Rosalind Franklin

Πληροφορίες για την επιστημόνισσα Rosalid Franklin - ο χώρος εργασιώνΠληροφορίες για την επιστημόνισσα Rosalid Franklin - ο χώρος εργασιώνΠληροφορίες για την επιστημόνισσα Rosalid Franklin - ο χώρος εργασιών



«Η επιστήμη και η καθημερινή ζωή δεν μπορεί και δεν πρέπει να διαχωρίζονται. Η Επιστήμη, για μένα, δίνει μια μερική εξήγηση της ζωής. Στο μέτρο που προχωρά, θα βασίζεται στην πραγματικότητα, στην εμπειρία και το πείραμα ... Συμφωνώ ότι η πίστη είναι απαραίτητη για την επιτυχία στη ζωή, αλλά δεν δέχομαι τον ορισμό σας για την πίστη, δηλαδή, την πίστη στη ζωή μετά το θάνατο. Κατά τη γνώμη μου, αυτό που είναι απαραίτητο για την πίστη είναι η πεποίθηση ότι κάνοντας το καλύτερο θα έρθουμε πιο κοντά στην επιτυχία και ότι η επιτυχία στους στόχους μας (η βελτίωση της ανθρωπότητας, στο παρόν και στο μέλλον) αξίζει να επιτευχθεί.» (Η Rosalind Franklin σε επιστολή της προς τον Ellis Franklin,τον πατέρα της, το καλοκαίρι του 1940.)



πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Η Rosalind Franklin (25 Ιουλίου 1920 - 16 Απριλίου 1958) γεννήθηκε σε μια εύπορη Εβραϊκη οικογένεια στη Μεγάλη Βρετανία και ήταν μικροβιολόγος, φυσικός και χημικός. Ο πατέρας της ήταν ο Ellis Arthur Franklin (1894 – 1964) και η μητέρα της η Muriel Frances Waley (1894 – 1976). Ανέπτυξε ένα πάθος για τις επιστήμες και έδωσε μάχες για να ακολουθήσει την καριέρα που επιθυμούσε. Σύμφωνα με τη μητέρα της: «Σε όλη της τη ζωή, η Rosalind ήξερε ακριβώς που βάδιζε και τι ήθελε να κάνει».

Η Rosalind παρακολούθησε το σχολείο θηλέων του Αγίου Παύλου, το οποίο τις προετοίμαζε για την σταδιοδρομία τους μετά την αποφοίτηση. Είχε αποδειχθεί η πρόωρη ικανότητά της στα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες, και επιπλέον στη μάθηση ξένων γλωσσών (μιλούσε πολύ καλά τη γαλλική, την ιταλική και τη γερμανική γλώσσα). Εκτός από όλα αυτά είχε επίσης και μεγάλο ταλέντο στη μουσική όπως υποστήριξε ο Gustav Holst, τότε διευθυντής της μουσικής σχολής του Αγίου Παύλου. H οικογένεια της Rosalind πήγαιναν συχνά διακοπές, καθώς επίσης και για ορειβασία και πεζοπορία, πράγμα που συντέλεσε στο να γίνουν η πεζοπορία και τα ταξίδια στο εξωτερικό κάποια από τα πάθη της. Το 1938 αντί να μείνει έναν ακόμη χρόνο στον Άγιο Παύλο για να προετοιμαστεί καλύτερα για το κολλέγιο, αποφάσισε να εισέλθει στο Newnham College, ένα από τα δύο Πανεπιστήμια του Cambridge που δέχονταν μόνο γυναίκες. (Ο πατέρας της δεν είχε αντίρρηση με την επιλογή της, αν και θα προτιμούσε μια πιο παραδοσιακή πορεία για αυτήν.)

Cambridge, Kingston και Παρίσι

Πέρασε τις τελικές εξετάσεις της το 1941, αλλά της αποδόθηκε μόνο ένας τιμητικός βαθμός, δεδομένου ότι οι γυναίκες δεν είχαν το δικαίωμα για διπλώματα. Η Franklin εργάστηκε για τον Ronald Norrish μεταξύ 1941 και 1942. Λόγω της επιθυμίας της να συμβάλει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εργάστηκε στο Βρετανικό Ερευνητικό Συνεταιρισμό Εκμετάλλευσης Άνθρακα (British Coal Utilisation Research Association) στο Coombe Springs Estate, κοντά στο Kingston upon Thames στα νoτιοδυτικά περίχωρα του Λονδίνου από τον Αύγουστο του 1942, μελετώντας το πορώδες του άνθρακα.

