συζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin


συζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswikiσυζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswikiσυζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswiki


Η δραστηριότητα απευθύνεται σε μαθητές και μαθήτριες της ΣΤ' Τάξης Δημοτικού.

στάδια δραστηριότητας:

1ο στάδιο: Ρωτάμε τα παιδιά αν γνωρίζουν κάποια γυναίκα επιστημόνισσα, και, εφόσον γνωρίζουν, να αναφέρουν το όνομά της και τι έργο έκανε με λίγα λόγια. Ή έστω αν έχουν δει φωτογραφίες κάποιας γυναίκας επιστημόνισσας.

2ο στάδιο: Έπειτα μοιράζουμε στους μαθητές και τις μαθήτριές μας το παρακάτω κείμενο και το διαβάσουμε στην τάξη.

3ο στάδιο: Αφού το διαβάσουμε προσεκτικά, το σχολιάζουμε κάνοντας μια συζήτηση, η οποία θα πραγματοποιηθεί με τη μορφή ερωταπαντήσεων. Αυτό σημαίνει πως εμείς οι εκπαιδευτικοί κάνουμε ερωτήσεις που θίγουν θέματα φύλου και προσδοκούμε απαντήσεις και από τα δύο φύλα.

κείμενο:


«ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, ΔΥΟ ΕΝΝΟΙΕΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΣ Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ;»

συζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswikiσυζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswikiσυζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswiki

Η Rosalind Franklin, βιοφυσικός, γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1920 στο Λονδίνο. Καταγόταν από πλούσια εβραϊκή οικογένεια με παραδοσιακές αρχές. Οι γονείς της πίστευαν ότι τα κορίτσια, ακόμη και τα έξυπνα κορίτσια, έχουν προορισμό τις αγαθοεργίες (=ευεργετικές πράξεις) και όχι την επιστήμη. Από την αρχή, λοιπόν, υπήρχαν παράγοντες που την έσπρωχναν στο να αφήσει τον επιστημονικό κλάδο. Όμως εκείνη αμφισβήτησε τις προκαταλήψεις των γονιών της για τις γυναίκες και γράφτηκε στο Κέιμπριντζ αφιερώνοντας όλη τη ζωή της στην επιστήμη. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της αφοσιώθηκε στην έρευνα, πρώτα στο Λονδίνο και μετά, για τέσσερα χρόνια, στο Παρίσι. Το 1951 επέστρεψε στο Λονδίνο και μπήκε στο King’s College (Βασιλικό Κολέγιο), έπειτα από τριετή εργασία που είχε κάνει σε γαλλικό εργαστήριο και ενώ ήταν ήδη καταξιωμένη: θεωρούταν ειδική στην κρυσταλλογραφία και είχε δημοσιεύσει πάρα πολλά άρθρα. Εκεί όμως οι διακρίσεις κατά των γυναικών ήταν έντονες. Δεν της φέρθηκαν καλά γενικά οι άνδρες συνάδελφοί της. Δεν τολμούσε να πατήσει το πόδι της στη λέσχη του ιδρύματός της και δεν είχε δυνατότητα επιστημονικής συζήτησης και ανταλλαγής απόψεων. Βρισκόταν σε ένα είδος απομόνωσης, δεν μιλούσε για τη δουλειά της και τελικά η συνεισφορά της στη μεγάλη επιστημονική ανακάλυψη της δομής του DNA περιφρονήθηκε.


