Barbara McClintock


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Διάσημη Αμερικανίδα βιολόγος, που κατέχει τον περιζήτητο τίτλο της πρώτης ερευνήτριας στον κόσμο που τιμήθηκε μόνη της, το 1983, με Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής. Εξάλλου, η McClintock κατέχει τον τίτλο της τρίτης ερευνήτριας που κέρδισε ένα Βραβείο Νόμπελ, ανεξάρτητα από το γνωστικό αντικείμενο της επιστήμης στην οποία διακρίθηκε, καθώς επίσης και της τρίτης Αμερικανίδας που εκλέχτηκε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (1944).


  • Γεννήθηκε: 16 Ιουνίου 1902 Hartford, Connecticut, USA

  • Πέθανε: 2 Σεπτεμβρίου 1992 Huntigton, New York, USA

  • Εθνικότητα: Αμερικανική

  • Πεδίο έρευνας: Κυτταρογενετική

  • Διακρίσεις: Οι εργασίες της στη γενετική δομή του καλαμποκιού

  • Βραβείο: Βραβείο Νόμπελ στην Ιατρική ή Φυσιολογία (1983)



με λίγα λόγια το έργο της


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Η Barbara McClintock (16 Ιουνίου 1902- 2 Σεπτεμβρίου 1992), βραβευμένη με το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1983, ήταν μια Αμερικανίδα επιστημόνισσα με τις πιο διακεκριμένες εργασίες στην κυτταρογενετική στον κόσμο. Η McClintock έλαβε διδακτορικό στη βοτανική στο Πανεπιστήμιο του Cornell το 1927, όπου ήταν πρωτοπόρος στην κυτταρογενετική ανάπτυξη του αραβοσίτου (καλαμπόκι). Το πεδίο αυτό παραμένει το επίκεντρο της έρευνας της για το υπόλοιπο της σταδιοδρομίας της. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1920, μελέτησε τα χρωμοσώματα και το πώς αυτά αλλάζουν κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγής τους στον αραβόσιτο. Η δουλειά της ήταν ριζοσπαστική.

Παρουσίασε τον πρώτο γενετικό χάρτη (1931) για τον αραβόσιτο και απέδειξε το ρόλο των τελομερών και των κεντρομερών, περιοχές του χρωμοσώματος που είναι σημαντικές για τη διατήρηση των γενετικών πληροφοριών. Αναγνωρίστηκε ως η καλύτερη στον τομέα της, της χορηγήθηκαν υποτροφίες κύρους και εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών το 1944.


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Στη δεκαετία ’40-’50, η McClintock ανακάλυψε τη διαδικασία της μετατόπισης και τη χρησιμοποίησε για να δείξει ότι τα γονίδια είναι υπεύθυνα για τη μετατροπή φυσικών χαρακτηριστικών ή την απενεργοποίησή τους. Ανέπτυξε θεωρίες για να εξηγήσει την καταστολή ή την έκφραση των γενετικών πληροφοριών από τη μια γενιά φυτών αραβοσίτου στην επόμενη. Επέκριναν, όμως, με σκεπτικισμό τις έρευνές της, με συνέπεια να σταματήσει τη δημοσίευση των στοιχείων της, το 1953. Αργότερα, έκανε μια εκτενή μελέτη στην κυτταρογενετική από τη Νότια Αμερική. Η έρευνα της McClintock έγινε κατανοητή τη δεκαετία του ’60-’70, όταν ερευνητές απέδειξαν τους μηχανισμούς της γενετικής αλλαγής και της γενετικής ρύθμισης, που είχε δείξει η έρευνα της στο καλαμπόκι τη δεκαετία ’40-’50. Ακολούθησαν βραβεία και αναγνώριση για τη συμβολή της στον τομέα αυτό, συμπεριλαμβανομένου του βραβείου Νόμπελ Ιατρικής το 1983. Είναι η μοναδική γυναίκα σε όλο τον κόσμο που έλαβε μόνη της το βραβείο Νόμπελ σε αυτήν την ιδιότυπη κατηγορία.



σύντομη βιογραφία



Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Η Barbara McClintock γεννήθηκε στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ, ήταν το τρίτο από τα τέσσερα παιδιά του γιατρού Thomas Henry McClintock και της Sara Handy McClintock. Ήταν ανεξάρτητη από πολύ νεαρή ηλικία. Ένα γνώρισμα της McClintock ήταν η «ικανότητα να είναι μόνη της». Από την ηλικία περίπου των τριών χρόνων, μέχρι τη στιγμή που άρχισε το σχολείο, η μικρή Barbara ζούσε με τη θεία και το θείο της, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, προκειμένου να μειωθεί η οικονομική επιβάρυνση των γονιών της, ενώ ο πατέρας της καθιέρωνε τις ιατρικές πρακτικές του. Ήταν, όπως περιγράφεται, ένα μοναχικό και ανεξάρτητο παιδί και αγοροκόριτσο. Ήταν κοντά στον πατέρα της, αλλά είχε μια δύσκολη σχέση με τη μητέρα της.

