θεατρικό για την αξία των δασών.

δαση
Εάν ένας δάσκαλος θέλει να μιλήσει με τα παιδιά για το περιβάλλον και τις ανθρώπινες παρεμβάσεις σε αυτό , μπορεί να το πετύχει μέσω ενός θεατρικού, όπως το παρακάτω.

Το θεατρικό που ακολουθεί, προέρχεται από το παραμύθι του Γιο Σομέι, «Τα Δάση κάνουν τις Θάλασσες». Πρόκειται για ένα παραμύθι, στο οποίο είναι πρωταγωνιστής ένα μικρό σκυλάκι, που μιλά με τη Θάλασσα, το Δάσος και το Ποτάμι. Μέσα από τη συνομιλία του με όλους αυτούς καταλαβαίνει πόσο σημαντικά είναι τα δάση για τον πλανήτη μας και πόσο μεγάλο κακό κάνουν οι άνθρωποι όταν τα καταστρέφουν.

Οδηγίες για τον εκπαιδευτικό:

Οι ρόλοι του θεατρικού είναι τέσσερις. Ο δάσκαλος σηκώνει τέσσερα παιδιά και τους ζητά να διαβάζουν το παραμύθι, καθένας τον ρόλο του.
( ο δάσκαλος μπορεί να φέρει στην τάξη και κάποια υλικά να φορέσουν τα παιδιά για να μπουν καλύτερα στο ρόλο τους, π.χ. ένα δέντρο από χαρτόνι, στο παιδί που κάνει το δάσος κλπ.).
Επιπλέον μοιράζει το θεατρικό κείμενο σε όλη τη τάξη για να παρακολουθούν καλύτερα το θεατρικό.

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην αρχή είναι βοηθητικός, καθώς δίνει στα παιδιά που θέλουν να παίξουν τη συγκεκριμένη σκηνή, το κείμενο. Είναι απαραίτητο να έχει δημιουργήσει μέσα στη χρονιά μεταξύ των παιδιών της τάξης κλίμα επικοινωνίας και εμπιστοσύνης, γιατί χωρίς αυτές το θέατρο δεν μπορεί να αναπτυχθεί.


