ένα θεατρικό για την τριβή

Οι δώδεκα πριγκίπισσες
ένα θεατρικό για την τριβή - atlaswiki

Μια φορά κι έναν καιρό, σε κάποια χώρα μακρινή ζούσε ένας βασιλιάς χείρος, που είχε δώδεκα κόρες. Τις αγαπούσε όλες σαν τα μάτια του και φρόντιζε να τις καλομεγαλώνει και να τις έχει ασφαλισμένες από κάθε κίνδυνο. Γι αυτό, ποτέ, καμιά νύχτα δεν πήγαινε να κοιμηθεί αν δε σιγουρευότανε πρώτα πως η πόρτα της κρεβατοκάμαρας τους ήτανε καλά κλειδωμένη και αμπαρωμένη. Το πρωί πάλι μονάχος του πήγαινε και ξεκλείδωνε την πόρτα. Ένα πρωί, καθώς ο βασιλιάς πήγε να ανοίξει την πόρτα, πρόσεξε πως τα παπούτσια που ήτανε βαλμένα πίσω της, δώδεκα ζευγάρια, ήτανε λιωμένα! Ενώ τους τα είχε πάρει μόλις την προηγούμενη μέρα. Το άλλο πρωί, πάλι τα ίδια… και το άλλο, πάλι τα ίδια.
Ο βασιλιάς τη μια μέρα τους αγόραζε παπούτσια και το άλλο πρωί τα ‘βρισκε όλα λιωμένα. «Εδώ κάτι παράξενο και πολύ περίεργο συμβαίνει», συλλογίστηκε, «και πρέπει να το ανακαλύψω! Πώς όμως;»
Να φύλαγε ο ίδιος όλη τη νύχτα για να μάθαινε τι κάνανε οι κόρες και λιώνανε τα παπούτσια τους… δεν το μπορούσε. Δεν το επέτρεπε, βλέπεις, η θέση του και ο κανονισμός του παλατιού. Σκέφτηκε… σκέφτηκε… και το βρήκε. Την άλλη μέρα, έστειλα κήρυκες, αλλού τους λένε ντελάληδες και διαλαλήσανε στον κόσμο. «Ακουυυυύστεεεεε! Ακούστε όλοι οι λαοί του βασιλείου του πολυχρονεμένου μας… Όποιος ανακαλύψει πως οι πριγκιποπούλες κάθε νύχτα λιώνουν τα ολοκαίνουργια παπούτσια τους, θα πάρει όποια από αυτές θελήσει γυναίκα του. Κι όταν πεθάνει ο βασιλιάς, αυτός θα κληρονομήσει και το θρόνο του.»
Στο κάλεσμα του βασιλιά απάντησαν πολλά πριγκιπόπουλα, αλλά, ενώ καθένα απ’ αυτά φύλαγε άγρυπνα τρεις μέρες και τρεις νύχτες έξω από την πόρτα των κοριτσιών, δεν είδε ούτε κατάλαβε τίποτα. Ωστόσο, τα παπούτσια κάθε πρωί ήταν λιωμένα και στη σειρά βαλμένα. «Περίεργο..», ξαναείπε ο βασιλιάς. «… πολύ περίεργο. Αυτό δεν είναι δουλειά μάγισσας ή ξωτικού. Κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει.»