Η McClintock ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της στο πρόγραμμα Erasmus Hall High School στο Μπρούκλιν. Ανακάλυψε την επιστήμη στο γυμνάσιο και ήθελε να παρακολουθήσει μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Cornell, όπου θέλησε να συνεχίσει της σπουδές της. Η μητέρα της αντιστάθηκε στην ιδέα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για τις κόρες της, πιστεύοντας πως δεν θα μπορούσαν να παντρευτούν. Η οικογένεια της είχε οικονομικά προβλήματα. Στην αρχή εμπόδισαν την εισαγωγή της στο κολέγιο, ο πατέρας της, όμως, παρενέβη και τελικά εισήλθε στο Cornell το 1919.


εκπαίδευση και έρευνα στο Cornell


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Η McClintock ξεκίνησε τις σπουδές της στο τμήμα γεωργίας του Cornell το 1919. Σπούδασε βοτανολογία, λαμβάνοντας και διδακτορικό το 1923. Το ενδιαφέρον της για τη γενετική πυροδοτήθηκε όταν διάλεξε το πρώτο της μάθημα στον τομέα αυτό το 1921. Το μάθημα αυτό βασιζόταν σ’ ένα παρόμοιο που προσφερόταν στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, και διδασκόταν από τον C.B. Hutchison, ο οποίος ασχολούνταν με την αναπαραγωγή των φυτών και ήταν γενετιστής. Ο Hutchison εντυπωσιάστηκε από το ενδιαφέρον της McClintock και της τηλεφώνησε για να την προσκαλέσει να συμμετάσχει σε μεταπτυχιακά μαθήματα στη γενετική στο Cornell το 1922. Η McClintock δέχθηκε την πρόσκληση του Hutchison, καθώς ήταν ένας λόγος να συνεχίσει στη γενετική, όπως κι η ίδια σημειώνει: «Προφανώς, αυτό το τηλεφώνημα έριξε το ζάρι για το μέλλον μου. Παρέμεινα στη γενετική από κει και πέρα.». Αν και έχει αναφερθεί ότι οι γυναίκες δε μπορούσαν να εξελιχθούν σημαντικά στον τομέα της γενετικής στο Cornell, και γι΄αυτό το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό της, που τα έλαβε το 1925 και 1927 αντίστοιχα, της χορηγήθηκαν επισήμως στη Βοτανική, πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι γυναίκες είχαν κερδίσει τίτλους σπουδών στο Τμήμα Αναπαραγωγής Φυτών στο Cornell κατά τη διάρκεια που η McClintock ήταν φοιτήτρια εκεί.


Κατά τη διάρκεια των σπουδών της και με το μεταπτυχιακό της διορισμό ως καθηγήτρια της βοτανικής, η παρουσία της McClintock ήταν καθοριστικής σημασίας στη δημιουργία μιας ομάδας που μελέτησε το νέο πεδίο της κυτταρογενετικής στον αραβόσιτο. Η ομάδα αυτή έφερε σε επαφή καλλιεργητές φυτών και κυτταρολόγους, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι Charles R. Burnham, Marcus Rhoades, George Beadle και ο Harriet Creighton. Ο Rollins Adams Emerson, ως αρχηγός του Τμήματος Αναπαραγωγής Φυτών, υποστήριξε τις προσπάθειες αυτές, αν και ο ίδιος δεν ήταν κυτταρολόγος. Η McClintock επικέντρωσε την κυτταρική έρευνά της στην ανάπτυξη τρόπων οπτικοποίησης και χαρακτηρισμού των χρωμοσωμάτων του αραβοσίτου. Αυτό το συγκεκριμένο τμήμα του έργου της επηρέασε μια γενιά φοιτητών, καθώς περιλαμβάνεται στα περισσότερα σχολικά βιβλία. Έχει, επίσης, αναπτύξει μια τεχνική που χρησιμοποιεί καρμίνη για να απεικονίσει τα χρωμοσώματα του αραβοσίτου και έδειξε, για πρώτη φορά, τη μορφολογία δέκα (10) χρωμοσωμάτων του καλαμποκιού. Με τη μελέτη της μορφολογίας των χρωμοσωμάτων, η McClintock ήταν σε θέση να συνδέσει, σε ένα συγκεκριμένο χρωμόσωμα, ομάδες γνωρισμάτων που κληρονομούνταν μαζί.

Ο Marcus Rhoades σημειώνει, ότι η εργασία της McClintock, το 1929, για το χαρακτηριστικό των χρωμοσωμάτων του αραβοσίτου, πυροδότησε το επιστημονικό ενδιαφέρον για την κυτταρογενετική στον αραβόσιτο. Επίσης, αποδίδει στη γυναίκα συνάδελφό του τις δέκα (10) από τις δεκαεπτά (17) σημαντικές προόδους στον τομέα αυτό, που έγιναν από επιστήμονες στο Cornell, μεταξύ 1929 και 1935.



Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki



Το 1930 η McClintock ήταν το πρώτο πρόσωπο που μπορούσε να περιγράψει το σχήμα αλληλεπίδρασης των ομόλογων χρωμοσωμάτων κατά τη διάρκεια της μειωτικής διαδικασίας. Κατά τη διάρκεια του 1931, η McClintock και ο μεταπτυχιακός φοιτητής της Harriet Creighton, απέδειξαν τη σταυροειδή σχέση μεταξύ των χρωμοσωμάτων κατά τη μειωτική διαδικασία και την επανασυνδυασμό των γενετικών χαρακτηριστικών. Παρατήρησαν πώς ο επανασυνδιασμός των χρωμοσωμάτων και ο φαινότυπος που προέκυπτε σχημάτιζαν την κληρονόμηση ενός νέου χαρακτηριστικού. Το 1931 η McClintock δημοσίευσε το πρώτο γενετικό χάρτη για το καλαμπόκι, ο οποίος δείχνει τη σειρά τριών (3) γονιδίων στον αραβόσιτο. Οι πληροφορίες αυτές παρέχουν τα απαραίτητα στοιχεία για τη μελέτη που αυτή δημοσίευσε με τον Creighton. Το 1938, παρήγαγε μια κυτταρογενετική ανάλυση των κεντρομερών, η οποία περιγράφει την οργάνωση και λειτουργία των κεντρομερών.

Οι επαναστατικές δημοσιεύσεις της McClintock και η υποστήριξη από τους συναδέλφους της, την οδήγησαν να λάβει αρκετές μεταδιδακτορικές υποτροφίες από το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας. Αυτή η χρηματοδότηση της επέτρεπε να συνεχίσει τη μελέτη της γενετικής στο Cornell, το Πανεπιστήμιο του Missouri και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας, όπου εργάστηκε με τον E. G. Anderson. Τα καλοκαίρια του 1931 και 1932 εργάστηκε στο Missouri με τον γενετιστή Lewis Stadler, ο οποίος την εισήγαγε στη χρήση των ακτινών Χ, ως μεταλλαξιογόνες ( η έκθεση σε ακτίνες Χ μπορεί να αυξήσει το ποσοστό της μετάλλαξης πάνω από το φυσικό επίπεδο, γεγονός που τις καθιστά ένα ισχυρό εργαλείο για τη γενετική έρευνα). Μέσα από την εργασία της αυτή έδειξε ότι η απώλεια χρωμοσωμάτων στο δακτύλιο του αραβοσίτου στη μειωτική διαδικασία προκάλεσε ποικιλοχρωμία στο φύλλωμα του αραβοσίτου σε επόμενες γενιές μετά την έκθεση που προκύπτει από τη χρωμοσωμική εξάλειψη. Την περίοδο αυτή, κατέδειξε την παρουσία αυτών που η ίδια ονόμαζε "οργανωτές του πυρηνίσκου" σε μια περιοχή του χρωμαοσώματος 6, η όποια απαιτείται για τη συναρμολόγηση του πυρηνίσκου.

Η McClintock έλαβε υποτροφία από το Ίδρυμα Guggenheim και κατέστη δυνατή η εκπαίδευση της στη Γερμανία για έξι μήνες μεταξύ του 1933 και 1934. Είχε προγραμματίσει να συνεργαστεί με τον Curt Stern, ο οποίος μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντ’ αυτού, λοιπόν, εργάστηκε στη Γερμανία με τον γενετιστή Richard B.Goldschmidt. Έφυγε γρήγορα από τη Γερμανία, όμως, εν μέσω πολιτικής έντασης στην Ευρώπη. Επέστρεψε στο Cornell, όπου παρέμεινε μέχρι το 1936, όταν δέχθηκε τη θέση του βοηθού καθηγητού από τον Lewis Stadler, στο τμήμα Βοτανικής στο πανεπιστήμιο του Missouri - Columbia.