Στο King’s College άρχισε να δουλεύει επάνω στα βιολογικά μόρια. Ο διευθυντής της, Τζον Ράνταλ, της πρότεινε να ασχοληθεί με τη δομή του DNA. Της έδωσε την καλύτερη ομάδα ερευνητών και τον καλύτερο φωτογράφο για τις ακτινογραφίες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανακάλυψή της. Ο Ράνταλ δεν της είπε ότι πάνω στο DNA δούλευε και ένας άλλος συνάδελφός της στο Κολέγιο, ο Μόρις Γουίλκινς. Κανείς τους δεν γνώριζε τη δουλειά του άλλου, ούτε οι συνάδελφοί τους ήξεραν το παραμικρό. Οι παρεξηγήσεις και οι συγκρούσεις υπήρχαν συχνά, πράγμα που το παραδέχονται και οι δύο. Η Ρόζαλιντ και ο Γουίλκινς περιγράφουν εκείνα τα χρόνια ως τα δυσκολότερα της επιστημονικής τους σταδιοδρομίας, με τις αντιδικίες τους κάποιες φορές να ξεπερνούν τα όρια. Ο Γουίλκινς, ο οποίος δεν γνώριζε κρυσταλλογραφία, επέμενε στο ότι η Ρ. Φράνκλιν έπρεπε να γίνει βοηθός του (πράγμα που θα εξόργιζε οποιονδήποτε ανεξάρτητα από το φύλο του). Η Φράνκλιν όμως απ’ την αρχή δεν είχε καμία διάθεση να γίνει βοηθός του Γουίλκινς. Σύμφωνα με μαρτυρίες δεν αντάλλασαν κουβέντες παρά μόνο όταν ήταν εντελώς αναπόφευκτο.Έτσι, καθώς χειροτέρευε η επικοινωνία τους, η Φράνκλιν αναγκάστηκε να κρύβει τα αποτελέσματα των πειραμάτων της από τον Γουίλκινς.

Πέραν των εσωτερικών αυτών συγκρούσεων, στο εργαστήριο Κάβεντιτς του Κέιμπριτζ δούλευαν πάνω στη δομή του DNA και άλλοι δύο άνδρες, ο Κρικ και ο Γουάτσον. Στο εργαστήριο αυτό εργάζονταν και οι δύο Μπραγκ, πατέρας και γιος (που έχουν τιμηθεί και με νόμπελ), που έκαναν σημαντικές ανακαλύψεις στον τομέα της διάθλασης των ακτίνων Χ και είχαν άριστους συνεργάτες στην κρυσταλλογραφία των ακτίνων Χ , γεγονός που αποτελεί βασικό στοιχείο στη λύση του προβλήματος του DNA. Ο Λόρενς Μπράγκ στήριζε σημαντικά στις πιο κρίσιμες φάσεις της έρευνάς τους τον Κρικ και τον Αμερικανό, Τζέιμς Γουάτσον. Η Ρόζαλιντ δεν είχε τέτοιους αξιόλογους συνεργάτες. Και εκτός απ’ αυτό, ο Γουίλκινς ήταν περισσότερο φίλος με τον Κρικ παρά με τη Φράνκλιν με την οποία ήταν συνάδελφος στο ίδιο Κολέγιο, αλλά δεν δούλευαν στην ίδια ομάδα. (Η κατάσταση αυτή έδωσε αφορμή για απόψεις, ότι τάχα η Φράνκλιν παραγκωνίστηκε επειδή ήταν γυναίκα και μάλιστα έξυπνη γυναίκα!).

Την εποχή εκείνη η Ρόζαλιντ έκ
ανε έρευνες πάνω στη δομή του DNA και κατάφερε το 1952 με τις γνώσεις της ως κρυσταλλογράφος να φωτογραφήσει το DNA με ακτίνες Χ. Η κρυσταλλογραφία αποκάλυπτε την ελικοειδή δομή των χρωμοσωμάτων μας.