Τον ίδιο καιρό, πήγαινε κατά την πόλη του βασιλιά ένας φτωχός στρατιώτης που μόλις ερχότανε από τον πόλεμο. Στον δρόμο τον σταμάτησε μια γριούλα και τον ρώτησε:
- Για πού με το καλό παλικάρι μου;
-Για το παλάτι του βασιλιά, γιαγιά. Πάω να ανακαλύψω τι κάνουν τις νύχτες οι βασιλοπούλες και λιώνουν τα παπούτσια τους.
- Και τι θα κερδίσεις από αυτό;
- Θα παντρευτώ μια βασιλοπούλα! Κι άμα πεθάνει ο βασιλιάς θα κάτσω εγώ στο θρόνο του.
- Το ξέρω παλικάρι μου. Σε ρώτησα για να δω αν το ξέρεις κι εσύ. Έλα κοντά μου, κι άκου λοιπόν καλά. Το βράδυ που θα φιλάς έξω από την πόρτα, οι βασιλοπούλες θα σου δώσουν κρασί να πιεις, μα εσύ να μην το πιεις. Το πώς θα τα καταφέρεις… θα βρεις τον τρόπο.
Ύστερα, του έδωσε μια κάπα και του είπε:
-Πάρτην! Κι όσο τη φοράς θα γίνεσαι αόρατος. Άντε τώρα στο καλό, κι ο Θεός μαζί σου.
Ο στρατιώτης, έβαλε την κάπα στο σάκο του, ευχαρίστησε και χαιρέτισε τη γριούλα και συνέχισε το δρόμο του. Ώσπου, έφτασε στο παλάτι.
Ο στρατιώτης έβαλε την κάπα στον σάκο του, ευχαρίστησε και χαιρέτησε τη γριούλα και συνέχισε το δρόμο του. Ώσπου, έφτασε στο παλάτι, εκεί παρουσιάστηκε στον βασιλιά και του είπε πως ήρθε να λύσει το μυστήριο που τον κατατυραννούσε. Ο βασιλιάς πήρε το στρατιώτη στις κόρες του και τον σύστησε για φρουρό τους. Αμπάρωσε ύστερα ο ίδιος την πόρτα και του είπε να φυλάξει άγρυπνος ολόκληρη τη νύχτα. Δεν πέρασε πολύ ώρα, άνοιξε από μέσα η πόρτα και μια πριγκιποπούλα έδωσε στο στρατιώτη μια κούπα κρασί και του είπε ευγενικά.
-Σε κερνούμε οι αδερφές μου κι εγώ, πιες θα σου κάνει καλό.
Ο στρατιώτης ευχήθηκε στην υγειά τους, γύρισε στο πλευρό και καμώθηκε πως έπινε το κρασί. Όμως, δεν το έπινε στ’ αλήθεια, το έχυνε σ’ ένα σφουγγάρι που είχε κρύψει κάτω από το πιγούνι του.
-Πολύ σ’ ευχαριστώ κι εσένα και τις αδερφές υψηλοτάτη, είπε κατόπιν και έκανε πως χασμουριότανε, τάχα πως τον έπαιρνε ο ύπνος.
Σε λίγο ροχάλιζε κιόλας. Την ώρα που η πριγκιποπούλα γύρισε τις πλάτες να πάει στις αδερφές της ο στρατιώτης, φόρεσε την κάπα και έγινε αόρατος και πριν προφτάσει εκείνη να κλειδώσει πάλι την πόρτα χώθηκε στην κρεβατοκάμαρα.