πανεπιστήμιο του Missouri


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Κατά την παραμονή της στο Μισούρι, η McClintock επέκτεινε την έρευνά της μελετώντας την επίδραση των ακτίνων Χ στην κυτταρογενετική του αραβόσιτου. Παρατήρησε τη θραύση και την τήξη των χρωμοσωμάτων σε κύτταρα αραβόσιτου που είχαν εκτεθεί σε ακτίνες Χ. Ήταν επίσης σε θέση να αποδείξει ότι, σε ορισμένα φυτά, σημειώθηκε αυτόματη ρήξη χρωμοσωμάτων στα κύτταρα του ενδοσπερμίου. Κατά τη διάρκεια της μίτωσης, η McClintock παρατήρησε ότι τα άκρα των σπασμένων χρωματιδίων ενώθηκαν ξανά μετά την αντιγραφή χρωμοσωμάτων. Στην ανάφαση της μίτωσης, τα σπασμένα χρωμοσώματα σχημάτισαν μια γέφυρα χρωματιδίων, η οποία διαλύθηκε όταν τα χρωματίδια κινήθηκαν προς τους πόλους των κυττάρων.
Τα σπασμένα άκρα επανασυνδέθηκαν στη μεσόφαση της επόμενης μίτωσης, και ο κύκλος επαναλήφθηκε, προκαλώντας μαζική μετάλλαξη, την οποία η McClintock μπορούσε να ανιχνεύσει ως ποικιλοχρωμία στο ενδοσπέρμιο. Αυτός ο κύκλος της θραύσης, σύντηξης, και της γεφύρωσης των χρωματιδίων, ήταν μία βασική κυτταρογενετική ανακάλυψη για διάφορους λόγους. Πρώτον, έδειξε ότι η επανασύνδεση των χρωμοσωμάτων δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, και κατά δεύτερον, υπέδειξε μια πηγή μετάλλαξης μεγάλης κλίμακας. Για αυτόν τον λόγο, παραμένει μια περιοχή ενδιαφέροντος για την έρευνα του καρκίνου σήμερα.

Παρότι η έρευνα της προχωρούσε στο Μισούρι, η McClintock δεν ήταν ικανοποιημένη με τη θέση της στο Πανεπιστήμιο. Θυμόταν ότι αποκλειόταν από τις συναντήσεις του προσωπικού, και δεν ενημερωνόταν για τις διαθέσιμες θέσεις σε άλλα ιδρύματα. Το 1940 έγραψε στον Charles Burnham: «Έχω αποφασίσει ότι θα πρέπει να αναζητήσω άλλη δουλειά. Από ό, τι μπορώ να διακρίνω, δεν υπάρχει τίποτε άλλο εδώ για μένα. Είμαι βοηθός καθηγητή με $ 3.000 και είμαι βέβαιη ότι αυτό είναι το όριο για μένα.». Αρχικά, η θέση της McClintock είχε δημιουργηθεί ειδικά γι' αυτήν από τον Stadler και μπορεί να εξαρτιόταν από την παρουσία του. Η McClintock πίστευε πως δε θα κέρδιζε θητεία στο Μισούρι, αν και σύμφωνα με κάποιες εκθέσεις ήξερε ότι θα έπρεπε να της προσφερθεί προαγωγή στο Μισούρι, την άνοιξη του 1942. Πρόσφατα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι η McClintock πιθανότατα αποφάσισε να φύγει από το Missouri γιατί είχε χάσει την εμπιστοσύνη της στον εργοδότη της και στη διοίκηση του Πανεπιστημίου. Στις αρχές του 1941 προσκλήθηκε από το Διευθυντή του Τμήματος Γενετικής στο Cold Spring Harbor για να περάσει το καλοκαίρι της εκεί. Πήρε άδεια από το Missouri με την ελπίδα να βρει μια θέση αλλού. Δέχτηκε επίσης μια καθηγεσία ως επισκέπτρια στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, όπου ο πρώην συνάδελφός της Marcus Rhoades ήταν καθηγητής. Αυτός προσφέρθηκε να μοιράζονται τομέα της έρευνας του στο Cold Spring Harbor στο Long Island. Το Δεκέμβριο του 1941 της προσφέρθηκε μια θέση ερευνητή από τον Milislav Demerec, τον νεοδιορισθέντα διευθυντή, και έγινε μέλος του προσωπικού του Ιδρύματος Carnegie της Ουάσιγκτον στο Τομέα Γενετικής του Cold Spring Harbor Laboratory.


Cold Spring Harbor


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki



Μετά τον ετήσιο προσωρινό διορισμό της, η McClintock δέχθηκε θέση ερευνητή πλήρους απασχόλησης στο Cold Spring Harbor Laboratory. Εδώ, ήταν πολύ παραγωγική και συνέχισε τις εργασίες της στον κύκλο της θραύσης, σύντηξης και γεφύρωσης, χρησιμοποιώντας τον για να υποκαταστήσει τις ακτίνες Χ ως εργαλείο για τη χαρτογράφηση των νέων γονιδίων. Το 1944, σε αναγνώριση της προβολής της στον τομέα της γενετικής αυτήν την περίοδο, η McClintock εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, η τρίτη γυναίκα που εξελέγη. Το 1945, έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Genetics Society of America. Το 1944 προέβη σε μία κυτταρογενετική ανάλυση του Neurospora crassa (είδος μούχλας) κατόπιν πρότασης του George Beadle, ο οποίος είχε χρησιμοποιήσει τους μύκητες για να αποδείξει τη σχέση ένα γονίδιο-ένα ένζυμο. Την προσκάλεσε στο Στάνφορντ για να αναλάβει τη μελέτη. Περιέγραψε με επιτυχία τον αριθμό των χρωμοσωμάτων, ή καρυότυπο, του Ν. crassa και περιέγραψε ολόκληρο τον κύκλο ζωής του είδους. Το Ν. crassa από τότε έγινε ένα πρότυπο είδος για την κλασική γενετική ανάλυση.