Το γεγονός ότι η Ρόζαλιντ έκρυβε τα αποτελέσματα από τον Γουίλκινς μάλλον δεν ήταν τυχαίο, αφού οι υποψίες της ότι μπορεί να κλαπούν οι έρευνες και τα στοιχεία της επιβεβαιώθηκε από την πράξη του Γουίλκινς, ο οποίος τα αναζήτησε όταν αυτή έλειπε από το Λονδίνο. Με τη βοήθεια ενός συνεργάτη του αντέγραφε τις φωτογραφίες που έβγαζε η Φράνκλιν, όταν μελετούσε τους κρυστάλλους του DNA με την βοήθεια ακτίνων Χ. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο βιβλίο του Γουάτσον, ο ίδιος ο Γουίλκινς του είπε την πράξη του και του έδειξε την περίφημη φωτογραφία που επιβεβαίωνε ότι η δομή του DNA είναι ελικοειδής. Εκείνος αναγνώρισε τη διπλή έλικα, κάτι που τον στήριξε στη συνέχιση των ερευνών του.

Αργότερα ο Ράνταλ παρουσίασε σε μία μη δημόσια έκθεση αδημοσίευτα συμπεράσματα και μετρήσεις της Φράνκλιν στο κυτταρικό DNA, την οποία είδε ο Κρικ και χρησιμοποίησε αυτά τα στοιχεία με την ομάδα του, με αποτέλεσμα, συνθέτοντας το παζλ διαφόρων δεδομένων που έπαιρναν από διάφορες διαλέξεις επιστημόνων, να καταφέρουν να κάνουν μία πλήρη περιγραφή και αποτύπωση της δομής του DNA. Τα αποτελέσματα των εργασιών των Γουάτσον και Κρικ ανακοινώθηκαν στις 25 Απριλίου 1953 στο περιοδικό Nature, στο οποίο δεν κάνουν καμία αναφορά για την εργασία της Ρόζαλιντ. Για τη συνεισφορά τους στη μελέτη της δομής του DNA, οι Γουάτσον και Κρικ μοιράστηκαν το 1962 το βραβείο Νόμπελ με τον Μόρις Γουίλκινς που εργάστηκε προς την ίδια κατεύθυνση. Όσο για την Ρόζαλιντ έχασε τη ζωή της από καρκίνο στις 16 Απριλίου 1958, σε ηλικία 37 ετών και δεν πρόλαβε να τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ (η πολιτική της επιτροπής των βραβείων είναι να τιμώνται μόνο πρόσωπα που βρίσκονται στη ζωή και η Ρόζαλιντ πέθανε τέσσερα χρόνια πριν από αυτήν την απονομή).

συζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswikiσυζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswikiσυζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswiki

Αξίζει να σημειωθεί ότι η διαφορά της Φρά
νκλιν με τους άνδρες ήταν ότι εκείνη επέμενε περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε σ’ ένα λάθος: έλεγε ότι το DNA δεν έχει ελικοειδή δομή, ενώ οι άλλοι τρεις (Κρικ, Γουάτσον και Γουίλκινς) πίστευαν ακριβώς το αντίθετο. Επίσης, η Φράνκλιν δεν θεωρούσε αξιόπιστη τη χρήση μοντέλων, πρακτική που ακολουθούσαν οι δύο άνδρες από το Κέιμπριτζ. Θεωρούσε ότι είναι χάσιμο χρόνου και δεν είχε μεγάλη εκτίμηση για τις επιστημονικές ικανότητες των συναδέλφων της.

Κάποτε ο Κρικ και ο Γουάτσον της έδειξαν ένα από τα πρώτα μοντέλα που είχαν κατασκευάσει, μια τριπλή έλικα. «Δεν ξέραμε τότε όσα ήξερε εκείνη», λέει ο Κρικ. «Απέρριψε το μοντέλο εκείνο ως παράλογο και δεν είχε άδικο». Ακριβώς όμως εκείνη την περίοδο, δηλαδή λίγο πριν φτιαχτεί το τελικό μοντέλο, ήταν πολύ μεγάλης σημασίας οι σχέσεις της με τους τρεις άνδρες συναδέλφους της. (Πολλοί πιστεύουν ότι η επιμονή της ήταν το βασικότερο εμπόδιο επικοινωνίας).