Η δουλειά της βοήθησε την ιδέα της μεγάλης ίνας του άνθρακα και ήταν η βάση για τη διδακτορική της διατριβή με τίτλο: "Η φυσική χημεία των στερεών οργανικών κολλοειδών με ειδική αναφορά στον άνθρακα", για την οποία τιμήθηκε με διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Cambridge τo 1945.

Μια συνάντηση της, το 1947, με τον Γάλλο φυσικό Adrienne Weil στο Cambridge, κατα την διάρκεια του δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, της έδωσε την ευκαιρία να εργαστεί στο Κεντρικό Εργαστήριο Χημικών Υπηρεσιών του Κράτους (Laboratoire Central des Services Chimiques de l'État). Κάτω απο την καθοδήγηση του Jacques Mering έμαθε να χρησιμοποιεί την περίθλαση των ακτινών Χ και δημοσίευσε πληθώρα άρθρων.
Το έργο της περιλάμβανε τη διερεύνηση των αλλαγών στις ίνες του άνθρακα όταν μετατρέπονταν σε γραφίτη με τη θερμότητα. Έπειτα απο τριετή εργασία της σε γαλλικό εργαστήριο, κέρδισε διεθνή φήμη. Το 1950 ήταν ήδη καταξιωμένη: εθεωρείτο ειδική στην κρυσταλλογραφία.


Rosalind Franklin - ο χώρος εργασιώνRosalind Franklin - ο χώρος εργασιών


King's College του Λονδίνου

Τον Ιανουάριο του 1951 προσλαμβάνεται από τον John Randall στο King’s College στο Λονδίνο. Η θέση για την οποία προοριζόταν σχετιζόταν με την έρευνα επάνω στα βιολογικά μόρια. Όμως, ο Randall την έπεισε να δουλέψει ως υπεύθυνη για τις ακτίνες Χ στο έργο για τη διαλεύκανση της δομής του DNA. Της έδωσε όλα τα μέσα, την καλύτερη ομάδα ερευνητών και τον καλύτερο φωτογράφο για τις ακτινογραφίες που έπαιξαν σημαντικότατο ρόλο στην ανακάλυψη. Ατυχώς, και ίσως ηθελημένα, όπως πιστεύουν πολλοί, ο Randall δεν της είπε ότι πάνω στο DNA δούλευε και άλλος συνάδελφος της στο King’s College. Ο Maurice Wilkins, ο οποίος εργαζόταν ήδη στο τομέα αυτό, πίστευε ότι η Franklin θα έπρεπε να είναι βοηθός του. Η Franklin, όμως, κατέστησε σαφές οτι δεν είχε καμία διάθεση να γίνει βοηθός του Wilkins, με αποτέλεσμα οι σχέσεις τους να ήταν κάκιστες. Ήταν αδύνατο να επιλύσουν τις διαφορές τους και γι’ αυτό αντάλασσαν κουβέντες μόνο όταν αυτό ήταν αναπόφευκτο.

Όπως γίνεται φανερό, ο Wilkins και η Franklin, κατά τη διάρκεια της έρευνάς τους, δεν είχαν τη διάθεση να δουλέψουν ως ομάδα. Ο Wilkins αρνιόταν να την αναγνωρίσει ως ερευνήτρια και επιχειρούσε να τη μετατρέψει σε βοηθό του, σε ένα ακόμη μέλος της ομάδας του. Η Franklin αντιστεκόταν και δε δεχόταν να μοιραστεί τα αποτελέσματα των πειραμάτων της μαζί του, εκτός και αν την αποδεχόταν ως ίση με αυτόν. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν κατάφερε ποτέ να απολαύσει την εργασία της στο King’s College και ένιωθε περιθωριοποιημένη εξαιτίας του γεγονότος πως ήταν γυναίκα επιστημόνισσα. Για αυτό το λόγο έδινε την εντύπωση μιας απόμακρης και εσωστρεφούς προσωπικότητας.


Rosalind Franklin - atlaswiki Rosalind Franklin - ο χώρος εργασιών Rosalind Franklin - ο χώρος εργασιών


Ωστόσο, με τη βοήθεια του συνεργάτη της Raymond Gosling, κατάφερε γρήγορα να εξασφαλίσει εξαιρετικά καλές φωτογραφίες του DNA με χρήση ακτίνων Χ. Το Μάιο του 1952, η Franklin φωτογράφησε το DNA σε δύο μορφές, από τις οποίες η δεύτερη, η λεγόμενη β-δομή, ήταν αποκαλυπτική. Αυτή η φωτογραφία, που ονομάζεται φωτογραφία 51, έμεινε στην ιστορία, γιατί αποκάλυψε πως η δομή του DNA είναι ελικοειδής, γεγονός που υποδείκνυε το σχήμα Χ.

