ένα θεατρικό σκετς για το ουράνιο τόξο


ένα θεατρικό σκετς για το ουράνιο τόξο - atlaswiki ένα θεατρικό σκετς για το ουράνιο τόξο - atlaswiki[Untitled]

Ηλικία Παιδιών: 9 – 12 ετών (Μπορεί να γίνει στις τάξεις Δ', Ε' και ΣΤ')

οργάνωση δραστηριότητας
Η παρακάτω δραστηριότητα αποτελεί ένα παιχνίδι ρόλων, δηλαδή στην ουσία ένα θεατρικό σκετσάκι αναπαράστασης της δημιουργίας του ουράνιου τόξου που θα περιέχει και επιστημονικά, αλλά και μυθοπλαστικά στοιχεία. Το σκετσάκι αυτό θα ακολουθηθεί από μία συζήτηση μεταξύ δύο παιδιών που θα εκφράζουν δύο σκοπιές, αυτή των μύθων και αυτή της επιστήμης. Τέλος, θα γίνει μία συζήτηση μεταξύ όλων των παιδιών, θα εκφραστούν γνώμες, απόψεις και θα καλλιεργηθεί η κριτική σκέψη και ο επιχειρηματολογικός λόγος των παιδιών.


χρονική διάρκεια

Θα χρειαστεί δύο δ.ώ. (90'). Την πρώτη διδακτική ώρα διαβάζεται το θεατρικό από τον/την δάσκαλο/-α ώστε να το ακούσουν και να κατανοήσουν όλα τα παιδιά. Γίνεται επεξήγηση σε τυχόν απορίες και μοιράζονται οι ρόλοι, ενώ στο τέλος αυτής της ώρας κάθε παιδί διαβάζει τα λόγια του και ετοιμάζει το χαρτόνι-κουστούμι του. Τη δεύτερη διδακτική ώρα θα παιχτεί το θεατρικό και θα ακολουθήσει η συζήτηση.


ΡΟΛΟΙ: - 4 παιδιά κάνουν τα σύννεφα (διακριτικό στοιχείο: τα σύννεφα από χαρτόνι σε γκρι και άσπρο χρώμα που θα κρατάνε)
- 1 παιδί τον ήλιο (διακριτικό στοιχείο: ο κίτρινος ήλιος από χαρτόνι ή ό,τι άλλο επιθυμούμε για την κατασκευή του)
- 2 παιδιά τη βροχή (σταγόνες) (διακριτικό στοιχείο: τα παιδιά θα κρατούν χαρτόνι με ζωγραφισμένες ψιχάλες)
- 7 παιδιά το ουράνιο τόξο (το καθένα θα φοράει από μία μπλούζα με το ένα από τα εφτά βασικά χρώματα του ουράνιου τόξου ή, για μεγαλύτερη ευκολία, ένα κομμάτι χαρτόνι με ένα από τα 7 χρώματα του ουράνιου τόξου, ή από μία χρωματιστή κορδέλα)
- 1 παιδί τον άνθρωπο που δε γνωρίζει φυσική και παρατηρεί το φαινόμενο
- 1 παιδί τον επιστήμονα

Σύνολο πρωταγωνιστών: 16 παιδιά. Τα υπόλοιπα παιδιά, αν υπάρχουν, παρακολουθούν και παίρνουν μέρος στο τέλος, στο σχολιασμό των δρώμενων και λένε την άποψή τους, αναπτύσσοντας συζήτηση με το δάσκαλο.


στάσεις και δεξιότητες

Αρχικά, τα παιδιά συνειδητοποιούν ότι οι εξηγήσεις που δίνουν κάθε φορά οι άνθρωποι στα φυσικά φαινόμενα εξαρτάται από την εξέλιξη της επιστήμης και από τις απόψεις που επικρατούν κάθε φορά στην κοινωνία. Επίσης, τα παιδιά μαθαίνουν πώς δημιουργείται ένα ουράνιο τόξο. Ακόμη, η εμπλοκή της τάξης σε ένα θεατρικό ενισχύει την ομαδικότητα και συνεργατικότητα, καθώς επίσης και τονώνει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων και αυτοπεποίθησης του κάθε μέλους ξεχωριστά. Η συμμετοχή των μαθητών και μαθητριών σε ένα θεατρικό, αυξάνει, τέλος, τα κίνητρά τους για συμμετοχή στο μάθημα και δημιουργεί ένα ευχάριστο κλίμα για μάθηση στην τάξη.


ΣΚΕΤΣΑΚΙ:
Τα 4 παιδιά που παριστάνουν τα σύννεφα θα σταθούν στη μέση της σκηνής στη σειρά και θα πιαστούν χέρι - χέρι. Το παιδί που παριστάνει τον ήλιο και τα 2 παιδιά που παριστάνουν τη βροχή θα κρυφτούν από πίσω τους. Και... η παράσταση αρχίζει..!