Θεατρικό για την αξία των δασών. - atlaswiki

ΘΕΑΤΡΟ

ΤΑ ΔΑΣΗ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ(ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ)
(Ο ήρωας μας ΤΖΕΪΚ, ένα μικρό, ασπρόμαυρο, χαριτωμένο σκυλάκι κοιμάται αμέριμνος στην παραλία. Το έργο αρχίζει με τον Τζέικ να ξυπνά σιγά-σιγά.)
ΤΖΕΪΚ(αγουροξυπνημένος με χασμουρητά): Αχ! Πόσο μ’ αρέσει να ξαπλώνω όπου βρω και να το ρίχνω στον ύπνο!! Σήμερα όμως διάλεξα το πιο όμορφο μέρος, την παραλία!! Τι όμορφο που είναι το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας!
ΘΑΛΑΣΣΑ(ψιθυριστά): Τζέικ! Τζέικ!
ΤΖΕΪΚ(τρομαγμένα): Ποιος είναι; Τι θέλεις από μένα, μην με τρομάζεις! Εγώ ένα απλό σκυλί είμαι!
ΘΑΛΑΣΣΑ: Τζέικ ησύχασε και άκουσέ με! Είμαι η Θάλασσα! Ξέρεις, όλοι εμείς οι θαλασσινοί θέλουμε να σου ζητήσουμε μια χάρη!
ΤΖΕΪΚ: Ό,τι θέλεις αγαπημένη μου θάλασσα!
ΘΑΛΑΣΣΑ: Ξέρεις το μέρος που τα νερά είναι ρηχά;
ΤΖΕΪΚ: Όχι.
ΘΑΛΑΣΣΑ: Έλα μαζί μου, τότε…
(Η ΘΑΛΑΣΣΑ παίρνει τον ΤΖΕΪΚ από το χέρι, κάνουν μια μικρή διαδρομή μέσα στη σκηνή και βλέπουν από μακριά τον ΠΟΤΑΜΟ)
ΘΑΛΑΣΣΑ: Εδώ συναντιέμαι με τα ποτάμια που φέρνουν νερό από τα βουνά. Το μέρος αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί, καθώς ενώνονται τα νερά μου με τα γλυκά νερά που φέρνουν τα ποτάμια, δημιουργείται και μεγαλώνει το πλαγκτόν.
ΤΖΕΪΚ: Τι πάει να πει πλαγκτόν;
ΘΑΛΑΣΣΑ: Έτσι λέγεται η τροφή των ψαριών.
ΤΖΕΪΚ: Α!!
ΘΑΛΑΣΣΑ: Όμως τώρα τελευταία τα πράγματα δεν πηγαίνουν καθόλου καλά… Δύσκολα ζει κανείς εδώ…
ΤΖΕΪΚ: Γιατί;
ΘΑΛΑΣΣΑ: Τα ποτάμια είναι τόσο βρώμικα που μολύνουν και τα δικά μας νερά.
ΤΖΕΪΚ: Θες να πεις πως εξαρτάται από τα ποτάμια αν θα έχετε καλή και πλούσια ζωή;
ΘΑΛΑΣΣΑ: Έτσι ακριβώς! Τα ποτάμια σημαίνουν πολλά για την υγεία και τη ζωή μας!! Τώρα ακολούθησε το ρεύμα του ποταμού! Η φωνή του θα σε καθοδηγεί! Πήγαινε και δες με τα μάτια σου τα ποτάμια της Γης. Αντίο!
(Ο ΤΖΕΪΚ κινείται σαν να τον παίρνει ένα ρεύμα, χαιρετά τη ΘΑΛΑΣΣΑ που απομακρύνεται, ενώ ταυτόχρονα ακούγεται μια φωνή από τον ΠΟΤΑΜΟ. Ο Τζέικ φτάνει κοντά του και πλησιάζει διστακτικά, ενώ ο ποταμός συνεχίζει τη βοή.)
ΤΖΕΪΚ: Γεια! Είμαι ο Τζέικ!
ΠΟΤΑΜΟΣ: Καλησπέρα-καλησπέρα!! Σε περίμενα Τζέικ! Μου είχε μιλήσει η φίλη μου η θάλασσα για σένα…
ΤΖΕΪΚ: Και τι ακριβώς σου είπε;
ΠΟΤΑΜΟΣ: Ότι εσύ είσαι ο μόνος που νιώθεις την αγάπη της φύσης.
ΤΖΕΪΚ: Ναι! Αγαπάω την φύση με όλη τη δύναμη της ψυχής μου!
ΠΟΤΑΜΟΣ: Για ρίξε όμως μια ματιά σε μένα. Το νερό γέμισε αφρούς από τη ρύπανση. Κοίταξε τα σκουπίδια γύρω σου… Βρωμιά παντού. Δυστυχώς, οι άνθρωποι ρίχνουν στα ποτάμια κάθε λογής σκουπίδια, επικίνδυνα χημικά και εντομοκτόνα, που εξαφανίζουν τη ζωή στα νερά μας.
ΤΖΕΪΚ: Πραγματικά, συγγνώμη που θα στο πω, αλλά μυρίζεις απαίσια! Και το νερό είναι θολό και τόσο λίγο που μου φαίνεται αδύνατο να ζουν ψάρια εδώ.