Όμως, ο Wilkins, με τη βοήθεια ενός συνεργάτη του, αντέγραφε τις φωτογραφίες που έβγαζε η Franklin όταν μελετούσε τους κρυστάλλους του DNA με τη βοήθεια ακτίνων Χ και έδειξε την περίφημη φωτογραφία σε άλλους δύο επιστήμονες, τους James Watson και Francis Crick, που ασχολούνταν επίσης εκείνη την περίοδο με την ανακάλυψη της δομής του DNA στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Σύμφωνα με μεταγενέστερη δήλωση του Watson, μόλις είδε τη φωτογραφία, ενθουσιάστηκε, γιατί συνειδητοποίησε πως πρόκειται για έλικα, οπότε, ένα μήνα αργότερα, ήταν σε θέση να παρουσιάσουν τη δομή του DNA.


Rosalind Franklin - ο χώρος εργασιώνRosalind Franklin - ο χώρος εργασιών


Η Franklin καθυστέρησε την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της για τη δομή του DNA, γιατί ήθελε να είναι εντελώς σίγουρη για τα δεδομένα. Όμως, αγνοούσε πως τα αποτελέσματά της είχαν γίνει γνωστά στους Watson και Crick, οι οποίοι την πρόλαβαν δημοσιεύοντας ένα μήνα νωρίτερα την εργασία τους, χωρίς δυστυχώς να αναφέρουν πως η δουλειά τους βασίστηκε σε δεδομένα της Franklin. Όταν δημοσίευσαν τα αποτελέσματά τους, η Franklin είχε εγκαταλείψει το King’s college και συμμετείχε στο εργαστήριο κρυσταλλογραφίας του Birkbeck College στο Λονδίνο. Εκεί, με μια ομάδα βοηθών, συμμετείχε στην έρευνα του πώς οι ιοί που αναπτύσσονται στα ζώα και στα φυτά μολύνουν τις εστίες τους.

Η αδικία εναντίον της Franklin έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε αμφισβητήθηκε από επιστήμονες της εποχής η ικανότητά της να κατανοήσει τα δεδομένα που είχε στην κατοχή της, ενώ ειπώθηκε πως η ίδια δεν πίστευε στην ελικοειδή φύση του DNA. Όμως, είναι ξεκάθαρο από τις σημειώσεις της πως, καθώς οι Watson και Crick οικοδομούσαν το μοντέλο τους, η Franklin είχε κατά ένα μεγάλο ποσοστό καταλήξει στα ίδια συμπεράσματα και πως πίστευε ότι το DNA ήταν ελικοειδές, αποτελούμενο από δύο αλυσίδες. Αυτά τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν σε διαδοχικά τεύχη του επιστημονικού περιοδικού Nature το 1953. (Rittinger & Pastore, 2002)


Rosalind Franklin (2) - ο χώρος εργασιώνRosalind Franklin (2) - ο χώρος εργασιώνRosalind Franklin (2) - ο χώρος εργασιών


Birkbeck College

Ενώ η Rosalind Franklin γίνεται σήμερα όλο και περισσότερο γνωστή για το ρόλο της στην ανακάλυψη της δομής του DNA, συχνά λησμονείται το γεγονός πως η συμβολή της στην επιστήμη είναι πολύ ευρύτερη. Κατά τη διάρκεια της εντυπωσιακής και τραγικά σύντομης καριέρας της, κατόρθωσε να συνεισφέρει και να προσφέρει στην επιστήμη πολλά περισσότερα από την ικανότητά της να βγάζει απλώς «όμορφες» φωτογραφίες του DNA.