ΗΛΙΟΣ: Άλλη μια μέρα που κρύφτηκα
Πίσω απ’ τα σύννεφα μόνος
Και περιμένω τη βροχή
Ν’ αδυνατίσουν οι εχθροί (δηλ. τα σύννεφα)
Να’ ναι και πάλι δικός μου ο θρόνος… (δηλ. να ξαναβγώ στον ουρανό)

ΣΥΝΝΕΦΑ (όλα μαζί): Χα χα χα χα...
Ήλιε εμείς σε κρύψαμε και τώρα πια δε βλέπεις
Ευθύς όμως θα βρέξουμε
Τη γη θα τη μουσκέψουμε
Να βγεις και να χορέψεις!

Ελάτε σταγονίτσες μας να πέσετε στο χώμα
Τα ζώα να δροσίσετε
Τα δάση να ποτίσετε
Και να σκεπάσετε τη γη μ’ ένα υδάτινο στρώμα!

(Βγαίνουν τα 2 παιδιά που υποδύονται τις σταγόνες πίσω από τα παιδιά που υποδύονται τα σύννεφα και χοροπηδώντας λένε…)

ΣΤΑΓΟΝΕΣ (όλα μαζί): Πέφτουμε τώρα εμείς στη γη
Και παίζουμε παρέα
Μα θα χαθούμε στη βροχή
Και θα βρεθούμε εδώ και εκεί
Σε θάλασσες, λίμνες, ποτάμια και αέρα…

(Τα 4 παιδιά που υποδύονται τα σύννεφα ανοίγουν στη μέση χώρο – πάνε δύο δεξιά και δύο αριστερά - και από τη μέση ξεπροβάλει το παιδί που παριστάνει τον ήλιο. Οι σταγόνες παραμένουν ακόμη και χοροπηδούν, καθώς η βροχή δεν έχει σταματήσει ακόμη...)

ΗΛΙΟΣ: Να ’μαι λοιπόν πάλι εδώ
Να δώσω φως στην πλάση
Να τη γεμίσω χρώματα
Να τη φορτώσω ενέργεια
Τη ζέστη να μη χάσει…

Τι βλέπω! Σταγονίτσες μου!
Ακόμα εδώ μου είστε;
Μου κάνετε καμώματα
Τον ουρανό με χρώματα
Μαζί μου να γεμίσετε;

ΣΤΑΓΟΝΕΣ: Ναιαιαιαιαιαιαιαι…!!!
Δώσε μας τις ακτίνες σου
Και εμείς το δίχως άλλο
Πίσω θα σου τις δώσουμε
Στον ουρανό θα στρώσουμε
Διάδρομο μεγάλο... (πρώτο παιδί)

Διάδρομο πολύχρωμο
Απ’ τις δικές σου ακτίνες
Για νά ’χουνε και οι θνητοί
Γέφυρα που από τη γη
Στον ουρανό θα οδηγεί… (δεύτερο παιδί)

(Μπαίνουν στη σκηνή τα 7 παιδιά που υποδύονται το ουράνιο τόξο με τις πολύχρωμες μπλούζες τους ή τις πολύχρωμες κορδέλες ή ό,τι άλλο μπορεί να έχει σκεφτεί ο/η δάσκαλος/α και κάνουν έναν κύκλο ή μπαίνουν στη σειρά με τα χέρια ψηλά! Κατά την είσοδο δημιουργούν λίγη φασαρία για να κάνουν πιο έντονη την παρουσία τους.)

ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ: Νά ’μαι και εγώ! Γεννήθηκα!
Εφτά τα χρώματά μου
Την ομορφιά μου δίνουνε
Και όλοι στη γη με δείχνουνε
Στον ουρανό επάνω... (πρώτο παιδί)

Έχω το μπλε της θάλασσας, το κίτρινο της άμμου,
Το μωβ του νυχτολούλουδου, το κόκκινο της φλόγας,
Πράσινο της χλωρίδας μας, γαλάζιο τ’ ουρανού μας
Πορτοκαλί του ήλιου μας στο ηλιοβασίλεμά του… (δεύτερο παιδί)

Πολλοί με λένε γέφυρα, πολλοί με λένε Άδη
Από θεούς πως πλάστηκα ή από κακό σκοτάδι...
Άλλοι πως πλούτη - θησαυρούς έχω στα ποδαράκια μου
Και άλλοι πως πλάσματα ρουφώ μαζί με τα νεράκια μου... (τρίτο παιδί)

Είμαι στ' αλήθεια δημιούργημα θεών των αθανάτων
Μάνας βαριόμοιρης βροχής που έχασε την κόρη
Ή είμαι ένα φαινόμενο που φέρνει η καταιγίδα
Κι ο ήλιος ο ηλιάτορας με τη λαμπρή του αχτίδα; (τέταρτο παιδί)

Χρόνια και χρόνια μπέρδεμα έχω στο μυαλουδάκι μου
Εσείς τι λέτε βρε παιδιά
Ποια είναι η αλήθεια τελικά
Θα μου την πείτε να χαρεί το γελαστό μουτράκι μου; (πέμπτο παιδί)

Και ένα ακόμη θα σας πω
Πολύ που με πικραίνει
Χειμώνες ποτέ δεν έχω δει
Μες στη ζωή μου τη μικρή
Και πλάση χιονισμένη... (έκτο παιδί)

