο Λάκης και ο Αγαμέμνονας. Διαιτητής; Ο Λάκης. Τερματοφύλακας; Ο Λάκης. Προπονητής; Ο Λάκης. Και οπαδός ποιος λέτε;

Κοινό: Ο Λάκης!
Αφηγητής: Σωστά, ο Λάκης… Και ο αγώνας ξεκινάει. Ο Λάκης ρίχνει πάσα στον Αγαμέμνονα, αυτός δεν την πιάνει προφανώς, και η μπάλα φεύγει εκτός αγωνιστικού χώρου. Ο Λάκης πάει να την πάρει και τότε… (παράλληλα, ο Λάκης κάνει τις παραπάνω ενέργειες, ενώ ακούγεται το τραγούδι «I ‘ll do you like a truck (oh lucky lucky)», του Geo da Silva)
Λάκης: Ίντα μπου εν τούτο, μάνα μου; (με απορημένο ύφος)
Αφηγητής: Τι είναι αυτό, μάνα μου;
Λάκης : Εν cd τούτο;
Αφηγητής: Είναι cd αυτό; (Τρέχει ο Λάκης, αρπάζει τον Αγαμέμνονα και πάει να δει το cd στο laptop του. Στο σημείο αυτό, παίζει ένα video, το οποίο περιλαμβάνει στοιχεία σχετικά με το τι είναι ήχος, ποιες είναι οι ηχητικές πηγές -φυσικές και τεχνητές-, πώς παράγεται ο ήχος, πώς και πού διαδίδεται, όπου και γίνεται λόγος για το ηχητικό κύμα και για το πώς τελικά ο ήχος καταλήγει στον εγκέφαλο. Το video ολοκληρώνεται με τη φράση: «Με τον ήχο, με τη φωνή μας επικοινωνούμε με τους άλλους. Δεν αρκεί, όμως, να μπορούμε να μιλήσουμε, για να συνεννοηθούμε. Πρέπει να χρησιμοποιούμε και τον ίδιο γλωσσικό κώδικα…».)
Λάκης: Ναι, φυσικά! Αν έσσιεις παρέα… (νευριασμένος κλείνει το laptop)
Αφηγητής: Αυτό το καταλάβατε. Δε χρειάζεται subtitles. Ο Λάκης, σκέφτηκε πάλι τη μοναξιά του, δεν άντεξε, λύγισε και άρχισε να κλαίει… (Ο Λάκης κλαίει) Στην αρχή έκλαιγε σιγανά. Το παράπονο, όμως, τον παρέσερνε όλο και πιο πολύ και το κλάμα του δυνάμωνε συνεχώς… (Ο Λάκης κλαίει τώρα πιο δυνατά) Ώσπου, άρχισε να κλαίει με όλη του τη δύναμη… Τότε ξαφνικά συνέβη κάτι παράξενο! Από την άλλη άκρη της λίμνης άκουσε έναν πολύ περίεργο ήχο, κάτι ασαφές, κάτι σαν κλάμα. Ήταν δυνατόν να υπήρχε κάποιος άλλος εκεί; Ο μικρός βάτραχος σταμάτησε να κλαίει για να ακούσει. (Ο Λάκης κοιτά με βλέμμα περιέργειας και ενθουσιασμού) Τίποτα δεν ακούστηκε! Ο Λάκης απογοητεύτηκε. Πάλι ήταν μόνος του…

Σκηνή Β’
Λάκης: Μπουχ, χου, χουου. (κλάμα)
Ηχώ: Μπουχ, χου, χουου. (τον μιμείται η φωνή από την απέναντι μεριά της λίμνης)
Λάκης: (σταματά να κλαίει) Σσαιρετώ σε!
Ηχώ: Σσαιρετώ σεεε…
Λάκης: (μένει σκεπτικός για λίγα λεπτά) Είμαι μανιχός μου. Χρειάζομαι ένα φίλο.
Ηχώ: Είμαι μανιχός μουυυ. Χρειάζομαι ένα φίλοοο. (ο Λάκης χοροπηδά ενθουσιασμένος)
Αφηγητής: Ο μικρός βάτραχος δεν μπορούσε να το πιστέψει… Στην άλλη άκρη της λίμνης, ζούσε και κάποιος άλλος, που ήταν θλιμμένος και χρειαζόταν ένα φίλο! Πήγε γρήγορα στη βάρκα και ξεκίνησε για να τον βρει… (Ο Λάκης πηδά στη βάρκα και κωπηλατεί)

