ένα θεατρικό για το φως

ένα θεατρικό για το φως - atlaswiki

Ο Φακός

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας τόπος στρογγυλός σαν πορτοκάλι και τον έλεγαν Άτομο Άλφα. Σ’ αυτόν τον τόπο ζούσαν κάτι παράξενα πλάσματα, τα Ηλεκτρόνια. Και λέω «παράξενα» γιατί δεν πατούσαν ποτέ πάνω στη γη τους. Βρίσκονταν πάντα στον αέρα! Μικρά και στρογγυλά κι αυτά σαν μπαλίτσες δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να γυρίζουν γύρω γύρω από τον τόπο τους.
Όμως από κάτω, μέσα στη γη του Ατόμου Άλφα, ζούσαν και κάτι άλλα πλάσματα: Τα Πρωτόνια και τα Νετρόνια. Αυτά δεν έβγαιναν έξω στον αέρα ποτέ! Κανείς δεν ήξερε γιατί. Να, ζούσαν εκεί κάτω από πάντα. Έτσι. Γιατί τους άρεσε. Μάλιστα, ενώ τα πρωτόνια έδειχναν μία μεγάλη συμπάθεια για τα Ηλεκτρόνια που πετούσαν λεύτερα στον ουρανό του τόπου τους, τα νετρόνια ήταν τελείως αδιάφορα. Ούτε και νοιάζονταν για τίποτα άλλο. Αυτά να ήταν καλά κι ο κόσμος γύρω ας χαλούσε.
Ένα άλλο παράξενο πράγμα μ’ αυτό τον τόπο ήταν πως αυτά τα πλάσματά του, Ηλεκτρόνια, Πρωτόνια και Νετρόνια, δεν πλήθαιναν ούτε λιγόστευαν ποτέ. Το Άτομο Άλφα είχε πάντα τους ίδιους κατοίκους. Ήταν έτσι φτιαγμένο, λες, που να χωράει ακριβώς τον ίδιο πάντα αριθμό από Ηλεκτρόνια, Πρωτόνια και Νετρόνια.
Ξαφνικά, όμως, μία μέρα άρχισαν να φθάνουν στον αέρα κι άλλα Ηλεκτρόνια! Από τη μια στιγμή στην άλλη! Το Άτομο Άλφα έγινε ανάστατο. Η κυκλοφορία στον αέρα θύμισε μεσημεριανή Αθήνα. Ο ένας έπεφτε πάνω στον άλλο. βλέπεις, κανείς δεν ήταν συνηθισμένος σε τέτοια πολυκοσμία.
- Ε…χμ… μπορείς να κάνεις λίγο πιο πέρα; Να περάσω…, έλεγε ο ένας.
- Ρωτάς αν μπορώ; Δε βλέπεις πως έχω άλλον μπροστά μου; απαντούσε εκείνος.
- Ε, εσείς εκεί μπροστά! Δεν αφήνετε τις κουβέντες, λέω, και να προχωρήσετε λίγο; Κλείνετε το δρόμο! φώναζε ανυπόμονος ένας τρίτος.
- Καλά σας λέει! συμπλήρωνε ένας τέταρτος.
- Α, δεν υποφέρεται αυτή η κατάσταση! ξέσπασε κάποια στιγμή ένα από τα Ηλεκτρόνια του Ατόμου Άλφα. Εσύ μου φαίνεσαι από τους καινούριους. Μπορείς να μας πεις, γιατί ήρθατε στο δικό μας Άτομο έτσι… απροσκάλεστοι;
- Χμ, δεν ξέρω ακριβώς…, κόμπιασε ο νεοφερμένος. Να, κάτι έγινε στο Άτομο Βήτα. Στο δικό μας Άτομο, δηλαδή… Κάτι μας έσπρωξε… Δε ξέρω, αλλά να, δε γινόταν να μείνουμε άλλο εκεί…
Την ίδια στιγμή, όμως, ένα καινούριο ρεύμα με νέα Ηλεκτρόνια έφτασε στο Άτομο Άλφα. Ήταν, λέει, από το Άτομο Γάμα. Τώρα η κυκλοφορία στον αέρα θύμισε μεσημεριανή Αθήνα με χαλασμένα φανάρια. Να, μέχρι και τα Πρωτόνια κάτω από τη γη ένιωσαν όλη την κοσμοπλημμύρα.
- Τι γίνεται, βρε συνάδελφε, εκεί πάνω στον αέρα; Σαν πολλά Ηλεκτρόνια νιώθω πως μαζεύτηκαν…, είπε ένα Πρωτόνιο.
- Έτσι είναι και μ’ αρέσουν! παρατήρησε ενθουσιασμένος ο διπλανός του. Όσο πιο πολλά Ηλεκτρόνια, τόσο το καλύτερο! Ζωντάνεψε το Άτομό μας!
- Ανησυχώ, όμως, μ’ αυτή την κατάσταση. Μήπως δεν είναι καλό αυτό για τα δικά μας Ηλεκτρόνια; Εσύ τι λες, αγαπητό Νετρόνιο;
- Α, εμένα μη με ανακατεύετε! απάντησε εκείνο ψυχρά και αδιάφορα. Κι από πού κι ως πού «αγαπητό»; Όχι οικειότητες, παρακαλώ! Είμαι ουδέτερος. Αυτό το ξέρετε. Όλα εμείς τα Νετρόνια είμαστε ουδέτερα. Δε μας νοιάζει αν έχουν έρθει περισσότερα Ηλεκτρόνια. Ας έρθουν όσα θέλουν. Ας φύγουν όσα θέλουν. Εμείς είμαστε ουδέτεροι. Πάει και τελείωσε! Και το Νετρόνιο ξεχωρίζοντας έτσι τη θέση του δεν ξαναμίλησε.
Ξαφνικά, όμως, έφθασαν ακόμη πιο πολλά Ηλεκτρόνια. Αυτή τη φορά από το Άτομο Δέλτα. Ε, τώρα πια η κυκλοφορία στον αέρα θύμισε μεσημεριανή Αθήνα με βροχή και με χωρίς φανάρια. Κι ούτε τα καινούρια Ηλεκτρόνια ήξεραν να πουν γιατί ακριβώς είχαν φύγει από το δικό τους τόπο. Το μόνο που μπορούσαν κι αυτά να πουν ήταν:
- Ε…χμ… κάτι μας έσπρωξε… ΚΑΤΙ… πάντως δε γινόταν να μείνουμε άλλο εκεί…
Οι βόλτες, όμως στον αέρα, βόλτες. Α, κανείς δεν έλεγε να τις εγκαταλείψει αυτές. Όλα τα Ηλεκτρόνια, παλιά και νέα, στριφογύριζαν γύρω από το Άτομο Άλφα. Χμ, «στριφογύριζαν» μια κουβέντα είναι. Προσπαθούσαν τέλος πάντων να στριφογυρίσουν. Όπως όπως…
Κάποια στιγμή όμως:
- Πάλι τα ίδια! Κι εδώ! Κάτι με σπρώχνει!
- Κι εμένα! ΠΡΕΠΕΙ να φύγω!
- Κι εγώ θέλω! Μα πού να πάμε; Αυτό εδώ είναι το τελευταίο Άτομο στο δικό μας κόσμο. Και στ’ άλλα όλα έχει πάει κιόλας αυτό το … το πώς το λένε… Αυτό το ΚΑΤΙ τέλος πάντων.
- Κι όμως! Πρέπει να φύγω! Δε ξέρω γιατί… ΠΡΕΠΕΙ!
- Κι εγώ!
- Κι εγώ!
Όλα τα Ηλεκτρόνια είχαν σταματήσει πια τις βόλτες γύρω από το Άτομο Άλφα. Είχαν μαζευτεί σε μία ακρούλα. Το ένα πάνω στο άλλο. Πατώντας το ένα πάνω στο άλλο. Ενώ μια παράξενη δύναμη περνούσε μέσα στο κορμί τους και τα ‘ κανε να θέλουν να πετάξουν μπρός.
Τότε ξαφνικά:
- Μια γέφυρα! Κοιτάτε εκεί μπροστά! μια συρματένια γέφυρα! φώναξε ένα Ηλεκτρόνιο κι ώρμησε ακράτητο μπροστά.
- Μας χωράει όμως; Ε! Μη σπρώχνετε!
Μα όλα τα Ηλεκτρόνια είχαν κιόλας ορμήσει προς σ’ εκείνη τη γέφυρα που είχε παρουσιαστεί τόσο αναπάντεχα μπροστά τους. Όλα μαζί! Το ένα δίπλα στ’ άλλο. Κολλητά. Το ένα πάνω στ’ άλλο. Άλλα κρεμαστά. Από δίπλα. Από κάτω. Μα σαν τα πρώτο έφτασε στην άλλη άκρη της γέφυρας…
Έγινε θαύμα! Τα Ηλεκτρόνια έλαμψαν σαν ήλιοι! Ήλιοι που έκαναν τη συρματένια γέφυρα να μοιάζει τώρα με φλογισμένο ποτάμι. Κι έτσι όπως κυλούσε, το φώς από τα κορμιά τους σκόρπισε τριγύρω. Και τότε είδαν για πρώτη φορά πως ο ουρανός τους ήταν γυάλινος! Διάφανος! Και πέρα από αυτόν… τι παράξενος στα αλήθεια κόσμος! Τι τεράστια και αλλόκοτα πράγματα! Και μέσα σε αυτά ένα παράξενο, γιγάντιο πλάσμα που φαινόταν να κρατά ολόκληρο το δικό τους κόσμο! Κι ύστερα μία φωνή:
- Γιώργο! Μη παίζεις με τον φακό! σβήστον σε παρακαλώ! Θα χαλάσεις την μπαταρία!
Και η γέφυρα χάθηκε. Το φως διαλύθηκε.
Κανένα από τα ηλεκτρόνια δεν κατάλαβε τι ήταν αυτή η δυνατή φωνή. Ούτε τι είπε. Ούτε ποιος την έκανε. Το σίγουρο ήταν ότι είχε έρθει από εκείνο τον κόσμο που απλωνόταν πέρα από το γυάλινο ουρανό τους.
Στο μεταξύ η δύναμη που τα έκανε να θέλουν να πετάξουν μπρός δεν είχε κοπάσει ούτε στιγμή.
- Ε! μην σπρώχνετε από πίσω! Όσοι πέρασαν πέρασαν. Δεν βλέπετε; Πάει η γέφυρα.., φώναξε ένα από τα μπροστινά ηλεκτρόνια.
- Κι είδατε πόσο έλαμψαν αυτοί που πέρασαν! Θαύμασε ένα άλλο.
- Βέβαια! Εγώ πάντα μου έλεγα πως μια μέρα θα…
- Αμ τη φωνή; Μπήκε στην μέση κάποιο άλλο. Ακούσατε εκείνη την φωνή; Κι εκείνο το πλάσμα που μας κρατούσε…
- Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα! Μονολόγησε φωναχτά κάποιο από πίσω. Το μόνο που θέλω τώρα είναι να φανεί ξανά εκείνη η γέφυρα και να περάσω απέναντι.
Κι επειδή όλα τους είχαν την ίδια επιθυμία, σώπασαν κι άφησαν τη σκέψη τους να πλανηθεί σε εκείνο το παράξενο φώς που είχε πλημμυρήσει για μια στιγμή τον κόσμο τους.
Αλλά η γέφυρα δεν άργησε να ξαναφανεί. Μόνο που ερχόταν κι έφευγε κάθε φορά σαν να έπαιζε μαζί τους, αλήθεια όμως, ήταν ότι κάποιος άλλος έπαιζε μαζί τους, ο Γιώργος. Βλέπεις πέρα από τον γυάλινο ουρανό τους, ο Γιώργος ανακάλυπτε για πρώτη φορά τον φακό. Μικρός και φρέσκος στο δικό του αλλόκοτο κόσμο, είχε ξαφνιαστεί όταν, με ένα πάτημα του δακτύλου του, είχε ανάψει αυτό το πράγμα.
Έτσι πήρε το παιχνίδι και κρύφτηκε σε μία απόμακρη γωνία κι άρχισε να ανάβει και να σβήνει το καινούργιο του παιχνίδι, νιώθοντας σαν μικρός θεός