ΠΟΤΑΜΟΣ: Δυστυχώς έτσι είναι! Ξέρεις, Τζέικ, τα παλιά χρόνια έντομα, ψάρια, νεροπούλια ζούσαν αρμονικά στις όχθες μου. Η ζωή μας κυλούσε ειρηνικά και ευτυχισμένα! Είναι αρκετά χρόνια όμως που εμείς τα ποτάμια δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, όπως παλιά! Και η ζωή γύρω μας χάνεται!
ΤΖΕΪΚ: Μα γιατί γίνεται αυτό;
ΠΟΤΑΜΟΣ: Οι άνθρωποι μας έχουν κάνει τσιμεντένιες όχθες που στένεψαν την κοίτη μας και έχουν κάνει τη ροή του νερού τόσο ορμητική, που δεν μπορούν οι φίλοι μας, τα ζώα και τα πουλιά, να πιουν νερό και να στήσουν το σπιτικό τους δίπλα μας. Όλο και στενεύουμε., φίλε Τζέικ. Χανόμαστε! Άσε το άλλο…
ΤΖΕΪΚ: Υπάρχει κι άλλο;
ΠΟΤΑΜΟΣ: Βεβαίως! Οι άνθρωποι πετάνε όπου να ‘ναι τα σκουπίδια τους: πετονιές, δίχτυα και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σου. Ξέρεις τι άγριο θέαμα είναι να βλέπεις τα πουλιά να υποφέρουν και να πεθαίνουν από τα σκουπίδια, που δεν μπορούν να καταπιούν ή και να ξεψυχούν, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τα πεταμένα δίχτυα, που τα έχουν παγιδέψει; Αλλά και τα ψάρια πεθαίνουν επειδή το νερό μας μολύνεται από τα χημικά των εργοστασίων. Πάμε τώρα να σου δείξω και τις πηγές μου…
(Ο ΠΟΤΑΜΟΣ παίρνει τον Τζέικ από το χέρι και τον πηγαίνει στην μικρή λίμνη)
ΤΖΕΪΚ: Εδώ είναι οι πηγές σου, Ποταμέ;
ΠΟΤΑΜΟΣ: Ναι, Τζέικ. Εδώ μαζεύονται τα νερά που κυλούν κάτω από τα βουνά, τα δάση, τα χωράφια και δημιουργούν μια πηγή που συνεχώς ξεχειλίζει. Έτσι τα υπόγεια νερά αναβλύζουν από την πηγή και, καθώς τρέχουν στις πλαγιές των βουνών, σχηματίζουν ρυάκια, που στη συνέχεια μεγαλώνουν-μεγαλώνουν και γίνονται ποτάμια, όταν μαζέψουν αρκετό νερό. Το υπόγειο νερό δεν μπορείς να το δεις…
ΤΖΕΪΚ: Μπορώ όμως να το μυρίσω…(και παίρνει βαθιά αναπνοή)
ΠΟΤΑΜΟΣ: Ακολούθησε λοιπόν την μυρωδιά… Αντίο!
(Ο ΤΖΕΪΚ φεύγει μυρίζοντας τον αέρα, κάνει ένα γύρο στη σκηνή και συναντά το ΔΑΣΟΣ, το οποίο είναι ένα δέντρο που κάθεται σε μια γωνιά λυπημένο και τον χαιρετά.)
ΔΑΣΟΣ: Γεια! Εσύ πρέπει να είσαι ο Τζέικ! Καλώς ήρθες! Εγώ είμαι το Δάσος.
ΤΖΕΪΚ(με απορία): Μα τι συμβαίνει; Που είναι τα υπόλοιπα δέντρα;
ΔΑΣΟΣΔυστυχώς έχω απομείνει μόνο εγώ. Τζέικ, ξέρω πως είσαι ο μόνος που μπορείς να με ακούσεις!
ΤΖΕΪΚ: Ναι, γι’ αυτό ήρθα! Με έστειλε η Θάλασσα και μου είπε να ανέβω ως εδώ.
ΔΑΣΟΣ: Έπρεπε επιτέλους κάποιος να έρθει να δει σε τι κατάσταση βρίσκομαι! Όπως βλέπεις, δεν έχουν μείνει και πολλά δέντρα πάνω στα βουνά. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι τα δάση τους ανήκουν. Έχτισαν σ’ αυτά φράγματα, έκαναν δρόμους και χιονοδρομικά κέντρα για τη διασκέδασή τους. Έκοψαν δέντρα και άφησαν τα βουνά γυμνά. Μερικές φορές ξαναφυτεύουν δέντρα…
ΤΖΕΪΚ: Αυτό δεν είναι καλό;
ΔΑΣΟΣ: Όχι, γιατί το κάνουν μόνο και μόνο για την ξυλεία. Μόλις τα δέντρα μεγαλώσουν τα κόβουν χωρίς να λογαριάζουν τι συμβαίνει στη Γη. Δεν καταλαβαίνουν ότι χωρίς τα δέντρα τα πουλιά και τα άγρια ζώα που ζουν στα βουνά και στα δάση εξαφανίζονται.