-Πάμε, είπε η μεγαλύτερη πριγκιποπούλα στις άλλες.
-Απόψε έχω ένα προαίσθημα πως κάτι θα μας συμβεί. Μουρμούρισε δισταχτικά η μικρότερη.
-Κουταμάρες ! δεν θα συμβεί τίποτα. Παρατήρησε η μεγάλη.
-Δε θα συμβεί τίποτα θα το δεις.
Ύστερα έσκυψε κάτω από το κρεβάτι της και χτύπησε στο πάτωμα τρεις φορές. Στη στιγμή… το κρεβάτι μετακινήθηκε στο πλάι. Το πάτωμα υποχώρησε και φάνηκε μια τρύπα και κάτω της, μια σκάλα. Οι πριγκιποπούλες η μια πίσω απ’ την άλλη, άρχισαν να κατεβαίνουν τα σκαλοπάτια. Ο στρατιώτης αόρατος τις ακολούθησε. Εκεί όμως που κατεβαίναμε ο στρατιώτης άθελά του πάτησε το φουστάνι της μικρής που πήγαινε τελευταία.
-Α! φώναξε εκείνη τρομαγμένη.
-Κάτι μου πάτησε το φουστάνι.
-Η ιδέα σου είναι ανόητη. Παρατήρησε αυστηρά η μεγάλη.
-Κάπου μάγκωσες αυτό είναι όλο.
Όταν οι πριγκιποπούλες φτάσανε στο κάτω σκαλοπάτι, άνοιξε εκεί μια άλλη πόρτα κι ο στρατιώτης είδε ένα μονοπάτι ανάμεσα σε κάτι λυγερόκορμα δέντρα που είχαν ασημένια φύλλα.
-Ιιιι ! τέτοια δέντρα δεν έχω ξαναδεί. Είπε μέσα του.
-Ας πάρω δύο φύλλα μαζί μου γιατί αλλιώς μπορεί να μη με πιστεύει ο βασιλιάς.
Κατά πως έκανε όμως να κόψει τα φύλλα, εκείνα άρχισαν να τρίζουν.
-Ακούτε ένα τρίξιμο ; είπε η μικρότερη πριγκίπισσα στις άλλες.
-Βέβαια, είπε η μεγάλη ατάραχη. Τρίζουν τα φύλλα και μας καλωσορίζουν από τη χαρά τους που μας ξαναβλέπουν.
Προχωρώντας οι πριγκίπισσες από κοντά κι ο στρατιώτης, πέρασαν πρώτα από κάτι δέντρα που είχαν χρυσάφι κι ύστερα από κάτι άλλα που τα φύλλα τους ήταν στολισμένα με διαμάντια. Ο στρατιώτης έκοβε κάθε φορά από δύο. Τρίζανε τα φύλλα, τα άκουγε η μικρότερη πριγκίπισσα και ξεφώνιζε από τον τρόμο της. Οι άλλες ούτε που την προσέχαμε καθόλου. Τον νου τους τον είχαμε αλλού. Τελικά φτάσαμε σε μια πλατιά και κατασκότεινη λίμνη. Εκεί τις περίμεναν δώδεκα βάρκες στη σειρά και σε κάθε βάρκα, από ένας ωραίος πρίγκιπας.
-Καλώς ήρθατε ωραίες μας πριγκίπισσες, χαιρέτησαν τις κόρες και καθένας βοηθούσε από μια ν’ ανεβούνε στις βάρκες.