Πρέπει να σημειωθεί στο σημείο αυτό η χαρακτηριστική φράση που προσέθεσε η Φράνκλιν στο άρθρο που έστειλε στην επιστημονική επιθεώρηση «Nature» και το οποίο δημοσιεύτηκε στο ίδιο τεύχος με εκείνο του Γουάτσον και Κρικ: «Οι ιδέες μας δεν είναι ασύμβατες με το μοντέλο που προτάθηκε από τους Γουάτσον και Κρικ στο άρθρο που προηγείται». Και είναι λογικό, αφού πάνω στα δικά της δεδομένα και τις ιδέες βασίστηκαν για να το φτιάξουν. Η άγνοια αυτή της Φράνκλιν για την αδικία που έκαναν οι συνεργάτες της εις βάρος της συνεχίστηκε ως το θάνατό της, αφού οι τρεις άνδρες ποτέ δεν βρήκαν το κουράγιο να της το φανερώσουν. Δεν αισθάνθηκε γι’ αυτό το λόγο ποτέ πικρία η Ρόζαλιντ για τους Γουάτσον και Κρικ, με τους οποίους είχε φιλικές σχέσεις στα τελευταία χρόνια της ζωής της.

Παρά το γεγονός ότι δεν της αποκάλυψαν ποτέ το μυστικό, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γουάτσον είχε την τιμιότητα να πει την αλήθεια στο βιβλίο του, ο επίλογος του οποίου είναι μια δημόσια συγνώμη: « Το 1958 η Ρόζαλιντ πέθανε πρόωρα στην ηλικία των 37 ετών. Καθώς οι πρώτες εντυπώσεις μου από αυτή, επιστημονικές και προσωπικές, ήταν συχνά λανθασμένες, θα ήθελα να πω μερικά πράγματα για τα επιτεύγματά της. Η δουλειά που έκανε με τις ακτίνες Χ στο King’s College εκτιμάται όλο και περισσότερο ως έξοχη». Και παρακάτω: «...και οι δύο (εννοεί τον Κρικ ) φτάσαμε να εκτιμούμε βαθύτατα την τιμιότητα και την γενναιοδωρία της, συνειδητοποιώντας με καθυστέρηση χρόνων τις μάχες που πρέπει να δώσει μια έξυπνη γυναίκα προκειμένου να γίνει αποδεκτή σ’ έναν επιστημονικό κόσμο ο οποίος συχνά θεωρεί τις γυναίκες ανάξιες για την υψηλή διανόηση. Το παραδειγματικό κουράγιο και η ακεραιότητα της Ρόζαλιντ κατέστησαν σαφή σε όλους όταν, ενώ γνώριζε πως ήταν θανάσιμα άρρωστη, δεν παραπονέθηκε ποτέ, αλλά συνέχισε να εργάζεται ως και μερικές εβδομάδες πριν από το θάνατό της». (Οι Γουάτσον και Κρικ παραδέχτηκαν σε δημόσιες ομιλίες τους ότι δε θα τα κατάφερναν χωρίς το έργο που είχε κάνει η Ρόζαλιντ).