Σκηνή Γ’
Αφηγητής: Η λίμνη ήταν πολύ μεγάλη. Κωπηλατούσε και κωπηλατούσε συνέχεια... Κάποτε είδε μια μικρή πάπια, που έκανε κύκλους κολυμπώντας. (η πάπια μπαίνει στη σκηνή και αρχίζει να κάνει κύκλους στο χώρο)
Λάκης: Γυρεύκω κάποιον που χρειάζεται ένα φίλο. Εσού ήσουν που έκλαιες;
Φιφή: Γεια σου, με λένε Φιφή. Χρειάζομαι ένα φίλο, μα δεν έκλαιγα εγώ.
Λάκης: Θα γίνω εγιώνι φίλος σου. Έλα μιτά μου.
Αφηγητής: Τι αηδόνι βρε; Πάπια είναι δεν βλέπεις;
Λάκης: Πεεε, «εγιώνιιι»… «Εγώ», δηλαδή. (δείχνει τον εαυτό του, ενώ ταυτόχρονα η Φιφή πηδάει στη βάρκα)
Αφηγητής: Κωπηλατούσαν και κωπηλατούσαν συνέχεια, και τότε είδαν μια μικρή καρακάξα που άραζε σε ένα βράχο. (η καρακάξα μπαίνει στη σκηνή και στέκεται πάνω στο βράχο)
Λάκης: Γυρεύκουμε κάποιον που χρειάζεται ένα φίλο. Εσού ήσουν που έκλαιες;
Καίτη: Γεια σας, είμαι η Καίτη. Πραγματικά χρειάζομαι ένα φίλο, μα δεν έκλαιγα εγώ.
Φιφή: Θα γίνουμε εμείς φίλοι σου. Έλα μαζί μας.
Λάκης: Εμένα λαλούμε Λάκη, τζιαι την πάπια, Φιφή.
Καίτη: Χαίρω πολύ! (πηδάει στη βάρκα)

Σκηνή Δ’
(στη σκηνή αυτή ο αφηγητής βρίσκεται δίπλα στο Λάκη και αντιγράφει κοροϊδευτικά τις κινήσεις του)
Αφηγητής: Κωπηλατούσαν και κωπηλατούσαν, μέχρι που έφτασαν στην άκρη της λίμνης. Εκεί ζούσε ολομόναχη η Αθηνά, η σοφή κουκουβάγια.
Λάκης: Ήμουν στην αντίπερα όχθη τζιαι έκλαια, επειδή ήμουν μανιχός μου.
Αφηγητής: Ήμουν στην απέναντι όχθη και έκλαιγα, επειδή είμαι γκρινιάρης.
Λάκης: Ξαφνικά, άκουσα τζιαι κάποιον άλλο, που την απέναντι πλευρά της λίμνης να κλαίει.
Αφηγητής: Ξαφνικά, άκουσα και κάποιον άλλον κλαψιάρη.
Λάκης: Είπα του ότι είμαι μανιχός μου τζιαι ότι χρειάζομαι ένα φίλο τζιαι μου απάντησε ότι τζιαι τζείνος είναι μανιχός τζιαι χρειάζεται ένα φίλο.
Αφηγητής: Είπαμε να ενώσουμε τις μοναξιές μας…
Λάκης: Κωπηλατούσα σε ούλλη τη λίμνη για να τον έβρω. Μα εν τα κατάφερα…
Αφηγητής: Έφτασα μέχρι τον Έβρο, αλλά δεν τον βρήκα…
Λάκης: Εν ήταν η πάπια! Εν ήταν η καρακάξα! Ποιος ήταν άραγε; Άμπα τζιαι εν εσού που ήσουν;
Αφηγητής: Δεν ήταν καμία από αυτές τις τύπισσες. Μήπως ήσουν εσύ;
Αθηνά: Δεν ήτανε καμία από αυτές, μα ούτε και εγώ.
Λάκης: Εννά πάω να φυρτώ… (απελπισμένος)
Αφηγητής: Ε, θα πάω για κρυφτό!

