Dorothy Wrinch


Dorothy Wrinch - atlaswikiDorothy Wrinch - atlaswikiDorothy Wrinch - atlaswiki



Λίγα λόγια για τη ζωή και το έργο της…

Η Dorothy Wrinch ήταν μαθηματικός, η οποία συνείσφερε στις περιοχές των μαθηματικών, της φιλοσοφίας, της φυσικής και της βιοχημείας. Γεννήθηκε στο Ροζάριο της Αργεντινής, όπου οι βρετανοί γονείς της έμεναν μόνιμα, ενώ ο πατέρας της, μηχανικός, δούλευε για μια βρετανική εταιρία. Η Dorothy είχε μεγαλώσει στο Λονδίνο και το 1913 ξεκίνησε τις σπουδές της στα μαθηματικά και στη φιλοσοφία στο κολλέγιο του Girton, στο πανεπιστήμιο του Cambridge. Ήταν η μοναδική γυναίκα στο κολέγιο αυτό που συμμετέχει στους μαθηματικούς διαγωνισμούς το 1916, κερδίζοντας το βραβείο πρώτης τάξεως. Το 1917 συμμετείχε στο δεύτερο μέρος του διαγωνισμού για τις Ηθικές επιστήμες (Φιλοσοφία) ώστε να μπορέσει να σπουδάσει συμβολική λογική με τον Bertrand Russell, τον οποίο είχε συναντήσει κατά το πρώτο χρόνο των σπουδών της παρέμεινε στο Girton σαν ερευνητικός σχολιαστής κατά το ακαδημαϊκό έτος το 1917-1918, συνεχίζοντας να επικοινωνεί με τον Russell, ο οποίος είχε μετακομίσει στο Λονδίνο. Το 1918 κέρδισε το γόητρο του Girton, το βραβείο Gamble για την δουλειά της στους άπειρους αριθμούς. Το βραβείο δόθηκε στο Grac Chisholm Young τρία χρόνια μετά.


Το 1918 η Wrinch ξεκίνησε να διδάσκει άλγεβρα, τριγωνομετρία και σταθερή γεωμετρία στο πρώτο και δεύτερο έτος των μαθηματικών σπουδαστών στο κολεγιακό πανεπιστήμιο, στο Λονδίνο. Ενώ δίδασκε στο πανεπιστήμιο αυτό, κέρδισε ακόμη τους βαθμούς D.S. το 1920 και D.Sc. το 1922. Επέστρεψε στο κολέγιο του Girton το 1921 με μια ερευνητική ομάδα. Τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε τον John William Micholson, τον πρόεδρο των μαθηματικών και της φυσικής στο κολέγιο της Οξφόρδης. Η Wrinch παρέμεινε το Cambridge κατά την διάρκεια του πρώτου χρόνου του γάμου της, αλλά το 1923 πήγε στην Οξφόρδη για να γίνει αναπληρώτρια μαθηματικά καθηγήτρια και λέκτορας σε ένα από τα γυναικεία κολέγια της Οξφόρδης, το Lady Margaret Hall. Αυτή επίσης έκανε διαλέξεις και στα άλλα γυναικεία κολέγια σε μια μακροπρόθεσμη βάση. Όμως, η κατάστασή της άλλαξε το 1927, όταν έκανε μια τριετής συμφωνία με την Lady Margaret Hall, σαν λέκτορας στα μαθηματικά. Επίσης, έγινε η πρώτη γυναίκα που είχε τα προσόντα για πανεπιστημιακή διδάκτωρ στα μαθηματικά στην Οξφόρδη, το οποίο σήμαινε ότι οι διαλέξεις της ήταν ανοιχτές και στους αρσενικούς σπουδαστές.