Συγκεκριμένα, η δουλειά της Franklin στο Birkbeck College περιλάμβανε τη χρήση των ακτινών-Χ για τη μελέτη της δομής του Ιού του Μωσαϊκού του Καπνού (TMV) ως ανώτερη επιστημόνισσα με τη δική της ομάδα έρευνας, που χρηματοδοτούταν από το Συμβούλιο Αγροτικής Έρευνας. Ταυτόχρονα, κέρδισε την πρόσληψή της από τον πρόεδρο του τμήματος φυσικής, τον J. D. Bernal, ένα λαμπρό κρυσταλλογράφο, γνωστό για την προώθηση γυναικών κρυσταλλογράφων. Το 1954 η Franklin ξεκίνησε μια μακροχρόνια και επιτυχημένη συνεργασία με τον Aaron Klug.
Το 1955 η Franklin δημοσίευσε μια μελέτη στο περιοδικό Nature, αποδεικνύοντας ότι τα σωματίδια του ιού είχαν όλα το ίδιο μήκος, γεγονός που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τις ιδέες της περίφημης ερευνήτριας Norman Pirie. Τελικά, η παρατήρηση της Franklin αποδείχθηκε ορθή.

Η Franklin και η ερευνητική ομάδα της οποίας ηγούταν επικεντρώθηκαν στη μελέτη της δομής του RNA. Στην πραγματικότητα το RNA αποτελεί το γονιδίωμα πολλών ιών, συμπεριλαμβανομένου του ιού του μωσαϊκού του καπνού.

Στην έρευνά της η Franklin είχε βοηθό τον James Watt, επιδοτούμενο από την Εθνική Επιτροπή Άνθρακα, και ήταν πλέον η αρχηγός της ομάδας του Συμβουλίου Αγροτικής Έρευνας στο Birkbeck. Μέχρι το τέλος του 1955, η ομάδα της είχε ολοκληρώσει το μοντέλο του TMV, το οποίο επρόκειτο να δημοσιευθεί. Παράλληλα, τα μέλη της ομάδας μελετούσαν ιούς του RNA που επηρεάζουν ποικίλα φυτά, όπως η πατάτα, το γογγύλι, η ντομάτα και το μπιζέλι.

η ασθένεια και ο θάνατος

Το καλοκαίρι του 1956, σε ένα επαγγελματικό της ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Franklin άρχισε να υποψιάζεται για πρώτη φορά το πρόβλημα της υγείας της. Μία εγχείριση τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου έφερε στην επιφάνεια δύο όγκους στην κοιλιακή της χώρα. Μετά από αυτό και ύστερα από μια περίοδο νοσηλείας στο νοσοκομείο, η Franklin περνούσε χρόνο αναρρώνοντας με διάφορους φίλους και μέλη της οικογένειάς της. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν οι Anne Sayre, Francis Crick, η σύζυγός του Odile, με την οποία η Franklin είχε αποκτήσει βαθιά φιλία, και τέλος με την οικογένεια των Roland και Nina Franklin. Η Franklin προτίμησε να μην μείνει με τους γονείς της καθώς η ανεξέλεγκτη θλίψη και το κλάμα της μητέρας της την αναστάτωναν. Ακόμη και ενώ υποβαλλόταν σε θεραπεία του καρκίνου, η Franklin συνέχισε να εργάζεται, και η ομάδα της συνέχισε να επιφέρει αποτελέσματα, επτά διατριβές το 1956 και επιπλέον έξι το 1957. Το 1957, η ομάδα της εργαζόταν επίσης πάνω στον ιό της πολυομελίτιδας και απέκτησε για αυτό μια χρηματοδότηση από την Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στο τέλος του 1957, η Franklin αδιαθέτησε ξανά και εισήχθη στο Βασιλικό Νοσοκομείο Marsden. Επέστρεψε στη δουλειά της τον Ιανουάριο του 1958 και πήρε προαγωγή στη θέση του Βοηθού Ερευνητή στη Βιοφυσική. Αδιαθέτησε πάλι στις 30 Μαρτίου και πέθανε στις 16 Απριλίου του 1958, στην Chelsea του Λονδίνου από βρογχοπνευμονία, καρκινομάτωση δευτέρου βαθμού και καρκίνωμα στην ωοθήκη. Η έκθεση σε ακτινοβολία ακτίνων Χ θεωρείται ορισμένες φορές ως πιθανός παράγοντας της ασθένειάς της. Άλλα μέλη της οικογένειάς της είχαν πεθάνει από κάποια μορφή καρκίνου, και τα περιστατικά του καρκίνου των ωοθηκών, της μήτρας και του στήθους είναι γνωστό ότι είναι ιδιαίτερα συχνά στους Εβραίους Ashkenazi. To πιστοποιητικό θανάτου της έγραφε: Μία Επιστημόνισσα Ερευνήτρια, Γεροντοκόρη, Κόρη του Ellis Arthur Franklin, ενός τραπεζίτη.