Ο αόρατος στρατιώτης πρόλαβε την τελευταία στιγμή και πήδησε στην βάρκα με την μικρότερη αδερφή. Η μια μετά την άλλη όλες οι βάρκες περάσανε την απέναντι όχθη όπου φάνταζε ένα μεγαλόπρεπο κάστρο με κρυστάλλινους πύργους και μεγάλα δώματα. Πήγανε γρήγορα γρήγορα μαζί και ο αόρατος στρατιώτης σε μια καταστόλιστη και κατάφωτη αίθουσα χορού όπου μια αόρατη ορχήστρα έπαιζε μια ωραία μουσική. Πρίγκιπες και πριγκίπισσες πιαστήκαν σε έναν μεγάλο χορό και δεν σταμάτησαν παρά στις 4 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα που τα παπούτσια τους είχαν λιώσει. Τότε οι 12 πρίγκιπες βοήθησαν πάλι τις κοπέλες να περάσουν με τις βάρκες εκεί από όπου τις πήρανε τις ευχαριστήσανε και τις αφήσανε να φύγουν. Ο αόρατος στρατιώτης ήταν συνεχώς από πίσω τους. Μόλις έφτασαν στην κρεβατοκάμαρά τους ο στρατιώτης έτρεξε γρήγορα έξω από την πόρτα που φύλαγε ο σκοπός έβγαλε την κάπα την έκρυψε στον σάκο του έγειρε στο πάτωμα και έκανε πως κοιμότανε. Τον είδε από το παράθυρο η μεγαλύτερη πριγκίπισσα και είπε ειρωνικά στις αδερφές της
-«Σαν μωρό κοιμάται ο καημένος, είναι σίγουρο πως δεν κατάλαβε τίποτα»
. Με τον ίδιο τρόπο ο στρατιώτης ακολούθησε από κοντά τις πριγκίπισσες στο νυχτερινό χορό τους άλλες δυο νύχτες στην σειρά. Την τέταρτη μέρα το πρωί ήρθε ο βασιλιάς ξεκλείδωσε την πόρτα της κρεβατοκάμαρας των κοριτσιών του και είδε πάλι πίσω της τρεις δωδεκάδες παπούτσια λιωμένα. Κούνησε περίλυπος το κεφάλι και είπε στο στρατιώτη
-« Μου φαίνεται κοιμόσουνα συνέχεια κρίμα».
-« Με αδικείς μεγαλειότατε δεν κοιμόμουνα καθόλου , ξέρω πως λιώνουνε τα παπούτσια τους οι πριγκίπισσες»
-« Μου λες αλήθεια;»
Ο στρατιώτης έβγαλε από τις τσέπες του τα ασημένια τα χρυσά και τα διαμαντοστόλιστα φύλλα των δέντρων και πρόσθεσε
-«Αυτά τα φύλλα είναι η απόδειξη μεγαλειότατε είναι από μαγεμένα δέντρα κάθε νύχτα οι πριγκίπισσες περνούν ανάμεσα από αυτά συναντούν 12 πρίγκιπες και χορεύουν μαζί τους ως τις 4 μετά τα μεσάνυχτα τα παπούτσια τους τα λιώνουν στο χορό»
Αυτό λοιπόν εννοούσε η γριούλα αναλογιστικέ ο βασιλιάς. Και διηγήθηκε στον στρατιώτη πως όπως του είχε πει κάποτε μια γριά οι κόρες του ήταν μαγεμένες και θα τις ελευθέρωνε από τα μάγια ένας άντρας που θα κατάφερνε να πάει κοντά τους χωρίς να τον πάρουν είδηση. Και συνέχισε
« Μπράβο άξιο παιδί μου σου είμαι παντοτινά υποχρεωμένος. Πες μου τώρα ποια από όλες τις κόρες μου θέλεις για γυναίκα σου;
« Την μικρότερη βασιλιά μου».
Η μικρή πριγκίπισσα λοιπόν παντρεύτηκε τον στρατιώτη και όταν πέθανε ο πατέρας της βασιλιάς έγινε ο άντρας της που φρόντισε και καλοπάντρεψε όλες τις κουνιάδες του και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
ένα θεατρικό για την τριβή - atlaswiki