Dorothy Wrinch - atlaswikiDorothy Wrinch - atlaswiki

Η επιρροή του Russell είχε οδηγήσει την Wrinch προς ένα μαθηματικό ενδιαφέρον στην λογική της επιστημολογίας, αλλά κανένα από αυτά τα αντικείμενα δεν ήταν διάσημα στον γενικό πληθυσμό των Άγγλων μαθηματικών και φιλοσόφων, ειδικά αφ’ ότου ο Russell εγκατέλειψε τις ακαδημαϊκές του αναζητήσεις το 1921. Μέχρι το 1929 η Wrinch είχε εκδώσει 42 συγγράμματα για τα μαθηματικά, την μαθηματική φυσική και την επιστήμη της φιλοσοφίας, περιλαμβάνοντας έξι συγγράμματα σχετικά με την θεωρία της πιθανότητας και την θεωρία της επιστημονικής μεθόδου, που γράφτηκαν μαζί με τον Harold Jeffreys κατά το χρονικό διάστημα 1919-1923. Η Wrinch έγραψε δυο συγγράμματα με τον σύζυγό της περιλαμβάνοντας το 1925 πάνω στη ισότητα του Laplace και την επιφάνεια της επανάστασης. Δεκαπέντε από τα συγγράμματά της υποβλήθηκαν το 1929 σαν μια βάση για το D.Sc. βαθμό της από την Οξφόρδη, ο πρώτος τέτοιου είδους βαθμός που απονεμήθηκε σε γυναίκα από αυτό το πανεπιστήμιο. Όλα τα συγγράμματά της εκδόθηκαν με το πατρικό της όνομα. Όπως ο Abir-Am γράφει: «Η επιμονή της δική της επαγγελματική ταυτότητα οφείλεται στην εκπαίδευσή της στο Girton, το οποίο προήγαγε γυναίκες σχολαστικά ανεξάρτητες, και στις κοινωνικές και φεμινιστικές πεποιθήσεις, στις οποίες είχε απορροφηθεί στους κύκλους του Russell».


Η Wrinch και ο Nicholson απέκτησαν μια κόρη το 1928. Όμως, μέχρι το 1930, ο εθισμός του συζύγου της στο ποτό είχε προκαλέσει ένα νευρικό ξέσπασμα και οι δυο τους χώρισαν το ίδιο έτος, στην πραγματικότητα ο γάμος τους διαλύθηκε οριστικά το 1938. Η Wrinch επίσης έκδωσε ένα βιβλίο το 1930, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Jean Ayling, και το ονόμασε «Η απομάκρυνση από την Μητρότητα», το οποίο προσπάθησε να απεικονίσει τις δυσκολίες μιας επαγγελματίας γυναίκας στο να συνδυάσει την καριέρα με την οικογένεια, χρησιμοποιώντας παραδείγματα τα οποία, χωρίς αμφιβολία, στηρίχτηκαν τόσο στην προσωπική της ζωή όσο και στην ζωή των φίλων της. Οι ουτοπικές της ιδέες σχετικά με την φροντίδα ενός παιδιού, έκαναν επιτακτική την ανάγκη για την επαγγελματία αυτή γυναίκα να αποκτήσει την ελευθερία της τόσο από τα οικογενειακά όσο και από τα οικονομικά άγχη και ανησυχίες διαμέσου της ιδρύσεως του Child Rearing Services.

Το 1931 η Wrinch ξεκίνησε να αλλάζει το ερευνητικό της ενδιαφέρον προς την μοριακή βιολογία. Με την απομάκρυνσή της από την Οξφόρδη και με την βοήθεια αρκετών ερευνητικών ομάδων, πέρασε τα χρόνια από το 1931 μέχρι το 1934 στην Βιέννη, το Παρίσι, το Λονδίνο και Βέλγιο, επισκεπτόμενη διάφορα πανεπιστήμια και χώρους ερευνών και μελετώντας τους βιολογικούς σκοπούς της μαθηματικής θεωρίας από την θεωρία των πιθανοτήτων για να εξηγήσει την μηχανική των χρωμοσωμάτων και την δομή των πρωτεϊνών.

Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού του 1932, έγινε χρηματοδοτούμενο μέλος του Θεωρητικού Βιολογικού Συνδέσμου. Ο σύνδεσμος αυτός ήταν μια ομάδα από επιστήμονες, οι οποίοι μοιράζονταν την οπτική ότι η φιλοσοφία, τα μαθηματικά, η φυσική, η χημεία και η βιολογία θα μπορούσαν όλες να συνεισφέρουν στην κατανόηση και την ‘έρευνα της πολυπλοκότητας των ζωντανών οργανισμών. Η Wrinch εξέδωσε το πρώτο της σύγγραμμα σχετικά με τις πρωτεΐνες, «Η συμπεριφορά των χρωμοσωμάτων με όρους πρωτεϊνικών σωμάτων», στο Φύση, το 1934. Το 1935 έλαβε μέρος σε μια πενταετή ερευνητική ομάδα από το ίδρυμα Rockfeller για να υποστηρίξει την δουλεία της πάνω στους μαθηματικούς τύπους των βιολογικών προβλημάτων. Κατά την διάρκεια αυτού του έτους ανέπτυξε το αμφιλεγόμενο, από πολλούς, μοντέλο για την δομή των πρωτεϊνών. Παρουσίασε το πρώτο αρχιτεκτονικό σχέδιο των πρωτεϊνικών μορίων στην συνάντηση που έγινε το 1937 του βρετανικού οργανισμού για την πρόοδο και εξέλιξη της επιστήμης.


O Abir-Am περιγράφει ως εξής την θεωρία της Wrinch:

«Αυτή η θεωρία συνδυάζει συγκεκριμένες ιδέες για την μαθηματική συμμετρία με την ιδέα του σχετικά σπάνιου τύπου χημικής ένωσης, που ονομάζεται cyclol ένωση. Λέγεται ότι οι δυο διαστάσεις για την cyclol ένωση ήταν ο βασικός σύνδεσμος ανάμεσα στα πρωτεϊνικά τείχη, τα αμινοξέα. Στην θεωρία της Wrinch, η σχετική δομή των πρωτεϊνών, γνωστή ως η πηγή των λειτουργικών ποικιλιών, αποτελείται από ίνες αντί για αλυσίδες. Έτσι η πρόσφατη χημική ιστορία υποτίθεται ότι υπάρχει στην βάση των γνωμών που εκφέρονται από τα αποτελέσματα της αναλυτικής πρωτεϊνικής χημείας».

Η θεωρία της Wrinch, δημιουργήθηκε εν μέρει από ένα ταξίδι λεκτόρων στις Υ.Π.Α. το 1937. Η θεωρία αυτή δημιούργησε μεγάλο ενδιαφέρον σε εκείνους τους επιστήμονες οι οποίοι ανησυχούσαν για την μοριακή οπτική των πρωτεϊνών σύμφωνα με την οποία μπορούσε να εξηγήσει ποιοτικά αρκετά από αυτά που ήταν πρόσφατα γνωστά για την συμπεριφορά των πρωτεϊνών. Ο Niels Bohr έγραψε το 1939:
«Η κυρία Wrinch δουλεύει σε μια πράγματι αρκετά αντιπροσωπευτική απεικόνιση της αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας της δήλωσης της μαθηματικής διαφωνίας στα προβλήματα της φυσικής επιστήμης».

Οι New York Times ανέφεραν στην ομιλία της στο ανοιξιάτικο συνέδριο του 1940 της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Κοινωνίας:

«Η κυρία Wrinch παρουσιάζει ένα μοντέλο των τειχών των ζωντανών πραγμάτων στο σχήμα ενός άδειου κουτιού, ένα μικρό τετράπλευρό σχήμα.
Το μεταλλικό μοντέλο, δυο τετράπλευρες πυραμίδες στην βάση, ήταν γεμάτο από τρύπες, φανερώνοντας την στοιχειώδη εξάπλευρη κυκλική δομή των πρωτεϊνών. Τα σχήματα που περιφέρονταν από την επιφάνεια του κουτιού, αποτελούσαν πολλούς από εκείνους τους εξάπλευρους κύκλους, όλοι αλληλοεπηρεαζόμενοι.
Η κυρία Wrinch πήρε διαγράμματα από τις δομές των σχετικών χημικών και βιολογικών ουσιών και τις ένταξε μέσα στο μοντέλο των ζωντανών ουσιών. Αυτά είναι τα γεωμετρικά ζωντανά σχήματα των ατόμων στην τελευταία της μονάδα ζωής από όπου μπορούν να προκληθούν οι ορμόνες, οι βιταμίνες, οι καρκινικές ουσίες καθώς και οι ουσίες που διεγείρουν την καρδιά.
Προσφέροντας μια εξήγηση για το πώς αναπαράγονται οι ιοί, η Wrinch λέει ότι μια πρωτεϊνική μονάδα προκαλεί την γέννηση μιας άλλης έχοντας ένα δεύτερο είδος στρώματος στην επιφάνειά του ακριβώς στο ίδιο σχήμα, με το πρώτο να χωρίζετε και να καταστρέφετε.
Αν και τα πρωτεϊνικά «κουτιά» είναι άδεια, ωστόσο είναι γεμάτα με ουσίες η φύση των οποίων, είναι δηλωμένο, ότι πιθανόν να καθορίζει διαφορές ανάμεσα στις πρωτεΐνες οι οποίες είναι όμοιες στην μοριακή τους δομή».