ανακάλυψη των στοιχείων ελέγχου



Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Το καλοκαίρι του 1944 στο Cold Spring Harbor Laboratory, η McClintock άρχισε συστηματικές μελέτες σχετικά με τους μηχανισμούς μωσαϊκών μοτίβων χρώματος των σπόρων αραβοσίτου και την ασταθή κληρονομιά αυτού του μωσαϊσμού. Εντόπισε δύο νέους κυρίαρχους και αλληλεπιδρώντες γενετικούς τόπους που τους ονόμασε Dissociator (Ds) (=διαχωριστής) και Activator (Ac) (=ενεργοποιητής). Ανακάλυψε ότι ο Διαχωριστής όχι μόνο αποσυνέδεε και προκαλούσε τη θραύση χρωμοσωμάτων, αλλά είχε και ποικίλες επιπτώσεις στα γειτονικά γονίδια όταν ο Ενεργοποιητήςήταν επίσης παρών. Στις αρχές του 1948, έκανε την εκπληκτική ανακάλυψη ότι τόσο ο Διαχωριστής όσο και ο Ενεργοποιητής μπορούσαν να μεταφέρονται, ή να αλλάζουν θέση, στο χρωμόσωμα.

Παρατήρησε τα αποτελέσματα της μεταφοράς των Ac και Ds μέσα από την αλλαγή των μοτίβων χρωματισμού σε κόκκους αραβοσίτου πάνω σε γενιές ελεγχόμενων διασταυρώσεων, και περιέγραψε τη σχέση μεταξύ των δύο τόπων μέσω περίπλοκης μικροσκοπικής ανάλυσης. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ac ελέγχει τη μεταφορά του Ds από το χρωμόσωμα 9 και ότι η κίνηση του Ds συνοδεύεται από τη θραύση του χρωμοσώματος. Όταν ο Ds μετακινείται, το γονίδιο αλευρώνης - χρώματος απελευθερώνεται λόγω της συμπίεσης του Ds και μετατρέπεται στην ενεργό μορφή, η οποία εισάγει τη χρωματική σύνθεση στα κύτταρα. Η μεταφορά του Ds σε διαφορετικά κύτταρα είναι τυχαία, και προκαλεί χρωματικό μωσαϊσμό. Το μέγεθος του χρωματισμένου σημείου στο σπόρο καθορίζεται από το στάδιο της ανάπτυξης του σπόρου κατά το διαχωρισμό. Η McClintock διαπίστωσε επίσης ότι η μεταφορά του Ds καθορίζεται από τον αριθμό των αντιγράφων Ac στο κύτταρο.

Μεταξύ του 1948 και του 1950, η McClintock ανέπτυξε μια θεωρία με την οποία αυτά τα κινητά στοιχεία ρύθμιζαν τα γονίδια αναστέλλοντας ή αυξομειώνοντας τη δράση τους. Αναφέρθηκε στον Διαχωριστή και τον Ενεργοποιητή ως «μονάδες ελέγχου» - αργότερα ως «στοιχεία ελέγχου» - για να τους διακρίνει από τα γονίδια. Υπέθεσε ότι η ρύθμιση του γονιδίου μπορούσε να εξηγήσει πώς σύνθετοι πολυκύτταροι οργανισμοί φτιαγμένοι από κύτταρα με όμοια γονιδιώματα έχουν κύτταρα με διαφορετική λειτουργία. Η ανακάλυψη της McClintock ανέτρεψε την έννοια του γονιδιώματος ως ένα στατικό σύνολο οδηγιών που περνούσε από γενιά σε γενιά. Το 1950, κατέγραψε την εργασία της πάνω στους Ac / Ds και τις ιδέες της για ρύθμιση των γονιδίων σε ένα έγγραφο με τίτλο «Η καταγωγή και η συμπεριφορά των μεταλλάξιμων τόπων στον αραβόσιτο», που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας των Φυσικών Επιστημών. Το καλοκαίρι του 1951, όταν υπέβαλε έκθεση σχετικά με την εργασία της για τη μεταβλητότητα των γονιδίων στον αραβόσιτο, στο ετήσιο συμπόσιο στο Cold Spring Harbor Laboratory, η εργασία που παρουσίασε ονομαζόταν «Οργάνωση χρωμοσωμάτων και γονιδιακή έκφραση».