ένα θεατρικό για το φως - atlaswiki
Τίτλος: Ο Φακός
Οδηγίες για τον/την εκπαιδευτικό: Πριν τη δραματοποίηση του παραμυθιού ο εκπαιδευτικός οφείλει να κάνει ένα εισαγωγικό μάθημα στο κεφάλαιο που αφορά τον ηλεκτρισμό και κατ’ επέκταση στις έννοιες που τον αφορούν. Με τον τρόπο αυτό, θα επιτευχθεί καλύτερη κατανόηση του παραμυθιού και των φαινομένων του ηλεκτρισμού που αυτό περιλαμβάνει. Παράλληλα, όμως, οι μαθητές γνωρίζοντας τη λειτουργία που επιτελεί καθένα από τα μέρη του ατόμου, θα κατορθώσουν να εκτελέσουν αποτελεσματικότερα το ρόλο που θα τους ανατεθεί. Φυσικά, σε όλη αυτή τη δραστηριότητα, ο δάσκαλος οφείλει να ενθαρρύνει το μαθητικό πληθυσμό στην προσπάθειά του, παρακινώντας τον παράλληλα να συμμετέχει σε αυτήν, όχι μόνο λεκτικά, αλλά και σωματικά. Επιλογικά, ο αριθμός των μαθητών υπολογίζεται στα δεκατρία άτομα. Ωστόσο, αυτός δεν είναι περιοριστικός.

ένα θεατρικό για το φως - atlaswiki

Διδακτικό υλικό:
· Κίτρινη κορδέλα
· Φακός
· Κουτάλα
· Μπλε χαρτόνι
· Άσπρο χαρτόνι
· Μαύρος μαρκαδόρος
· Χαρτοταινία


Μία διδακτική πρόταση των φοιτητριών Δελήπαπα Πηγή
και Κανίδου Όλγα.


More pages