Λάκης: (με θυμωμένο ύφος) Μα ίντα μπου λαλείς, κύριε Αφηγητή μου; Είπα σου εννά πάω να φυρτώ. Πώς το λαλείτε εσείς; Θα πέσω κάτω, θα λιποθυμήσω.
Αφηγητής: Δε μεταφράζω άλλο! (απομακρύνεται συγχυσμένος)
Καίτη: Και τότε ποιος ήταν;
Αθηνά: Η ηχώ. (τα υπόλοιπα ζώα κοιτούν την Αθηνά με απορία)
Φιφή: Και που μένει; Να πάμε να τη βρούμε. Είναι μόνη της και κλαίει!
Αθηνά: Στην άλλη άκρη της λίμνης. Όπου κι αν βρίσκεσαι, η ηχώ, είναι πάντοτε στην απέναντι πλευρά της λίμνης. (με επίσημο ύφος) Η ηχώ δημιουργείται, όταν μιλάμε ή φωνάζουμε, ενώ απέναντί μας βρίσκεται μια λεία και στιλπνή επιφάνεια.
Φιφή: Τι είναι λεία και στιλπνή;
Αθηνά: Που είναι ομαλή στην αφή. Είναι η μη τραχιά επιφάνεια.
Φιφή: Α, μάλιστα!
Αθηνά: Όταν, λοιπόν, ένα ηχητικό κύμα συναντήσει μια λεία επιφάνεια, αλλάζει κατεύθυνση. Το φαινόμενο αυτό, ονομάζεται ανάκλαση.
Φιφή: Πώς;
Αθηνά: Ανάκλαση! Ένα μέρος της ενέργειας του ηχητικού κύματος ακολουθεί τη νέα κατεύθυνση. Όσο πιο λεία και στιλπνή είναι η επιφάνεια, τόσο μεγαλύτερη είναι η ενέργεια προς τη νέα κατεύθυνση και τόσο πιο έντονο είναι το φαινόμενο της ανάκλασης. Ομοίως, όσο πιο δυνατός είναι ο ήχος που προσκρούει, δηλαδή «πέφτει» πάνω στην επιφάνεια, τόσο πιο δυνατός είναι ο ήχος που ακούγεται από την ανάκλαση.