Το έργο της σχετικά με τα στοιχεία ελέγχου και τη ρύθμιση γονιδίων ήταν πολύ δύσκολο και δεν ήταν άμεσα κατανοητό ή αποδεκτό από τους συγχρόνους της. Περιέγραψε την υποδοχή της έρευνας της ως «αμηχανία, ακόμη και εχθρότητα». Ωστόσο, η McClintock συνέχισε να αναπτύσσει τις ιδέες της στα στοιχεία ελέγχου. Δημοσίευσε μια εργασία στη Γενετική το 1953, όπου παρουσιάζονταν όλα τα στατιστικά στοιχεία της, και ξεκίνησε μία περιοδεία διαλέξεων σε πανεπιστήμια ολόκληρη τη δεκαετία του 1950 για να μιλήσει για τη δουλειά της. Συνέχισε να διερευνά το πρόβλημα και προσδιόρισε ένα νέο στοιχείο το οποίο ονόμασε Suppressor - mutator (SPM) (=αναστολέας-μεταλλάκτης), που αν και παρόμοιο με τους Ac και Ds, εμφανίζει πιο σύνθετη συμπεριφορά. Με βάση τις αντιδράσεις των άλλων επιστημόνων για το έργο της, η McClintock αισθάνθηκε ότι υπήρχε κίνδυνος να αποξενωθεί από τους υπόλοιπους επιστήμονες, και από το 1953 σταμάτησε τη δημοσίευση των εκθέσεων των ερευνών της σχετικά με τον έλεγχο των στοιχείων.


η προέλευση του αραβοσίτου



Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki Barbara McClintock - atlaswiki


Το 1957, η McClintock έλαβε χρηματοδότηση από το Εθνικό Ίδρυμα Φυσικών Επιστημών, και το Ίδρυμα Ροκφέλερ της έδωσε χορηγία για να ξεκινήσει τις έρευνες για τον αραβόσιτο στη Νότια Αμερική, μια περιοχή που είναι πλούσια σε ποικιλίες του είδους αυτού. Ενδιαφέρονταν για τη μελέτη της εξέλιξης του αραβοσίτου, και το να είναι στη Νότια Αμερική θα της επέτρεπε να εργαστεί σε μεγαλύτερη κλίμακα. Η McClintock διερεύνησε τα χρωμοσωμικά, μορφολογικά, και εξελικτικά χαρακτηριστικά των διαφόρων φυλών του αραβοσίτου. Από το 1962, επόπτευε τέσσερις επιστήμονες που εργάζονταν στον αραβόσιτο Νότιας Αμερικής στο North Carolina State University στο Raleigh. Δύο από τους υποτρόφους του Ροκφέλερ, ο Almiro Blumenschein και ο T. Angel Kato, συνέχισαν την έρευνά τους σχετικά με τις φυλές αραβοσίτου της Νότιας Αμερικής και στην δεκαετία του 1970. Το 1981, ο Blumenschein, ο Kato και η McClintock δημοσίευσαν το «Σύνταξη χρωμοσωμάτων των φυλών του καλαμποκιού», το οποία θεωρείται μια μελέτη ορόσημο για τον αραβόσιτο που έχει συμβάλει σημαντικά στους τομείς της εξελικτικής βοτανικής, της εθνοβοτανικής και αρχαιοβοτανικής.



η ανεύρεση των στοιχείων ελέγχου της
McClintock

Η McClintock αποσύρθηκε επίσημα από την Θέση της στο Ινστιτούτο Carnegie το 1967 και πήρε μια διακεκριμένη θέση σαν μέλος της υπηρεσίας του ινστιτούτου στη Ουάσιγκτον. Αυτή η τιμή, της επέτρεψε να συνεχίζει να εργάζεται με μεταπτυχιακούς φοιτητές και συναδέλφους από το Cold Spring Harbor Laboratory ως επίτιμη επιστημόνισσα. Όσον αφορά την
απόφαση της, είκοσι χρόνια νωρίτερα, να μη δημοσιεύσει λεπτομερείς εκθέσεις της εργασίας της πάνω στον έλεγχο των στοιχείων, έγραψε τα εξής το 1973:

"Με τα χρόνια έχω διαπιστώσει ότι είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να κάνεις έναν άλλο άνθρωπο να έχει συναίσθηση της φύσης των σιωπηρών υποθέσεων του, όταν εγώ έχω ενημερωθεί πλήρως γι’ αυτά ύστερα από κάποιες ιδιαίτερες εμπειρίες. Αυτό έγινε ιδιαίτερα φανερό σ’ εμένα στις προσπάθειες μου, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, να πείσω τους γενετιστές ότι η δράση των γονιδίων έπρεπε να είναι και ήταν ελεγχόμενη. Τώρα είναι εξίσου επίπονο να αναγνωρίσω την στερεότητα των παραδοχών ότι πολλά άτομα κατέχουν τα σχετικά με τη φύση του ελέγχου των στοιχείων του αραβοσίτου και τους τρόπους λειτουργίας τους. Κάποιος πρέπει να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για την εννοιολογική αλλαγή."