ΤΖΕΪΚ: Αχ! Πολύ λυπάμαι για όλα αυτά! Και για όλα φταίνε οι άνθρωποι που σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, έτσι δεν είναι;
ΔΑΣΟΣΤζέικ, πρέπει να μάθεις και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό. Έμαθες πώς δημιουργούνται οι πηγές από τα υπόγεια νερά. Τώρα πρέπει να μάθεις από πού έρχεται το νερό.
ΤΖΕΪΚ: Ναι, σε παρακαλώ, πες μου…
ΔΑΣΟΣ: Κοίτα ψηλά στον ουρανό! Βλέπεις εκείνα τα λευκά συννεφάκια;
ΤΖΕΪΚ: Ναι! Από τι είναι φτιαγμένα;
ΔΑΣΟΣ: Είναι φτιαγμένα από ατμούς, δηλαδή νερό που εξατμίζεται και ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό. Απ’ αυτά τα σύννεφα έρχεται η βροχή και το χιόνι, που χρειάζονται για να μεγαλώσουν τα δάση και τα φυτά.
ΤΖΕΪΚ: Αλήθεια; Τι ωραία! Και σε τι βοηθά η βροχή;
ΔΑΣΟΣ: Η βροχή που πέφτει από τον ουρανό τρέφει τα φύλλα, τα κλαδιά και τις ρίζες των δέντρων του δάσους. Μετά από τα δέντρα, το νερό απορροφιέται από το έδαφος, που είναι καλυμμένο με πεσμένα φύλλα!
ΤΖΕΪΚ: Και τώρα που δεν υπάρχουν δέντρα τι γίνεται;
ΔΑΣΟΣ: Τώρα η βροχή πέφτει στο έδαφος και εξατμίζεται στον ουρανό, χωρίς να απορροφιέται από χώμα.
ΤΖΕΪΚ: Α! Κατάλαβα! Δηλαδή το νερό αποθηκεύεται κάτω από τα δέντρα του δάσους!
ΔΑΣΟΣ: Ακριβώς! Και ενώ τα υπόγεια νερά μπορούν να απορροφούν θρεπτικά συστατικά από τα πεσμένα φύλλα, το χώμα και τις πέτρες, χωρίς τα δέντρα το νερό δεν συγκρατείται και δεν δημιουργούνται υπόγεια ποτάμια. Έτσι τα δέντρα και τα πεσμένα φύλλα είναι σημαντικά για τη ζωή των ποταμών!
ΤΖΕΪΚ: Δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο σπουδαία είναι τα δέντρα για τα ποτάμια!
ΔΑΣΟΣ: Και αυτό είναι μόνο η αρχή! Όταν η ζωή στα ποτάμια είναι πλούσια τότε και η θάλασσα ζωντανεύει! Τα ποτάμια στέλνουν συνεχώς τα δώρα τους στη θάλασσα κι αυτή, σαν καλή μητέρα, τα σκορπίζει απλόχερα στα φυτά και τα ψάρια που ζουν στην αγκαλιά της. Αυτό συμβαίνει με τον ίδιο τρόπο εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
ΤΖΕΪΚ(κουνώντας το κεφάλι): Κι όλα αυτά καταστρέφονται από τους ανθρώπους, που κόβουν ασυλλόγιστα τα δέντρα, καίνε τα δάση και μολύνουν με τις βρωμιές τους τα ποτάμια…
ΔΑΣΟΣ: Τζέικ, νομίζεις πως υπάρχει ακόμη ελπίδα να σώσουμε τη Φύση;
ΤΖΕΪΚ: Βεβαίως! Δέντρα! Μ’ αυτά θα σώσουμε τη φύση! Πρέπει όλοι οι άνθρωποι να σοβαρευτούν και να φυτέψουν δέντρα!
ΔΑΣΟΣ: Καταπληκτική ιδέα! Εμείς, τα Δάση, θα ξαναδώσουμε ζωή στη Γη και τους ανθρώπους!
ΤΖΕΪΚ: Ας αρχίσουμε να φυτεύουμε δέντρα! Όλοι εμείς που είμαστε εδώ μαζεμένοι! Και εσύ… και εσύ… και εσύ(δείχνει με το χέρι κάποιους από το κοινό)! Όλοι! Πρέπει να θυμόμαστε πάντα!
Τα Δέντρα κάνουν τα Δάση,
τα Δάση τους Ποταμούς,
τα Ποτάμια τις Θάλασσες
και έτσι οι Θάλασσες είναι γεμάτες ζωή.
Γι’ αυτό σκεφτείτε σοβαρά και προστατέψτε τη φύση! Αυτό έμαθα στο σημερινό ταξίδι μου και αυτό ήταν που ήθελα να σας πω! Εγώ βέβαια είμαι ένας μικρός σκύλος, αλλά αξίζει να με πάρετε στα σοβαρά!