Φιφή: Καλά όλα αυτά, αλλά εγώ έχω τις αμφιβολίες μου. Μία μέρα, τραγουδούσα την ώρα που έκανα το μπάνιο μου, μπροστά από μία τέτοια επιφάνεια, αλλά η ηχώ δεν τραγουδούσε μαζί μου.
Αθηνά: Για να αντιληφθούμε την ηχώ, πρέπει να απέχουμε τουλάχιστον 17 μέτρα από την επιφάνεια στην οποία ανακλάται ο ήχος. Αλλιώς, ο εγκέφαλος μας δεν μπορεί να διακρίνει τον ήχο της φωνής μας από τον ανακλώμενο ήχο.
Καίτη: Απορία… (σηκώνει το δάχτυλο) Τι γίνεται στην περίπτωση που η επιφάνεια δεν είναι λεία και στιλπνή;
Αθηνά: Φέρε στο μυαλό σου ένα σφουγγάρι… Έφερες;
Καίτη: Ναι.
Αθηνά: Είναι ένα υλικό με μαλακή και πορώδη επιφάνεια. Είναι γεμάτη μικρά ή μεγάλα «βαθουλώματα», τους πόρους. Στο σφουγγάρι τα βαθουλώματα αυτά είναι ορατά με γυμνό μάτι. Υπάρχουν, όμως, και άλλα τέτοια υλικά, που για να δεις τους πόρους τους χρειάζεσαι μεγεθυντικό φακό ή ακόμη και μικροσκόπιο.
Καίτη: Ε και;
Αθηνά: Σε αυτά τα υλικά ο ήχος ανακλάται πολλές φορές στα τοιχώματα που περιβάλλουν τους πόρους και έτσι, ένα μέρος της ενέργειας του ηχητικού κύματος απορροφάται από το υλικό. Με άλλα λόγια, τα υλικά αυτά απορροφούν τον ήχο. (στρέφεται προς τη μεριά του Λάκη) Λάκη, όταν ήσουν μέσα στο δάσος άκουσες ποτέ την ηχώ;
Λάκης: Όι μάνα μου, εν τη είχα ξανακούσει!
Αθηνά: Αυτό συμβαίνει γιατί τους ήχους τους απορροφά το φύλλωμα των φυτών. Γι’ αυτό στα μεγάλα αστικά κέντρα, για να περιορίσουν τους θορύβους, πρέπει να προστατεύουν τα δάση που υπάρχουν γύρω τους και να φυτεύουν μέσα σε αυτά όσο το δυνατό περισσότερα δέντρα. Οι θόρυβοι, δηλαδή οι ενοχλητικοί ήχοι, κάτι σαν την φωνή της καρακάξας…
Καίτη: Υπονοείς κάτι για τη φωνή μου;
Αθηνά: (με υπεροπτικό ύφος) Όχι, το λέω ξεκάθαρα. Οι ενοχλητικοί ήχοι έχουν, λέω (αυξάνει την ένταση της φωνής της), αρνητική επίδραση σε διάφορες λειτουργίες του οργανισμού. Η συνεχής παραμονή σε χώρους με τέτοιους ήχους μπορεί να προξενήσει βλάβες στα αυτιά μας, που οδηγούν σε βαρηκοΐα. Το πρόβλημα της έντονης ενόχλησης από τους ήχους ονομάζεται ηχορύπανση.
Λάκης: Ίντα χαττά επάθαμε! (επικρατεί ταραχή στα ζώα)
Αθηνά: Καταλαβαίνετε λοιπόν, ότι είναι σημαντική η προστασία μας από αυτούς. Η ηχοπροστασία μπορεί να επιτευχθεί με δύο τρόπους.
Όλα τα ζώα: Πες μας, πες μας ποιους;
Αθηνά: Το καλύτερο είναι να προσπαθούμε να μην δημιουργούμε δυνατούς ενοχλητικούς ήχους. Επειδή, όμως, αυτό δεν είναι πάντα δυνατό, αντιμετωπίζουμε τους ήχους με την ηχομόνωση, στην οποία και αξιοποιούμε τα δύο φαινόμενα που είπαμε προηγουμένως, την ανάκλαση και την απορρόφηση των ηχητικών κυμάτων.
Φιφή: (εκνευρισμένη) Άσε μας κουκλίτσα μου, πες μας κανά παράδειγμα. Δεν τα πιάνουμε εμείς αυτά τα επιστημονικά!
Αθηνά: (αδιαφορεί για το ύφος του σχολίου της Φιφής και συνεχίζει με παραδείγματα) Η πολιτεία εφαρμόζει διάφορα μέτρα όπως τον καθορισμό ωρών κοινής ησυχίας, την απαγόρευση της χρήσης κόρνας στις κατοικημένες περιοχές και την κατασκευή ηχομονωτικών τοίχων στους πολύβουους δρόμους των πόλεων.
Λάκης: (με παράπονο) Ναι, ναι, αλλά πάλε είμαι μανιχός μου…
Φιφή: Έχεις εμένα!
Καίτη: Κι εμένα!
Λάκης: (ενθουσιάζεται) Ναι, έχω πολλούς φίλους τωρά! (ήταν τόσο ευτυχισμένος, που επανέλαβε τη φράση του πολύ δυνατά…) Έχω πολλούς φίλους τωρά!
Ηχώ: Έχω πολλούς φίλους τωράάά!
Όλοι (εκτός από την ηχώ): Χα, χα, χα… (γέλια)
Ηχώ: Χα, χα, χα… (γέλια)

ένα θεατρικό για την ηχώ - atlaswiki


Δραστηριότητα 1
Οδηγίες για τον/ την εκπαιδευτικό
Αφού ολοκληρωθεί η δραματοποίηση του θεατρικού έργου, ακολουθεί συζήτηση σχετικά με αυτό που μόλις διαδραματίστηκε. Ο/η εκπαιδευτικός κάνει ερωτήσεις του τύπου: τι συνέβη στο βάτραχο την ώρα που έκλεγε κτλ.