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Η σημασία των εισφορών της McClintock ήρθαν στο φως κατά τη δεκαετία του 1960, όταν οι Γάλλοι γενετιστές Francois Jacob και Jacques Monod περιέγραψαν στο έργο τους τη γενετική ρύθμιση του "οπερονίου της λακτόζης", μιας έννοιας που είχε αποδείξει με τους AC/DS το 1951. Ακολουθώντας, το 1961, την εργασία των Jacob και Monod με τίτλο "Γενετικοί ρυθμιστικοί μηχανισμοί στη σύνθεση των πρωτεϊνών" στην Εφημερίδα της Μοριακής Βιολογίας, η McClintock έγραψε ένα άρθρο για τον "Αμερικανό Φυσιολάτρη" συγκρίνοντας την έννοια "οπερόνιο της λακτόζης" με το έργο της σχετικά με τον έλεγχο των στοιχείων του αραβοσίτου. Η συμβολή της McClintock στη βιολογία δεν έχει ακόμα ευρέως αναγνωριστεί ως συνεπαγόμενη της ανακάλυψης της γενετικής ρύθμισης.


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Η McClintock αναγνωρίστηκε ευρέως για την ανακάλυψη της μετατόπισης που ακολούθησε την ανακάλυψη της διαδικασίας σε βακτήρια και ζύμες, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές του 1970. Την περίοδο αυτή, η μοριακή βιολογία είχε αναπτύξει μια σημαντική νέα τεχνολογία και οι επιστήμονες ήταν σε θέση να αποδείξουν τη μοριακή βάση της μεταφορά. Στη δεκαετία του 1970, τα AC και DS κλωνοποιήθηκαν από άλλους επιστήμονες και αποδείχτηκαν ως δεύτερης τάξης μεταθετόνια. Το AC είναι ένα ολοκληρωμένο μεταθετόνιο που μπορεί να παράγει μια λειτουργική "τρανσποζάση", η οποία απαιτείται για την κυκλοφορία του στοιχείου στο εσωτερικό του γονιδιώματος. Το DS έχει μια μετάλλαξη στο "μεταθετόνιο" γονίδιο του, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να μετακινηθεί χωρίς κάποια άλλη πηγή "μεταθετονίου". Έτσι, όπως παρατήρησε η McClintock, το DS δε μπορεί να μετακινηθεί σε περίπτωση απουσίας του AC. Το Spm έχει επίσης αναγνωριστεί ως "μεταθετόνιο". Μεταγενέστερες έρευνες έχουν δείξει οτι συνήθως τα μεταθετόνια δε μετακινούνται αν το κύτταρο δε βρίσκεται υπό πίεση, όπως με ακτινοβολία ή θραύση, σύντηξη και γεφύρωμα κύκλου κι επομένως η ενεργοποίηση τους κατά τη διάρκεια του στρες μπορεί να χρησιμεύσει ως πηγή γενετικής ποικιλότητας για την εξέλιξη. Η McClintock κατάλαβε το ρόλο των μεταθετονίων στην εξέλιξη και την αλλαγή του γονιδιώματος αρκετά προτού συλλάβουν την ιδέα άλλοι ερευνητές. Σήμερα το AC/DS χρησιμοποιείται ως εργαλείο στη βιολογία για την παραγωγή μεταλλαγμένων φυτών που χρησιμοποιούνται στο χαρακτηρισμό της λειτουργίας των γονιδίων.


διακρίσεις και αναγνώριση


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Η McClintock τιμήθηκε με το εθνικό μετάλλιο φυσικών επιστημών από τον Richard Nixon το 1971. Το Cold Spring Harbor έδωσε το όνομά της σε ένα κτίριο, προς τιμήν της, το 1973. Το 1981 έγινε η πρώτη δικαιούχος της McArthur Foundation Grant και τιμήθηκε με το βραβείο Albert Lasker για βασική ιατρική έρευνα, το βραβείο Wolf στην ιατρική και το Thomas Hunt Morgan μετάλλιο από την κοινωνία γενετικής της Αμερικής. Το 1982 τιμήθηκε με το Louisa Gross Horwitz βραβείο από το πανεπιστήμιο της Κολούμπια για την έρευνα της στην εξέλιξη των γενετικών πληροφοριών και στον έλεγχο της έκφρασής τους. Πιο συγκεκριμένα, έλαβε το βραβείο Nobel για τη φυσιολογία στην ιατρική το 1983,
το οποίο δόθηκε από το ίδρυμα Νόμπελ για την ανακάλυψη των "κινητών γενετικών στοιχείων", πάνω από τριάντα χρόνια αφότου η McClintock περιέγραψε το φαινόμενο του ελέγχου των στοιχείων. Τιμήθηκε με 14 "Honorary Doctor of Science Degrees" και ένα "Honorary Doctor of Humane Letters". Το 1986 έγινε μέλος στο "National Women’s Hall of Fame". Τα τελευταία χρόνια η ζωή της απέκτησε δημοσιότητα, ιδιαίτερα μετά το βιβλίο της Evelyn Fox Keller το 1983, "Μία αίσθηση για τον οργανισμό" που έφερε στο φως την ιστορία της. Παρέμεινε τακτικά παρούσα στην κοινότητα Cold Spring Harbor κι έκανε ομιλίες για τα κινητά γενετικά στοιχεία και την ιστορία της γενετικής έρευνας προς όφελος των νεαρών επιστημόνων.