Rosalind Franklin - ο χώρος εργασιώνRosalind Franklin - ο χώρος εργασιώνRosalind Franklin - ο χώρος εργασιών


μεταθανάτια
αναγνώριση

Είναι γεγονός πως η Rosalind Franklin ήταν μια από τις πολλές γυναίκες επιστημόννισες που έμειναν για πολλά χρόνια στην αφάνεια παρά την τεράστια συμβολή τους στο χώρο τον επιστημών. Στην περίπτωσή της μάλιστα, η αδικία αυτή γίνεται ακόμη πιο έντονη, αν σκεφτούμε την τεράστια συμβολή της σε ένα από τα πιο φλέγοντα και πολύπλοκα προβλήματα όπως αυτό της αποκρυπτογράφησης της δομής του DNA.

Η άγνοια της ίδιας της Franklin σχετικά με την αδικία που της έγινε συνεχίστηκε ως το θάνατό της. Πέθανε τέσσερα χρόνια πριν από την απονομή του βραβείου Νόμπελ στους Watson, Crick και Wilkins για την προσφορά τους στην ανακάλυψη της δομής του DNA. Κανείς από τους τρεις, όμως, δεν αναφέρθηκε στη συμβολή της στο λόγο που έδωσαν κατά την παραλαβή του βραβείου. Παρά την εχθρική στάση που κρατούσε ο Wilkins απέναντι στη Franklin κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τους, δώδεκα χρόνια μετά το θάνατό της, απολογήθηκε για το γεγονός πως γνωστοποίησε τα δεδομένα της στους Watson και Crick χωρίς την άδειά της και είναι χαρακτηριστική η εξής φράση του: «Δε θα μπορούσαν να φτάσουν στην τελική μορφή του μοντέλου τους (εννοεί οι Watson και Crick), χωρίς τα δεδομένα της Rosalind». Δυστυχώς, η Franklin δεν έζησε για να ακούσει αυτά τα λόγια, τα οποία καταδεικνύουν πως ήταν λάθος ότι ο Wilkins πήρε μυστικά τα αποτελέσματα της δουλειάς της Franklin, όπως επίσης ήταν λάθος από την πλευρά και των τριών το γεγονός πως ούτε καν αναγνώρισαν το ρόλο της στην ανακάλυψη της δομής του DNA.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ο Watson αναφέρθηκε στη Rosalind Franklin στο βιβλίο του, ο επίλογος του οποίου θεωρείται μια δημόσια συγγνώμη: «Το 1958, η Rosalind Franklin πέθανε πρόωρα στην ηλικία των 37 ετών. Καθώς οι πρώτες εντυπώσεις μου από αυτή, επιστημονικές και προσωπικές, ήταν συχνά λανθασμένες, θα ήθελα να πω μερικά πράγματα για τα επιτεύγματά της. Η δουλειά που έκανε με τις ακτίνες Χ στο King's College εκτιμάται όλο και περισσότερο ως έξοχη». Και παρακάτω: «...και οι δύο (εννοεί τον Crick) φτάσαμε να εκτιμούμε βαθύτατα την τιμιότητα και τη γενναιοδωρία της, συνειδητοποιώντας με καθυστέρηση χρόνων τις μάχες που πρέπει να δώσει μια έξυπνη γυναίκα προκειμένου να γίνει αποδεκτή σε έναν επιστημονικό κόσμο ο οποίος συχνά θεωρεί τις γυναίκες σαν ανάπαυλα από την υψηλή διανόηση. Το παραδειγματικό κουράγιο και η ακεραιότητα της Rosalind κατέστησαν σαφή σε όλους όταν, ενώ γνώριζε πως ήταν θανάσιμα άρρωστη, δεν παραπονέθηκε ποτέ, αλλά συνέχισε να εργάζεται ως και μερικές εβδομάδες πριν από τον θάνατό της».

Βέβαια, το έργο της και η συνεισφορά της αναγνωρίστηκαν και τιμήθηκαν με διάφορους ακόμη τρόπους έστω και μετά θάνατον
.


1982: η οργάνωση Iota Sigma Pi ορίζει τη Franklin ως εΕθνικό Επίτιμο Μέλος. Πρόκειται δηλαδή για μια εξαιρετική τιμή, αφού η οργάνωση αυτή, που δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ το 1902, αποδίδει εξέχουσα τιμή μόνον στις γυναίκες που διαπρέπουν στο χώρο της χημείας.