Δραστηριότητα 2
Τίτλος: Κόκκινη κλωστή δεμένη
Με το πέρας της πρώτης δραστηριότητας, ο/η εκπαιδευτικός ανοίγει μία νέα συζήτηση σχετικά με την υπόσταση της ηχούς. Ρωτά τους μαθητές και τις μαθήτριες, τελικά η ηχώ στο θεατρικό μας ήταν άνθρωπος , ζώο ή κάτι άλλο; . αναμένεται αφού τα παιδιά να αναφέρουν ότι η ηχώ αποτελεί ένα φυσικό φαινόμενο.
Στην συνέχεια ο/η εκπαιδευτικός κάνει λόγο για το γεγονός ότι παλαιότερα οι άνθρωποι πίστευαν ότι η ηχώ ήταν άνθρωπος. Διάφοροι μύθοι επινοήθηκαν κατά καιρούς για να εξηγήσουν το φαινόμενο που κάποιος μακριά μιμείται τόσο πιστά την φωνή του. Η περιέργεια των παιδιών εξάπτεται και αρχίζουν να ρωτούν σχετικά με του τι είδους μύθοι υπάρχουν. Τότε ο/η δάσκαλος/α τους λέει ότι δεν έχουν τίποτα άλλο παρά να τους ανακαλύψουν.
Έτσι, τα παιδιά χωρίζονται σε πέντε ομάδες. Η κάθε ομάδα αναλαμβάνει να μελετήσει και να παρουσιάσει στην τάξη ένα μύθο για την ηχώ. Η κάθε ομάδα σημειώνει εκείνα τα στοιχεία που κρίνει ως σημαντικά και ετοιμάζει μία παρουσίαση του εκάστοτε μύθου. Η παρουσίαση μπορεί να είναι είτε δραματοποίηση, είτε παρουσίαση, είτε αφίσα είτε κολλάζ είτε ζωγραφιά είτε οτιδήποτε άλλο σκεφτούν τα παιδιά. Όταν οι ομάδες έχουν ολοκληρώσει την παρουσίαση τους, οι εργασίες γνωστοποιούνται στο σύνολο της τάξης. Ακολουθεί συζήτηση σχετικά με τον εκάστοτε μύθο και τις συνθήκες που οδήγησαν τους ανθρώπους εκείνης της εποχής να τον πλάσουν.



"The Spirit Lodge" ("Η Κατοικία του Πνεύματος")