Κι όταν θα βγω και θα σας δω
Από ψηλά μικρά μου,
Μόλις ο ήλιος μας χαθεί
Ή το νερό στερέψει
Χάνομαι στον ορίζοντα
Μάτι πια δε με βλέπει... (έβδομο παιδί)

(Οι σταγόνες φεύγουν, ο ήλιος αρχίζει να δύει και το παιδί που τον υποδύεται γονατίζει σιγά σιγά και πέφτει κάτω και τα παιδιά που υποδύονται το ουράνιο τόξο πέφτουν κάτω και αυτά δείχνοντας τη θλίψη τους…)

Σ' αυτό το σημείο το σκετσάκι τελειώνει και το λόγο παίρνουν ο απλός και ανυποψίαστος άνθρωπος και ο επιστήμονας που θα προσπαθήσουν να δώσουν την απάντηση στον προβληματισμό και την απορία του ουράνιου τόξου στο σκετσάκι που προηγήθηκε. Τα 2 παιδιά θα ξεκινήσουν τη συζήτηση, η οποία θα συνεχιστεί στην τάξη με το/η δάσκαλο/α και με όλα τα παιδιά.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ: Αυτό που ρωτάς αγαπητό μου Ουράνιο Τόξο είναι πανεύκολο! Ήλιος και βροχή... Τι μας δίνουν τελικά; Μα φυσικά ΕΣΕΝΑ! Η διάθλαση που συμβαίνει μέσα στις σταγόνες της βροχής, που λειτουργούν σαν πρίσμα, αναλύει το φως και μας δίνει τα υπέροχα χρώματά σου στον ουρανό!

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Μα τι λες τώρα άνθρωπέ μου; Μην τον ακούς Ουράνιο Τόξο! Εσένα σε πλάσανε οι Θεοί! Είσαι η σκάλα που ενώνει τη γη με τον ουρανό και τους δίνει το δικαίωμα να μας επισκεφθούν εμάς τους θνητούς πάνω στη γη όποτε θέλουν! Οι Θεοί σε φτιάχνουν και σε εξαφανίζουν όταν δε σε χρειάζονται πια... Όποιος λέει άλλα, κύριε επιστήμονα, είναι βλάσφημος!

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ: Ωωωω αφελή άνθρωπε... Σε μύθους πιστεύεις ακόμα; Η επιστήμη προχώρησε... Δεν έμαθες τα νέα; Το ουράνιο τόξο είναι μετεωρολογικό φαινόμενο και οφείλεται καθαρά στις ακτίνες φωτός και τις ανακλάσεις και διαθλάσεις που παθαίνουν μέσα στα σταγονίδια της βροχής! Εξαφανίζεται απλά όταν κάποιος από τους δύο παράγοντες εξαφανιστεί! Αυτή είναι η εξήγηση! Προσπάθησε να καταλάβεις...

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Εσύ επιστήμονα μορφωμένος λες ότι είσαι, αλλά και άθεος νομίζω! Ποιος έχει μεγαλύτερη δύναμη από τους θεούς; Ακόμη και αυτά τα μετεωρολογικά φαινόμενα που λες, οι θεοί τα έχουν πλάσει και τα ελέγχουν... Και ο χρυσός που βρέθηκε στις εκβολές των ουράνιων τόξων; Και αυτό ένα ψέμα ήταν και μια κοροϊδία; Οι άνθρωποι που ρούφηξε και χάθηκαν αιώνια; Τι έχεις λοιπόν τώρα να μου πεις;...

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ: Δεν έχω τίποτα να πω, αφού δεν καταλαβαίνεις... Έλα μόνο στο σπίτι μου, πείραμα να σου δείξω! Έχω ελπίδα πως θα πειστείς βλέποντας με τα μάτια και όχι ακούγωντας παλιά, δεισιδαιμονικά παραμύθια... Και ένα ακόμη θα σου πω και βάλε το στο μυαλό σου! Αν θες να μη σε πιάνουνε κορόιδο οι άλλοι, πίστευε όσα αυτοί σου πουν, αλλά και μετ' ερεύνης...

~Τέλος Θεατρικού~

Σ' αυτό το σημείο, βάζει ο δάσκαλος όλη την τάξη στη συζήτηση και ρωτάει την άποψη των παιδιών για την επιστήμη και τους μύθους που επικρατούσαν πριν εκείνη αναπτυχθεί. Πρέπει να μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν πιστεύοντας σε ανώτερες δυνάμεις και λαϊκά παραμύθια και θρύλους, που δημιουργήθηκαν από την άγνοια των ανθρώπων, ή να προχωράμε μπροστά με την επιστήμη να απαντάει συνεχώς στα νέα ερωτήματα που της θέτουμε; - Τα παιδιά βρίσκουν μόνα τους την απάντηση, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα την κριτική τους σκέψη και τον επιχειρηματολογικό λόγο.


μια διδακτική πρόταση από
τη Μαρτινίδου Ελένη και την Τσομπάνη Ευαγγελία

More pages