[Untitled]Dorothy Wrinch - atlaswikiDorothy Wrinch - atlaswiki


Όμως, η θεωρία της cyclol ένωσης της Wrinch επίσης δέχτηκε επίθεση από μια ομάδα Βρετανών κρυσταλλογράφων των ακτινών Χ των πρωτεϊνών, οι οποίοι υποστήριζαν ότι το μοντέλο της δεν υποστηριζόταν από δεδομένα για τις ακτίνες Χ, παρά τους ισχυρισμούς της για το αντίθετο. Στις Υ.Π.Α, ο Linus Pauling υπολόγισε ότι cyclol ένωση ήταν τόσο θερμοδυμανικά ανίκανη να υπάρξει στην φύση ή στο εργαστήριο, δημιουργώντας μια ανερχόμενη διαμάχη ανάμεσα σε δυο πολύ θεληματικούς επιστήμονες η οποία διεξήχθη δημόσια και τις σελίδες του Journal of the American Chemical Society. Η διαμάχη ακόμη οδήγησε την δεκατριάχρονη τότε κόρη της Wrinch, την Πάμελα, να γράψει στον Pauling και να παραπονεθεί ότι :
« Οι επιθέσεις σου στην μητέρα μου έχουν γίνει αρκετά συχνά. Αν πιστεύετε εσείς οι δυο ότι ο ένας από τους δυο είναι λάθος, είναι καλύτερο να το αποδείξετε από το να γράφετε μη παραδεκτά πράγματα ο ένας για τον άλλο στα συγγράμματα, νομίζω ότι θα ήταν καλό να το διαπραγματευτείτε και να διαπιστώσετε ποιος από τους δυο έχει πράγματι δίκιο».

Στην πραγματικότητα, στο τέλος, κανένας δεν είχε. Οι ισχυρισμοί και οι εκτιμήσεις του Pauling απορρίφθηκαν το 1952 όταν η cyclol ένωση ανακαλύφθηκε στην πραγματικότητα από έναν Σουηδό χημικό. Μέχρι εκείνη την στιγμή, όμως, αποδείχτηκε ότι πειραματικές τεχνικές είχαν οδηγήσει αρκετούς επιστήμονες στην πεποίθηση ότι οι πρωτεΐνες δεν έχουν την cyclol δομή και μοριακοί βιολόγοι είχαν μετακινήσει το ενδιαφέρον τους περισσότερο στην μελέτη του DNA παρά στις πρωτεΐνες σαν το μυστικό της ζωής.
Παρόλα αυτά οι υποθέσεις της Wrinch προκάλεσαν τόσο πολύ ενδιαφέρον στην δομή των πρωτεϊνών που οι βιολόγοι τελικά ανακάλυψαν πάνω από 100 τέτοιου είδους δομές μέχρι το 1980.
Εν μέρει εξαιτίας των επιθέσεων που δέχτηκε από τον Pauling, η Wrinch είχε ένα δύσκολο ρόλο βρίσκοντας μια πολυάσχολη θέση μετά την μετανάστευσή της στην Αμερική το 1939. Μετά από ένα χρόνο περαστικής της θέσης στο διαμέρισμα της χημείας του πανεπιστημίου του Johns Hopkins, όπου δίδαξε μια σειρά από μαθήματα στα μαθηματικά σχετικά με την οργανική δομική χημεία, δέχτηκε το 1941 μια ευχάριστη ερευνητική θέση καθηγήτριας στα κολέγια Amherst,Smith και Mount Holyoke. Αυτή η κατάσταση είχε προκληθεί από τον Otto Glaser, ένα βιολόγο και ανήθικο πρόεδρο του κολεγίου του Amherst, ο οποίος επικοινωνούσε με την Wrinch για τρία χρόνια και ήταν φανατικός υποστηρικτής της θεωρίας της για το cyclol. Οι δυο τους παντρεύτηκαν τον ίδιο χρόνο στην ασυνήθιστη τοποθεσία του Θαλάσσιου Βιολογικού Εργαστηρίου στο Woods Hole, στο Massachusetts. Μια ανακοίνωση για τον γάμο τους στο New York Times ανέφερε ότι:
«Η δουλεία της πάνω στα μόρια των πρωτεϊνών ξεκίνησε διαφωνία ανάμεσα στους πιο σημαντικούς χημικούς, φυσικούς και βιολόγους αυτής της χώρας και στην Ευρώπη».