Μύθος από τη φυλή Nariticong.
Ο μεγάλος αρχηγός Quaquahela ζούσε ειρηνικά με το λαό του στις όχθες του ποταμού Styx, εκεί που ο ποταμός συναντούσε τα νερά της λίμνης. Οι ζωές τους ήταν γεμάτες ασχολίες και πλήρεις. Οι πολεμιστές κυνηγούσαν και ψάρευαν, οι γυναίκες μαγείρευαν και φρόντιζαν τους ηλικιωμένους και τα παιδιά, και όλοι ζούσαν ειρηνικά με το φυσικό περιβάλλον γύρω τους. Ο Quaquahela αποφάσισε μία μέρα να επισκεφθεί μια φυλή μακριά από το χωριό τους προς το νότο. Ξεκίνησε το ταξίδι του το σούρουπο, διέσχισε τη λίμνη κωπηλατώντας και, στη συνέχεια, προχώρησε περπατώντας προς την ενδοχώρα για να βρει το κατάλυμα ενός φίλου, όπου θα μπορούσε να διανυκτερεύσει πριν αρχίσει και πάλι το ταξίδι του. Είχε απομακρυνθεί μόλις λίγα μέτρα από τη λίμνη όταν άκουσε ένα τρομερό γρύλλισμα , και μια τεράστια αρκούδα πετάχτηκε ξαφνικά μέσα από τους θάμνους που είχε τριγύρω. Ο Quaquahela ήταν καλά οπλισμένος, αλλά η αρκούδα ήταν το ιερό του σύμβολο, και γι' αυτό του απαγορευόταν να σκοτώσει το πλάσμα. Έτσι άρχισε να τρέχει πίσω προς το κανό του, με την πρόθεση να αποδράσει. Αλλά η εξοργισμένη αρκούδα πετάχτηκε εμπρός και τον χτύπησε ρίχνοντάς τον στο έδαφος.
Απελπισμένος τώρα, ο Quaquahela πάλευε με την αρκούδα, χτυπώντας την επανειλημμένα με το ρόπαλό του, προσπαθώντας να την απομακρύνει. Αίμα κυλούσε στο έδαφος από τις πολλές πληγές, καθώς η αρκούδα πάλευε με τον μεγαλοδύναμο αρχηγό. Στο τέλος, ο αρχηγός έβγαλε το μαχαίρι του και μαχαίρωσε επανειλημμένα την αρκούδα γύρω από το κεφάλι και το λαιμό μέχρι που τον απελευθέρωσε. Η αρκούδα πριν απομακρυνθεί έβγαλε μια κραυγή που σου πάγωνε το αίμα. Ο Quaquahela σύρθηκε μακριά από την αρκούδα και κατέρρευσε στο έδαφος. Το σώμα του ήταν βαριά τραυματισμένο με φοβερές πληγές. Με μεγάλη προσπάθεια ανασηκώθηκε και κοίταξε προς τον εχθρό του, το ιερό του σύμβολο. Με έναν θρήνο μετάνοιας και απελπισίας, ο Quaquahela έγειρε το κεφάλι του στο έδαφος, καθώς υπέκυπτε στα τραύματά του. Μετά από λίγο πέθανε.
Ο φίλος του μεγάλου αρχηγού, που δε γνώριζε την πρόθεσή του, ώστε να τον συνοδέψει στο ταξίδι του, δεν ήξερε ότι κάτι είχε πάει στραβά μέχρι που ανακάλυψε μετά από δύο μέρες το σώμα της μεγάλης αρκούδας να κείτεται κοντά στη λίμνη. Το κανό του αρχηγού, που ήταν προσαραγμένο εκεί κοντά, το ματωμένο ρόπαλο του Quaquahela, η αρκούδα και το μαχαίρι μαρτυρούσαν μια φρικαλέα ιστορία. Δεν υπήρχε κανένα σημάδι από το σώμα του αρχηγού, αλλά τα αποτυπώματα λύκων υπαινίσσονταν ότι ο φίλος του είχε συρθεί μακριά από την τοπική αγέλη. Ο φίλος του Quaquahela κάλεσε περισσότερους πολεμιστές και έψαξαν για τα απομεινάρια του αρχηγού για πολλές μέρες, αλλά δεν βρέθηκαν ποτέ. Περίπου έναν μήνα αργότερα, τη νύχτα της πανσελήνου, η φατρία του Quaquahela είδε ένα παράξενο νέφος να τυλίγει την πλευρά ενός κοντινού λόφου όπως ο καπνός από τη φωτιά. Η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή και η νύχτα φωτεινή σαν μέρα, παρόλ’ αυτά η περίεργη ομίχλη στερεοποιήθηκε μπροστά στα μάτια τους, και έμεινε ακίνητη, σε μία συγκεκριμένη θέση, παρά τον ισχυρό άνεμο που άρχισε να φυσάει ξαφνικά και έκανε τα φύλλα των δέντρων να θροΐζουν. Η φατρία είχε σαστίσει από τη παράξενη οπτασία, και αναρωτήθηκαν γιατί είχε εμφανιστεί σε αυτούς. Εκείνο το βράδυ, ο μεγάλος αρχηγός Quaquahela εμφανίστηκε σε ένα όραμα στον θεραπευτή του. "Εγώ είμαι" , είπε στον άνδρα, "αυτός που έχει εμφανιστεί στην ομίχλη στην πλαγιά. Έχω σκοτώσει τη μεγάλη αρκούδα που μου πήρε τη ζωή, και έτσι είμαι για πάντα εξόριστος από το βασίλειο των πνευμάτων. Αντί να περιφέρομαι στη γη, έχω αποφασίσει να μείνω κοντά στα μέλη της φυλής μου, και έτσι το πνεύμα μου θα κατοικεί στην πλαγιά του τόπου που είδατε απόψε." Ο μεγάλος αρχηγός υποσχέθηκε στον θεραπευτή ότι θα συνοδεύει τον λαό του σε όλες τις αποστολές τους, διαβεβαιώνοντας την ασφαλή τους έξοδο και επιστροφή. Αν ποτέ αμφέβαλαν για την παρουσία του, το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να κοιτάξουν προς το λόφο. Η ομίχλη που συγκεντρώθηκε σε εκείνο το μέρος ήταν ο καπνός από το κατάλυμα του πνεύματος που ανέβαινε προς τις κορυφές των δέντρων. Έτσι θα καθησυχάζονταν από το πνεύμα του που αιώνια θα έμενε μαζί τους. Και εαν ποτέ τον καλούσαν, αυτός θα τους απαντούσε.
Το επόμενο πρωί ο θεραπευτής μετέφερε τα λόγια από το πνεύμα του αρχηγού στα μέλη της φυλής. Ήταν πολύ χαρούμενοι, γνωρίζοντας ότι ο αγαπημένος τους Quaquahelm ήταν ακόμη ανάμεσά τους. Πολλοί ήταν οι άνθρωποι που κραύγασαν και φώναξαν προς την πλαγιά που κατοικούσε το πνεύμα του, και πάντα μια απάντηση αντηχούσε πίσω σε αυτούς. Έτσι, επιβεβαιώθηκε το όραμα του θεραπευτή. Ακόμα και σήμερα, μπορεί κάποιος να δει αυτόν τον ομιχλώδη καπνό, που περικυκλώνει το μέρος που κατοικεί το πνεύμα του Quaquahelm, να υψώνεται πάνω από την πλαγιά όταν έχει υγρασία, και όποιος καλεί φιλικά τον μεγάλο αρχηγό θα ακούσει τη φωνή του να αντηχεί προς απάντησή του.