Όλα αυτά τα γράφει ένας άνθρωπος ο οποίος είχε γράψει ένα βιβλίο, το «Double Helix», σε πολλά σημεία του οποίου η Φράνκλιν περιγράφεται με πολύ αρνητικό τρόπο. Στο βιβλίο αυτό, που εκδόθηκε το 1968, η Φράνκλιν αναφέρεται ως «Ρόζι», ενώ δίνεται μια πλήρης περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ντυνόταν και ο οποίος βέβαια δε στόχευε στο να τονίσει τη θηλυκότητά της. Επίσης σχόλια του βιβλίου όπως «το καλύτερο μέρος για μία φεμινίστρια είναι σε κάποιου άλλου το εργαστήριο», ξεσήκωσαν τις φεμινίστριες εναντίον του ανδροκρατούμενου πανεπιστημιακού κατεστημένου και έκαναν τη Ρόζαλιντ Φράνκλιν σύμβολο του κινήματος όταν αυτό ανθούσε στη δεκαετία του ’70. Επίσης, οΓουάτσον σε μια δήλωσή του είχε αναφέρει το εξής: «Πολλοί πιστεύουν ότι της κλέψαμε την ανακάλυψη. Αλλά η Ρόζαλιντ ξέρει πολύ καλά ότι δεν έδωσε τη σημασία που έπρεπε». Η φράση αυτή ακούγεται σαν δικαιολογία για την αδικία που της έκαναν. Κατά τον Γουάτσον ο λόγος που την εμπόδισε να κάνει πρώτη την ανακάλυψη ήταν το ότι δεν το ζούσε. «Ήταν έτοιμη να εγκαταλείψει την έρευνα. Κανονικά το μυαλό της έπρεπε να είναι κολλημένο στο DNA 24 ώρες το 24ωρο, όπως έκανα εγώ, που δεν είχα τίποτα άλλο στο μυαλό μου». Πάντως η Φράνκλιν, σύμφωνα με την τελευταία της βιογράφο Μπρέντα Μάντοξ (Brenda Maddox), πέθανε περήφανη για τη φήμη που είχε αποκτήσει ως ειδήμων της κρυσταλλογραφίας, αλλά και για τις έρευνές της στη δομή των ενώσεων άνθρακα και των ιών, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στα χρόνια που ακολούθησαν τη διαλεύκανση της τρισδιάστατης δομής του DNA.

συζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswikiσυζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswikiσυζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswiki



προτεινόμενες ερωτήσεις προς συζήτηση:

1. Με βάση την αρνητική φράση που διατυπώνει ο Γουάτσον για τη Ρ. Φράνκλιν στο βιβλίο του σχετικά με το ντύσιμό της, δηλαδή το ότι φορούσε ρούχα που δεν αναδείκνυαν τη θηλυκότητά της, να περιγράψετε ή και να ζωγραφίσετε πως τη φαντάζεστε.

2. Κοιτάξτε προσεκτικά τις φωτογραφίες της Ρ. Φράνκλιν και χαρακτηρίστε την εμφάνισή της. Πιστεύετε ότι αυτή ήθελε να ντύνεται έτσι ή τα κοινωνικά στερεότυπα της το επέβαλαν;

3. Με βάση το κείμενο που διαβάσαμε πιστεύετε ότι είναι εύκολο να διακριθεί και ν’ αναγνωριστεί μια γυναίκα στον επιστημονικό χώρο των θετικών επιστημών;

4. Υπάρχουν εμπόδια που δυσκόλεψαν τη σταδιοδρομία της συγκεκριμένης επιστημόνισσας; Εντοπίστε εκείνα τα γεγονότα της ζωής της που αποτέλεσαν εμπόδιο στην αναγνώρισή της, π.χ.:

  • Είχε την υποστήριξη των γονιών της για την επαγγελματική της επιλογή;
  • Είχε ανιδιοτελή βοήθεια εκ μέρους των συναδέλφων της;
  • Ήταν αφοσιωμένη σ’ αυτό που ερευνούσε, και αν ναι, γιατί δεν της αναγνωρίστηκε αυτό όσο ζούσε; Για να απαντήσετε ανατρέξτε στο σχόλιο του Γουάτσον «Ήταν έτοιμη να εγκαταλείψει την έρευνα. Κανονικά το μυαλό της έπρεπε να είναι κολλημένο στο DNA 24 ώρες το 24ωρο, όπως έκανα εγώ, που δεν είχα τίποτα άλλο στο μυαλό μου». Μήπως αυτή η άποψη αποτελεί δικαιολογία για την αδικία που έγινε εις βάρος της; (Έπειτα επισημαίνουμε ότι η Φράνκλιν πέθανε από καρκίνο, λόγω της μεγάλης χρήσης ακτινοβολιών.) Η άποψη του Γουάτσον και η πραγματικότητα (ότι πέθανε εξαιτίας της έκθεσής της σε ακτινοβολίες όταν εργαζόταν) ταυτίζονται;
  • Το γεγονός ότι η Φράνκλιν δεν είχε τόσο αξιόλογους συνεργάτες, ενώ οι Γουάτσον και Κρικ είχαν τους Μπραγκ (πατέρα και γιο) στο εργαστήριο τους μήπως είναι και αυτός ένας από τους παράγοντες που δεν έκανε πρώτη την ανακάλυψη; Μήπως σε εκείνη την εποχή το να μην έχει συνεργάτη μια γυναίκα επιστήμονας στην επιστημονική έρευνα ήταν αιτία να μην αναγνωριστεί;
5. Το γεγονός ότι της έκλεψαν τα στοιχεία της έρευνάς της, όταν αυτή έλειπε από τη πόλη, τι αισθήματα σας δημιουργεί;