ΤΕΛΟΣ
Θεατρικό για την αξία των δασών. - atlaswiki


1η δραστηριότητα:

Τίτλος δραστηριότητας: Ας προστατεύσουμε τον πλανήτη μας.

Περιγραφή δραστηριότητας: Δραματοποίηση του θεατρικού. Οι μαθητές μπορούν να διαδραματίσουν το συγκεκριμένο θεατρικό και να συζητήσουν πάνω στο θέμα του.

2η δραστηριότητα

Τίτλος δραστηριότητας: Δικαστήριο

Περιγραφή της δραστηριότητας: Σαν δεύτερη δραστηριότητα προτείνεται η δραματοποίηση του παραπάνω θεατρικού αλλά αυτή τη φορά στα πλαίσια μιας φανταστικής δικαστικής διαμάχης. Πιο συγκεκριμένα θα αναπαρασταθεί το δικαστήριο στο οποίο δικάζεται ο άνθρωπος μετά τη μήνυση που του έκαναν οι πρωταγωνιστές του έργου (ποτάμι, δάσος, θάλασσα) για κακοδιαχείριση. Σαν μάρτυρας μπορεί να κληθεί ο σκύλος Τζέικ. Στο τέλος το δικαστήριο θα δώσει τον λόγο στον άνθρωπο και έπειτα θα πάρει την τελική του απόφαση.

Συγκεκριμένα:
ο εκπαιδευτικός πρέπει να αναθέσει σε κάθε ομάδα έναν από τους ρόλους (π.χ. 1η ομάδα: ποτάμι, 2η ομάδα: θάλασσα, 3η ομάδα: δάσος, 4η ομάδα: Τζέικ, 5η ομάδα: άνθρωπος). Οι ομάδες θα προετοιμάσουν αυτά που θα πουν στο δικαστήριο με βάση όσα άκουσαν από το θεατρικό και έπειτα θα ορίσουν ένα εκπρόσωπο, ο οποίος θα εμφανιστεί στο δικαστήριο, φορώντας και τα σκηνικά αντικείμενα του θεατρικού. Ο δάσκαλος μπορεί να έχει το ρόλο του δικαστή, ώστε να συντονίζει τη διαδικασία και να δίνει σταδιακά το λόγο σε καθένα από τους ήρωες. Στο τέλος θα μείνει ο άνθρωπος, ο οποίος θα ερωτηθεί αν παραδέχεται τα λάθη του και αν μετάνιωσε. Πρέπει να σημειωθεί ότι η επιλογή του δασκάλου ως δικαστή γίνεται για κυρίως για οικονομία χρόνου, καθώς τα παιδιά (ειδικά στις μικρότερες τάξεις) δεν γνωρίζουν τις συμβάσεις του δικαστηρίου και θα έπαιρνε χρόνο να τις μάθουν. Ωστόσο, η τελική απόφαση για τον αν θα καταδικαστεί ο άνθρωπος ή όχι θα προκύψει με ψηφοφορία από την ολομέλεια της τάξης.


Θεατρικό για την αξία των δασών. - atlaswiki



Την εργασία επιμελήθηκαν οι φοιτητές/τριες:
Γρηγόρης Σαρβάνης, Σοφία Πλαστάρα, Ευδοκία Σολοπότια και Στυλιανή Ξυντά

More pages