"The Legend of Trae" (Ο Θρύλος του Αέρα)

Σε έναν αρχαίο θρύλο του Μεξικού εμφανίζεται ως η Θεά των Ανέμων. Η ανάσα της Ηχούς, ήταν τόσο ισχυρή που θα μπορούσε να ισοπεδώσει ένα ολόκληρο χωριό με μια αναπνοή, αλλά η Ηχώ δεν ήταν έτσι. Ταξίδευε δίνοντας δροσερά αεράκια, όπου ήταν απαραίτητο. Ήταν ιδιαίτερα επιθυμητή μία ζεστή καλοκαιρινή ημέρα. Ανάλαφρη και με ευγενική καρδιά, πάντα φορούσε ένα χαμόγελο σε όποιον μιλούσε. Παντρεύτηκε τον Syrus, το θεό της βροντής, αλλά εξορίστηκαν από την Ultima πριν αποκτήσουν παιδιά. Μαζί, η Ηχώ και ο Syrus, μπορούσαν να δημιουργήσουν τεράστιες καταιγίδες, τυφώνες και ανεμοστρόβιλους, πράγμα που έκαναν μόνο σε μη κατοικημένες περιοχές.

Μάγια

Σύμφωνα με κάποιους θρύλους των Ινδιάνων Μάγια, η ηχώ που επιστρέφει από την πυραμίδα του Kουκουλκάν, ένα "εε-οοο" που αργοσβήνει, αναπαράγει το κλάμα ενός ζώου ή τον σπαραγμό των θυσιαζόμενων. Κάποιοι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι Μάγια ερμήνευαν την ηχώ αυτή ως το κελάηδισμα του Μεξικάνικου πουλιού κουετζάλ, ένα ιερό ζώο για τον πολιτισμό τους. Σύμφωνα με μια άλλη παραδοχή, οι Μάγια είχαν συνδέσει την ηχώ, που μοιάζει με τον ήχο των σταγόνων της βροχής όταν πέφτουν μέσα σε ένα κουβά νερού, με το Θεό της Βροχής, θεότητα που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στον πολιτισμό τον Μάγια.]


Η Ηχώ


Η Ηχώ (αρχ. ᾿Ηχώ) ήταν ορεσίβια Νύμφη στην ελληνική μυθολογία, που οι Μούσεςτην δίδαξαν άσμα, αυλό και σύριγμα. Έτσι έμεινε γνωστή για τη μελωδική φωνή της.
Ηχώ και Ήρα
Κατά τον Οβίδιο, η Ηχώ είχε αναλάβει να βοηθάει τον Δία κατά τις ερωτοτροπίες του με τις Νύμφες απασχολώντας την Ήρα με την ακατάσχετη αλλά ευχάριστη φλυαρία της. Όταν όμως η Ήρα αντελήφθη το στρατήγημα της Ηχούς, της αφαίρεσε τη λαλιά, αφήνοντας της, τόσο λίγη που να μπορεί μόνο να επαναλαμβάνει τις τελευταίες συλλαβές των όσων ακούει.