6. Η πρωτοβουλία του Ράνταλ να δημοσιεύσει στοιχεία της Φράνκλιν, χωρίς να τη ρωτήσει, ήταν σωστή ή και αυτό συντέλεσε στο να επωφεληθούν οι τρεις άνδρες και η Φράνκλιν να ξεχαστεί;

7. Πώς σας φαίνεται η μη δυνατότητα των γυναικών ερευνητριών για συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων στο Κολλέγιο όπου έκανε η Φράνκλιν την έρευνά της; Όπως επίσης και η απαίτηση του Γουίλκινς να γίνει η Φράνκλιν βοηθός του; Όλα αυτά δείχνουν υποβιβασμό του γυναικείου φύλου; Εκφράστε την άποψή σας.

8. Οι τρεις άνδρες δεν συνεργάστηκαν με τη Φράνκλιν, αντίθετα με πονηρό τρόπο έκαναν την ανακάλυψη με βάση τα στοιχεία που της πήραν και καθ ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της δεν της αποκάλυψαν το μυστικό τους. Ήταν έντιμο να δεχτούν το βραβείο Νόμπελ και μάλιστα χωρίς να κάνουν ούτε μια αναφορά στη συμβολή της για τη μεγάλη ανακάλυψή τους;

  • Μήπως αν συνεργάζονταν με τη Ρ. Φράνκλιν, έκαναν ακόμη μεγαλύτερες ανακαλύψεις;
  • Γιατί νομίζετε ότι ο Γουίλκινς έδωσε στοιχεία από την έρευνα της Φράνκλιν στους Κρικ και Γουάτσον; Μήπως υποτιμούσε τις ερευνητικές δυνατότητες της Φράνκλιν (που όπως φαίνεται την ήθελε περισσότερο για βοηθό, για να εκμεταλλευτεί τις γνώσεις της, παρά ως συνεργάτη); Μήπως θεωρούσε ότι με τη βοήθεια δύο ανδρών η ανακάλυψη θα έπαιρνε μεγαλύτερη δημοσιότητα και δόξα;
  • Ο Γουάτσον παραδέχθηκε πολύ πιο μετά από το θάνατό της ότι την αδίκησαν. Μήπως λοιπόν η συνεργασία μεταξύ των δύο φύλων είναι προτιμότερη από την ταπείνωση που πρόκειται να συμβεί σε εκείνον που αδίκησε την στιγμή της φανέρωσης της αδικίας; Στην περίπτωση αυτή συνέβησαν δύο αρνητικά: α) Η Φράνκλιν δε βραβεύτηκε για τη συνεισφορά της όσο ζούσε, αλλά η αναγνώριση ήρθε μετά το θάνατό της και δεν ακούστηκε πολύ, καθώς παραμένει μετά από τόσα χρόνια μια άγνωστη επιστημόνισσα (στα σχολικά βιβλία παρουσιάζονται μόνο οι Κρικ και Γουάτσον, ενώ για την Φράνκλιν δεν γίνεται ούτε μια αναφορά στη συμβολή της στην ανακάλυψή τους), β)Το κύρος αυτών των σπουδαίων ανδρών στιγματίστηκε από αυτό το γεγονός.
  • Άρα τι νομίζετε ότι είναι καλύτερο: η συνεργασία και η δίκαιη απολαβή των καρπών της προσπάθειας ή η διαμάχη μεταξύ των δύο φύλων που διαιωνίζεται για γενιές και γενιές μέχρι σήμερα;
9. Η πολιτική της επιτροπής βραβείων σας φαίνεται δίκαιη; Το γεγονός δηλαδή ότι παίρνουν βραβείο μόνο όσοι είναι εν ζωή; Το έργο ενός επιστήμονα δεν μπορεί να αναγνωριστεί και μετά το θάνατό του και να τιμηθεί; Τι θα λέγατε πάνω σ’ αυτό αν λάβετε υπόψη σας το ότι για λίγα χρόνια έχασε τη δυνατότητα η Φράνκλιν να τιμηθεί, αφού πέθανε τέσσερα χρόνια πριν από την απονομή βραβείων νόμπελ των τριών ανδρών;