Δραστηριότητα 1η

Τίτλος: Όλοι στον πριγκιπικό χορό!

Οδηγίες: Ο/Η εκπαιδευτικός της τάξης μοιράζει το κείμενο στα παιδιά και πραγματοποιεί επιτονισμένη ανάγνωση προκειμένου να γνωρίσουν τα παιδιά την ιστορία. Εναλλακτικά μπορεί να βάλει στα παιδιά να το ακούσουν από το συγκεκριμένο βίντεο: (https://www.youtube.com/watch?v=cxG-kOTMgaA). Σε ένα δεύτερο επίπεδο, μοιράζει τους εξής ρόλους στα παιδιά (αφηγητής, βασιλιάς, ντελάλης, στρατιώτης, γριούλα, 12 πριγκίπισσες, 12 πριγκιπόπουλα.) – αν η τάξη έχει λιγότερα παιδιά, αφαιρέστε από αντίστοιχα από τις πριγκίπισσες και τους πρίγκιπες. Αφού διανεμηθούν οι ρόλοι, αφού βρεθούν τα απαραίτητα σκηνικά και γίνουν όλες οι απαραίτητες προετοιμασίες ως προς τις θέσεις, μπορούν τα παιδιά να ξεκινήσουν το θεατρικό.

Διδακτικό υλικό: Σαν διδακτικό υλικό προτείνουμε: Δίνουμε σε κάθε παιδί-ηθοποιό το κείμενο. Απαραίτητα σκηνικά για την δραματοποίηση αποτελούν: μια μπέρτα/κάπα, ένα ποτήρι (για το κρασί), 1-2 ζευγάρια φθαρμένα παπούτσια. Συμπληρωματικά, κατά τη διάρκεια της αφήγησης μπορείτε να χρησιμοποηθεί ως ψηφιακό υλικό η μουσική από την Amelie (La valse d’ Amelie https://www.youtube.com/watch?v=cxG-kOTMgaA). Αντίστοιχα, κατά τη διάρκεια του χορού μπορεί να χρησιμοποιηθούν βαλς των Τσαικόφσκι, Σοστακόβιτς, ή Σοπέν. ( Dmitri Sostakovich - waltz no.2https://www.youtube.com/watch?v=mmCnQDUSO4I, Tchaikovsky- Sleeping Beauty Waltzhttps://www.youtube.com/watch?v=2Sb8WCPjPDs, Chopin - op.69 no.2 https://www.youtube.com/watch?v=cxG-kOTMgaA)
ένα θεατρικό για την τριβή - atlaswiki

Δραστηριότητα 2η

Τίτλος: Ελάτε να χορέψουμε!

Οδηγίες: Η δραστηριότητα αυτή περιλαμβάνει χορό υπό διάφορες συνθήκες προκειμένου τα παιδιά να κατανοήσουν χαρακτηριστικά της τριβής όπως για παράδειγμα το μέγεθος της. Πιο συγκεκριμένα τα παιδιά καλούνται να χορέψουν με και χωρίς παπούτσια (με κάλτσες δηλαδή) στην αίθουσα διδασκαλίας τους (όπου κατά πάσα πιθανότητα έχουν μωσαϊκό ή κάποιο πιο γλιστερό υλικό) και έπειτα, βγαίνουν να χορέψουν και στον προαύλιο χώρο( όπου κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για πέτρες/άσφαλτο και πιο σκληρά υλικά). Με το πέρας της δραστηριότητας πραγματοποιείται συζήτηση με τα παιδιά ως προς την ύπαρξη πολλής ή λίγης τριβής ανάλογα με τις περιστάσεις που τους ανατέθηκε να χορέψουν. Τέλος, τα παιδιά εξάγουν συμπεράσματα τα οποία γράφουν στο φύλλο εργασίας που τους δίνεται.

Διδακτικό υλικό: Αρχικά προτείνουμε τις εξής μουσικές επιλογές για χορό και έπειτα προτείνουμε το παρακάτω φύλλο εργασίας.

Μουσική:
Le notti di cabiria - Nino Rota
https://www.youtube.com/watch?v=JbLHlIf1SBM

1. Περιγράψτε πως βιώσατε το χορό σας με και χωρίς παπούτσια στην αίθουσα διδασκαλίας. (Δίνονται αδειανές σειρές για να αναπτύξουν τα παιδιά τις απόψεις τους).

2. Περιγράψτε πως βιώσατε το χορό σας στην αυλή. Που μπορούσατε να κινηθείτε πιο γρήγορα και εύκολα; Που γλιστρούσατε περισσότερο και πού λιγότερο; (Δίνονται αδειανές σειρές για να αναπτύξουν τα παιδιά τις απόψεις τους).

3. Τι συμπεράσματα βγάλατε ως προς την τριβή;
ένα θεατρικό για την τριβή - atlaswiki


Μία διδακτική πρόταση των φοιτητριώνΑγγελίδου Σμαρώ, Πατσίκα Δέσποινα- ΑναστασίαΕλένη και Κυράνη Ξηρουχάκη

More pages