Ρωμαϊκός μύθος

Η εκδοχή που μας δίνει ο Οβίδιος διαφέρει. Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ποιητή, η Ηχώ είχε αναλάβει να βοηθάει τον Δία κατά τις ερωτοτροπίες του με τις Νύμφες, απασχολώντας την Ήρα με την ακατάσχετη αλλά ευχάριστη φλυαρία της. Την απασχολούσε τόσο πολύ ώστε ο Δίας να προλάβει να γυρίσει στον Όλυμπο προσποιούμενος ότι δε συμβαίνει τίποτα. Όταν όμως η Ήρα αντιλήφθηκε το στρατήγημα της Ηχούς, για να την τιμωρήσει, της αφαίρεσε τη δυνατότητα να μιλάει και της άφησε φωνή, τόσο λίγη που να μπορεί να επαναλαμβάνει μόνο τις τελευταίες συλλαβές όσων ακούει. Τότε ήταν, κατά μια άλλη παράδοση, που η Ηχώ, σε μια περιπλάνησή της στα δάση, είδε και ερωτεύτηκε το Νάρκισσο. Τον ερωτεύτηκε παράφορα και προσπάθησε να τον σαγηνέψει με την ομορφιά της, αλλά εκείνος ήταν τόσο απορροφημένος από τη δική του ομορφιά που την αγνοούσε τελείως. Τότε η Ηχώ χρησιμοποίησε τη φωνή της, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Τόσο βαθιά ήταν η θλίψη της για την απόρριψη αυτή, που αποσύρθηκε από τον κόσμο και κρύφτηκε στα βουνά και σε βαθιές σπηλιές. Η φυσική της υπόσταση άρχισε σιγά σιγά να εξαφανίζεται, μέχρι όταν το μόνο που απέμεινε από εκείνη ήταν η φωνή της, που ακόμα ακούγεται σαν επανάληψη λέξεων άλλων. Έτσι όταν οι θεοί από οίκτο τη μεταμόρφωσαν σε βράχο, διατήρησε την ιδιότητα της επανάληψης των τελευταίων συλλαβών, όποιας φωνής έφθανε σε αυτόν.

* οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι σε άλλες πηγές ο μύθος αυτός παρουσιάζεται ως "ελληνικός". Είναι βέβαιο ότι οι δύο αυτοί πολιτισμοί έχουν αλληλοεπηρεαστεί και μοιράζονται κοινά στοιχεία, γι' αυτό μιλάμε και για ελληνορωμαϊκό πολιτισμό. Επίσης, συναντάμε πολλές παραλλαγές του μύθου με αυτή όμως να είναι η επικρατέστερη.

Σλάβικος μύθος

Η Oźwiena ήταν η θεά της ηχούς στην Σλαβική μυθολογία. Η μορφή της συνδέθηκε με την ανθρώπινη επικοινωνία και τη διάδοση των συζητήσεων και των πράξεων. Ως θεά του κουτσομπολιού, ήταν αδύνατο γι’ αυτή να κρατά κρυφό οποιοδήποτε μυστικό ή ιδιωτική συνομιλία. Εάν δε συμπαθούσε κάποιον, η Oźwiena διαστρέβλωνε τα λόγια του. Ήταν, επίσης, η θεά της φήμης και της δόξας και ήταν αυτή που αφηγούνταν τα κατορθώματα των ηρώων. Όταν βρισκόταν στην υπηρεσία του υπόγειου θεού Peklenc, η ίδια δια σκορπούσε τις κραυγές των κολασμένων ως προειδοποίηση στους ζωντανούς.


Για τους μύθους πηγές είναι atlaswikigr.wikifoundry.com και wikipedia.

Μία διδακτική πρόταση των φοιτητριών Γεωργίου Ελένη
και Δούκα Μαρία.

More pages