10. Οι γονείς της Φράνκλιν ήταν αντίθετοι στην απόφασή της να σπουδάσει φυσικές επιστήμες λέγοντας ότι τα κορίτσια και μάλιστα τα έξυπνα κορίτσια πρέπει να ασχολούνται με άλλα πράγματα και όχι με την επιστήμη. Αν γινόταν κάτι τέτοιο στην δική σας οικογένεια θα ακολουθούσατε το παράδειγμα της Φράνκλιν που δεν υπάκουσε στις απόψεις των γονιών της; Θα προσπαθούσατε δηλαδή να υπερασπιστείτε τους στόχους σας ακόμη κι αν αυτό ήταν πολύ δύσκολο;

11. Οι προκαταλήψεις μπορούν να καταπολεμηθούν τελικά από τα άτομα που τις κατέχουν; Από πού φαίνεται αυτό μέσα στο κείμενο;

12. Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς από την πλευρά μας, ως μια μικρή σχολική κοινωνία, για να μειωθούν οι προκαταλήψεις ανάμεσα στα δύο φύλα;

συζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswikiσυζήτηση βασισμένη σε φύλλο εργασίας για τη Rosalind Franklin - atlaswiki

επιδιωκόμενο αποτέλεσμα των παραπάνω σταδίων:

Μέσα στο πλαίσιο ερωταπαντήσεων που βασίζονται στο κείμενο, το οποίο αναφέρεται στην «άγνωστη» για πολλούς επιστημόνισσα Rosalind Franklin και τα σπουδαία επιτεύγματα που πραγματοποίησε στη σύντομη ζωή της, θα προκύψει η ενθάρρυνση των παιδιών στις φυσικές επιστήμες (σε μαθήματα και επαγγέλματα), αφού θα δουν από μια άλλη οπτική την πραγματικότητα τόσο τα κορίτσια όσο και τα αγόρια: τα μεν κορίτσια θα αντιληφθούν ότι και αυτά έχουν ικανότητες που μπορούν να καλλιεργήσουν ασχολούμενες με τέτοια μαθήματα, τα δε αγόρια θα κατανοήσουν ότι η συνεργασία και η αλληλοκατανόηση των δύο φύλων μόνο θετικά πράγματα έχει να προσφέρει (ειδικά στους επιστημονικούς τομείς, όπου η συνεργασία δεν είναι όφελος μόνο για την επιστημονική κοινότητα, αλλά και για όλη την ανθρωπότητα, αφού η επιστήμη αποτελεί γνώση και η γνώση ανήκει σε όλους. Επομένως η εξέλιξή της είναι εξέλιξη όλης της ανθρώπινης κοινωνίας).


μια διδακτική πρόταση από τη Χρυσούλα Κούλικα και τη Βασιλική Παλαπανίδου

More pages