Τον επόμενο χρόνο είχε χαρακτηριστεί ως μια σημαντική ερευνητική καθηγήτρια στην φυσική στο κολέγιο του Smith, όπου συνεργάζονταν και δούλευε με πτυχιούχους φοιτητές, λέκτορες και συνέχισε την έρευνά της. Η Wrinch και ο σύζυγος της περνούσαν τα καλοκαίρια τους στο Woods Hole. Η Wrinch έγινε πολίτης των Η.Π.Α. το 1943. Μετά τον θάνατο του συζύγου της τον Φεβρουάριο του 1951, μετακινήθηκε σε μια κατοικία στις εστίες του κολεγίου του Smith, παραμένοντας σε αυτό μέχρι της συνταξιοδότησή της το 1971.
Η έρευνα της Wrinch κατά την δεκαετία του 1940, ήταν εστιασμένη στις μαθηματικές τεχνικές για την ερμηνεία των δεδομένων των ακτινών Χ από τις πολύπλοκες δομές των κρυστάλλων. Τα βασικά βήματα για να βρεθεί μια δομή πρωτεϊνών από ένα κρυσταλλογράφο των ακτινών Χ ήταν να σχηματίσουμε μια καλή ποιότητα κρυστάλλου από ένα δείγμα πρωτεΐνης, να τοποθετήσουμε τον κρύσταλλο σ ένα τμήμα ακτίνας Χ και να μετρήσουμε την δύναμη των σημείων που «φράζουν» το φως. Όταν πραγματοποιηθούν τα παραπάνω βήματα επαληθεύεται η δομή από τις δυνάμεις που συγκρατούν το φως χρησιμοποιώντας την ανάλυση του Fourier. Το 1946 η Wrinch εξέδωσε ένα σύντομο άρθρο στο Fourier Transforms and Strusture Factors, το οποίο ήταν σημαντική συνεισφορά σε αυτήν την χρήση από τις πράξεις του Fourier στην παρουσίαση και στον προσδιορισμό των περιοδικών δομών των κρυστάλλων. Όταν η cyclol ένωση βρέθηκε στην φύση συνθέτετε σε ένα εργαστήριο κατά την δεκαετία του 50, η Wrinch αισθάνθηκε αδικημένη και ξόδεψε αρκετό από τον εναπομείναντα χρόνο της προσωπικής της ζωής δουλεύοντας πάνω στην μαθηματική της θεωρία σχετικά με την δομή των πρωτεϊνών. Τα δυο της βιβλία, Χημικές Όψεις της Δομής των Μικρών Πεπτιδίων, μια Εισαγωγή εκδόθηκε το 1960, και το ακόλουθο, Χημικές Όψεις των Δομών της Πολυπεπτιδακής Αλυσίδας και η Θεωρία του Cyclol εκδόθηκε το 1965, τα οποία φαίνονταν να ήταν τα πιο σημαντικά της τριανταετής εξέλιξης και υπεράσπισης της μελέτης της για τις πρωτεΐνες. Η λίστα εκδόσεων της Wrinch συνολικά περιελάμβανε 192 συγγράμματα και βιβλία. Στον ίδιο βαθμό, η Carolyn Cohen , καθηγήτρια βιολογίας στο πανεπιστήμιο του Brandeis, περιγράφει την επιρροή της Wrinch στην μοριακή βιολογία ως εξής:

«…..Η Dorothy Wrinch ξεκίνησε την δημιουργική της δουλεία ως μαθηματικός και φιλόσοφος, και την δεκαετία του ΄30 έστρεψε την προσοχή και το ενδιαφέρον της στην Βιολογία. Έγινε μέλος μιας μικρής, αλλά αξιοσημείωτης ομάδας στο πανεπιστήμιο του Cambridge – Η Θεωρητική Βιολογική Ομάδα. Το κλασσικό βιβλίο του Joseph Needham, Τάξη και Ζωή(1936), ήταν, σε μεγάλο βαθμό, δημιουργημένο από τις συζητήσεις τους. Ήταν αφιερωμένο στα μέλη της ομάδας. Ανάμεσα σε αυτά ήταν οι J.B. Bernal, J.H. Woodger, C.H. Waddington, Dorothy Wrinch και η Dorothy Needham. Η πλήρης ιστορία αυτής της ομάδας δεν είναι ακόμα γνωστή, αλλά αυτοί εξαρχής ενδιαφέρθηκαν και ανησύχησαν για την ανάλυση του βιολογικού είδους μαζί με την φιλοσοφική και φυσική του βάση. Και οι κοινή τους πεποίθηση ήταν η ζωτική σημασία των πρωτεϊνών ως το κλειδί των δομών στην Βιολογία. Όλη η ζωή της Dorothy Wrinch ήταν εστιασμένη και αφοσιωμένη σε αυτό το πρόβλημα και επηρέασε πολλούς. Ανάμεσα σε αυτούς που επηρέασε ήταν ο Joseph Needham στην Αγγλία, στην Αμερική ο Ross Harrison, ο σπουδαίος εμβρυολόγος στο Yale, και Irving Langmuir, ο φυσικός χημικός. Πιστεύω ότι η επιρροή της είχε σε μεγάλο βαθμό υποτιμηθεί».

Η Wrinch μετακόμισε στο Woods Hole μετά από το τέλος της εργασίας της στο Smith το 1971. Η κόρη της, Πάμελα, έγινε μια από τις γυναίκες που κέρδισαν το Ph.D. στις διεθνείς σχέσεις όταν πήρε το πτυχίο της από το πανεπιστήμιο του Yale το 1954. Η Πάμελα βρήκε τραγικό θάνατο στην φωτιά τον Νοέμβριο του 1975. Η Dorothy Wrinch πέθανε δέκα εβδομάδες αργότερα. Η Marjorie Senechal έγραψε:
«κατά της διάρκεια των χρόνων που περάσαμε μαζί στο Smith, ήταν μια έξυπνη καθηγήτρια, ένας σοβαρός και αντικειμενικός κριτής, ένα παράδειγμα αφοσίωσης και θάρρους. Πάντα θα είμαστε ευγνώμονες σε αυτήν για την καθοδήγηση και το θάρρος που έδειξε στους μαθητές της και τους μικρούς συνάδελφούς της, και για τα χωρίς συμβιβασμό υψηλά στάνταρ που έθετε για τον εαυτό της και για τους άλλους. Μοιραζόμαστε την ανησυχία της ότι οι κορυφαίες και κρίσιμες ερωτήσεις της επιστήμης μπορούν να μελετηθούν στο σύνολό τους τόσο καλά όσο και στα επιμέρους μέρη τους».