1992: ο μη κυβερνητικός οργανισμός του Ηνωμένου Βασιλείου «Αγγλική κληρονομιά» τοποθέτησε μια μπλε πλάκα (μόνιμο σήμα που τοποθετείται σε ένα δημόσιο μέρος για να τιμάται η σχέση ανάμεσα σε αυτή την τοποθεσία και ένα φημισμένο πρόσωπο ή γεγονός) στο σπίτι που μεγάλωσε η Rosalind Franklin.

1993: το King's College του Λονδίνου μετονόμασε την κατοικία Orchard στο Hampstead Campus σε «Αίθουσα της Rosalind Franklin».

1995: το Newham College αφιέρωσε μια κατοικία στο όνομά της και τοποθέτησε μια προτομή της στον κήπο της.

1997: το Birkbeck, το ειδικευμένο πανεπιστήμιο του Λονδίνου στον τομέα της Κρυσταλλογραφίας, άνοιξε το «Εργαστήριο της Rosalind Franklin».

1998: η Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων πρόσθεσε το πορτρέτο της Rosalind Franklin δίπλα σε αυτά των Francis Crick, James Watson και Maurice Wilkins.

2000: το King’s College του Λονδίνου άνοιξε το Κτίριο «Franklin-Wilkins» προς τιμήν του έργου της δόκτορα Franklin και του καθηγητή Wilkins στο κολλέγιο.

2001: το «Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου» καθιέρωσε το βραβείο «Rosalind Franklin» για τις Γυναίκες στην Επιστήμη.

2003: η «Βασιλικη Εταιρία» καθιέρωσε τη διάκριση «Βραβείο Rosalind Franklin», για κάθε εξαιρετική συνεισφορά σε κάθε τομέα της φυσικής επιστήμης, της μηχανικής και της τεχνολογίας.

2004: η Ιατρική Σχολή του Σικάγο, που βρίσκεται στο Βόρειο Σικάγο, άλλαξε την επωνυμία της σε «Πανεπιστήμιο Ιατρικής και Επιστήμης Rosalind Franklin».

Τον ίδιο χρόνο το Πανεπιστήμιο του Groningen, στις Kάτω Xώρες, δημιούργησε τις λεγόμενες «Υποτροφίες Rosalind Franklin» για την προώθηση της πρόσληψης νέων πολλά υποσχόμενων γυναικών ερευνητριών.

2005: η διατύπωση στο γλυπτό του DNA (το οποίο δωρήθηκε από τον James Watson) έξω από το Clare College στο Cambridge είναι: α) στη βάση: i) «Αυτά τα σκέλη ξεμπλέκονται κατά τη διάρκεια αναπαραγωγής των κυττάρων. Τα γονίδια είναι κωδικοποιημένα στην ακολουθία των βάσεων», και ii) "Το μοντέλο της διπλής έλικας υποστηρίχθηκε από το έργο της Rosalind Franklin και του Maurice Wilkins.", καθώς και β) στις έλικες: i) «Η δομή του DNA ανακαλύφθηκε το 1953 από τον Francis Crick και τον James Watson, ενόσω ο Watson ζούσε εδώ στο Clare.» και ii) «Το μόριο του DNA έχει δύο ελικοειδή σκέλη που συνδέονται με ζεύγη βάσεων Αδενίνης - Θυμίνης ή Γουανίνης - Κυτοσίνης.»

2008: το Πανεπιστήμιο Columbia απένειμε Επίτιμο Βραβείο Horwitz στη Rosalind Franklin, μετά θάνατον, «για τις σπερματικές συνεισφορές της στην ανακάλυψη της δομής του DNA».


Επιπλέον πληροφορίες για τη Rosalind Franklin:

http://www.tovima.gr/science/article/?aid=149593

http://www.historycooperative.org/journals/ht/36.1/rapoport.html

http://www.ias.ac.in/womeninscience/Franklin.pdf








οι πληροφορίες και οι εικόνες συγκεντρώθηκαν
από την Ελένη Μαρτινίδου, την Ιωάννα Τσακμάκη, την Κατερίνα Φιλίππου,
την Ευαγγελία Σιδηροπούλου,
την Ειρήνη Σιάσιου, την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου,
τη Γεωργία Λιάση, την Κυριακή
Τσώλα, τη Μαρία Χαρίσκου, την Ελένη Δήμου,
τη Χριστίνα Ματίδου, τη Χριστίνα-Ιωάννα Παππά, την Ασημίνα Χαλάτση,
το Θεόφιλο Σιδηρόπουλο, την Αγγελική Σαββίδου και το Νικόλαο Σπυρόπουλο

More pages