Μια ανθολογία από τις 43 δημοσιεύσεις της "Η ανακάλυψη και ο χαρακτηρισμός των μεταθετών στοιχείων: τα συλλεγέντα έγγραφα της Barbara McClintock” δημοσιεύτηκε το 1987.

Η McClintock πέθανε στη Νέα Υόρκη, στο Huntington, στις 2 Σεπτεμβρίου 1992 σε ηλικία 90 ετών. Ποτέ δεν παντρεύτηκε, ούτε απέκτησε παιδιά.


κληροδότημα


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Από το θάνατο της, η McClintock αποτέλεσε το αντικείμενο της βιογραφικής εργασίας του ιστορικού επιστήμονα Nathaniel C. Comfort, στο "Μπερδεμένο πεδίο: η αναζήτηση της Barbara McClintock για τη δομή του γενετικού ελέγχου". Η βιογραφία του Comfort αμφισβητεί ορισμένες αξιώσεις σχετικά με τη McClintock, που την περιέγραψαν ως "μύθο", οι οποίες, όπως ισχυρίζεται, διαιωνίζονται από την προηγούμενη βιογραφία της Kelller. Η θέση της Keller ήταν ότι η McClintock αγνοήθηκε για καιρό εξαιτίας του ότι ήταν γυναίκα που εργαζόταν στις επιστήμες, ενώ αντίθετα ο Nathaniel C. Comfort ισχυρίζεται ότι η McClintock αναγνωρίστηκε και από επαγγελματίες συναδέλφους της, ακόμη και στα πρώτα χρόνια σταδιοδρομίας της. Παρ’ όλο που ο C. Comfort υποστηρίζει ότι η McClintock δεν ήταν θύμα διάκρισης λόγω φύλου,
είναι ευρέως καταγεγραμμένη στο πλαίσιο των μελετών των γυναικών. Και τα πιο πρόσφατα βιογραφικά έργα σχετικά με τις γυναίκες στην επιστήμη υπολογίζουν την εμπειρία της. Έχει καθιερωθεί ως υπόδειγμα για τα κορίτσια σε τέτοια έργα της παιδικής λογοτεχνίας, όπως: "Edith Hope Fine’s Barbara McClintock", "Nobel Prize geneticist", "Deborah Heiligman’s Barbara McClintock: alone in her field" και "Mary Kittredge’s Barbara McClintock". Μια πρόσφατη βιογραφία για νέους ενήλικες από τη Naomi Pasachoff με τίτλο: "Barbara McClintock, genius of Genetics", παρέχει μια νέα προοπτική με βάση την τρέχουσα βιβλιογραφία.


Barbara McClintock - atlaswikiBarbara McClintock - atlaswiki


Στις 4 Μαΐου του 2005, η ταχυδρομική υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών εξέδωσε την καθιερωμένη αναμνηστική σειρά επιστημονικών γραμματοσήμων "American Scientists", μια τετράδα των 37 σεντς με διάφορες συνθέσεις. Οι επιστήμονες που απεικονίζονταν ήταν οι Barbara McClintock, John Von Neumann, Josiah Willard Gibbs και Richard Feynman. Επίσης το 1989 η Σουηδική Υπηρεσία Ταχυδρομείων εξέδωσε κι αυτή με τη σειρά της μια σειρά γραμματοσήμων τα οποία απεικονίζουν το έργο των οκτώ γενετιστών που κέρδισαν το βραβείο Nobel. Ένα μικρό κτίριο στο Πανεπιστήμιο Cornell και μια εργαστηριακή κτιριακή μονάδα στο Cold Spring Harbor Laboratory πήραν το όνομά της. Ένας δρόμος φέρει το ονομασία της στο νέο επιστημονικό πάρκο "Adlershof Development Society" στο Βερολίνο.





οι πληροφορίες και οι εικόνες συγκεντρώθηκαν από
τη Μαριάμ Κοτζαμανίδου, την Αναστασία Κουτρούπη,
τη Μαρία - Γαλάτεια Κωνσταντινίδου, την Πουτακίδου Αντιγόνη
και την Ευαγγελία Καραυγουστή



More pages