Στο σημείο αυτό, πριν ολοκληρώσουμε το κομμάτι που αφορά την Dorothy Wrinch, θα θέλαμε να παραθέσουμε ένα γράμμα της Rosalinda Franklin προς την Wrinch, μέσω του οποίου διαφαίνεται η σχέση και η συνεργασία των δύο αυτών εξεχουσών επιστημονισσών. Το «πρωτότυπο» βρίσκεται στον εξής σύνδεσμο: http://profiles.nlm.nih.gov/KR/B/B/F/J/


Dr. Dorothy Wrinch,
Τμήμα Φυσικής,
Κολέγιο του Smith,
Northampton, Mass.,
Υ.Π.Α.
26 Μαΐου, 1955

"Αγαπητή Dorothy,
Σε ευχαριστώ πολύ για το γράμμα σου και για τις επανεκδόσεις και για την πολλή ευγενική σου πρόσκληση. Φοβάμαι, όμως, ότι δεν υπάρχει ευκαιρία να έρθω στην Αμερική αυτό το καλοκαίρι, αλλά ελπίζω τουλάχιστον να έρθω κάποια στιγμή και να σε επισκεφτώ όταν θα βρίσκεσαι σε χαλαρωτική στιγμή, χωρίς τον τεράστιο φόρτο εργασίας σου. Αυτό τον χρόνο πρέπει να πάω Βιοχημικό συνέδριο στις Βρυξέλλες στον Αύγουστο και να περάσω τις διακοπές μου σε κάποια ακτή μετά από αυτό.
Εμπερικλείω τις αριθμημένες εκτιμήσεις του Πάτερσον. Η ακρίβεια είναι, φυσικά, συνειδητά κατώτερη από ένα κρύσταλλο εξαιτίας της δυσκολίας της μέτρησης των εντάσεων σε πολύ μικρά διαγράμματα ινών, τα οποία έχουν σημεία από διάφορα σχήματα και μεγέθη. (Η μεγάλη, ευρέως, αριθμημένη κλίμακα είναι απλή, γιατί ήταν πιο εύκολο να αντιγράψεις τις φιγούρες όπως ήταν από το να τις παράγεις από την αρχή).
Το αυθεντικό τμήμα που προστίθεται θεωρείται ότι είναι για μια όμοια πυκνότητα με διάμετρο 75Α, και χρησιμοποιεί τις πρώτες δυο μεγάλες παρατηρήσιμες γραμμές για να διατηρήσει την ποικιλία. Δεν έχω επεξεργαστεί ολόκληρη την ποικιλία, αλλά εσύ μπορείς να το εξακριβώσεις την ακρίβεια από το γεγονός ότι το αρχικό σημείο έχει, εξαιτίας μιας κυτταρικής μονάδας, το σχήμα ενός δίσκου με διάμετρο 75Α και ύψος 69Α και περιτριγυρίζετε από νερό.
Πιστεύω ότι τώρα δεν υπάρχει αμφιβολία για τα ότι η κύρια περιοδικότητα της MTV πρωτεΐνης είναι περιστροφική, εκεί συμβαίνουν οι μονάδες 3n+1 σε τρεις στροφές της περιστροφικής γραμμής. Αυτό κάνει μη πιθανό τον σχηματισμό μιας εξάπλευρης μονάδας κυττάρου.
Προς το παρόν δεν έχω καμιά πληροφορία σχετικά με τον τρισδιάστατο διαχωρισμό από οποιεσδήποτε αντανακλάσεις, αλλά πιστεύω ότι οι δυνατές 11Α αντανακλάσεις στο δεύτερο και στο έβδομο στρώμα-γραμμή οφείλονται στην δομή μέσα στην πρωτεϊνική υποενότητα, και παρόλα αυτά έχει περιστροφική συμμετρία στην υψηλότερη σειρά.
Πιθανόν να έχεις δει μέχρι σήμερα το τρισδιάστατο DNA του Πάτερσον στο Acta.
Θα ζητήσω από τον Gosling να σου στείλει ένα σετ από επανεκδόσεις όλων των συγγραμμάτων για το DNA.

Με αγάπη, Rosalinda Franklin"



Οι εικόνες και οι πληροφορίες συγκεντρώθηκαν από: την Παχίδου Δέσποινα
και την Τσακμάκη Ευαγγελία


More pages